Псалтыр 78 псалом
Псалтыр
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Васіля Сёмухі
Маскіль. Асафа. Звярні ўвагу, народзе мой, на навуку маю; схіліце вуха вашае на словы вуснаў маіх.
Псальма Асафава. Божа! язычнікі прыйшлі ў спадчыну Тваю; апаганілі сьвяты храм Твой; Ерусалім ператварылі ў руіны;
Адкрыю вусны мае ў прыпавесцях, выказваць буду тое, што было скрыта ад стварэння свету.
трупы рабоў Тваіх аддалі на поед птушкам нябесным, целы сьвятых Тваіх зьвярам зямным;
Колькі ж мы пачулі і спазналі пра гэта, і продкі нашыя расказалі нам.
пралілі кроў іхнюю, як ваду, вакол Ерусаліма, і ня было каму іх пахаваць.
Не ўтоім і мы ад сыноў іх, расказваючы наступнаму пакаленню пра хвалу Госпада, і пра магуцці Яго, і пра цуды Яго, якія ўчыніў.
Мы зрабіліся пасьмешышчам у суседзяў нашых, ганьбаю і сараматою тых, хто вакол нас.
Усталяваў Ён сведчанне ў Якубе і паклаў закон для Ізраэля; як многа ўсяго загадаў Ён продкам нашым паведаміць і сынам сваім,
Дакуль, Госпадзе, не перастанеш гневацца, будзе рэўнасьць Твая палаць, як вагонь?
каб спазнала наступнае пакаленне, сыны, якія народзяцца. Уздымуцца яны і раскажуць сынам сваім,
Вылі гнеў Твой на народы, якія Цябе ня ведаюць, і на царствы, якія імя Твайго не заклікаюць,
каб на Бога ўскладалі надзею сваю і каб не забываліся пра справы Божыя і каб выконвалі Яго загады.
бо яны пажэрлі Якава, і селішча ягонае спустошылі.
Хай не стануцца яны, як продкі іх, пакаленне непакорлівае і няўрымслівае; пакаленне, якое не ўмацавала сэрца свайго і не быў верны Богу дух яго.
Не спамяні нам грахоў нашых продкаў; хай неўзабаве запабегнуць нас шчадроты Твае; бо мы зусім аслаблі.
Сыны Эфраіма, што нацягваюць і спускаюць лук, былі павернуты назад у дзень вайны.
Памажы нам, Божа, Збаўца наш, дзеля славы імя Твайго; вызвалі нас, і даруй нам грахі нашыя дзеля імя Твайго.
Не трымаліся яны запавету Божага і не згаджаліся жыць па законе Яго.
Навошта казаць язычнікам: «дзе Бог іхні?» Хай стане вядомая сярод язычнікаў перад вачыма нашымі помста за пралітую кроў рабоў Тваіх.
І забыліся яны пра справы Яго і пра цуды Яго, якія паказаў ім.
Хай прыйдзе прад аблічча Тваё стогн вязьня; магутнасьцю сілы Тваёй захавай асуджаных на сьмерць.
Уваччу продкаў іх учыніў Ён цуды ў зямлі Егіпецкай, на полі танейскім.
Сем разоў вярні суседзям нашым у нетры іхнія кляцьбу, якою яны Цябе, Госпадзе, пракліналі.
Рассек Ён мора і правёў іх, і паставіў воды, быццам у бурдзюку.
А мы, народ Твой і Тваёй пашы авечкі, вечна славіць будзем Цябе, і род у род узносіць славу Табе.
І правёў іх у воблаку на працягу дня, а на працягу ўсёй ночы ў асвятленні агню.
Рассек Ён скалу ў пустыні і наводніў іх, быццам глыбокая бездань.
І вывеў ручаіны са скалы і выпусціў воды, быццам рэкі.
Але ўсё яшчэ працягвалі яны грашыць супраць Яго, да гневу ўзрушылі Узвышняга ў бязводдзі.
І спакушалі яны Бога ў сэрцах сваіх, дамагаючыся ежы для душ сваіх.
І супраць Бога прамаўлялі яны, казалі: «Няўжо зможа Бог нарыхтаваць стол у пустыні?»
Вось, ударыў Ён у скалу, і пацяклі воды, і ручаі разліліся. «Няўжо зможа Ён таксама даць хлеб і нарыхтаваць мяса народу Свайму?»
Гэта пачуў Госпад і абурыўся, і запаліў агонь супраць Якуба, і гнеў падняўся на Ізраэля.
Бо не паверылі яны ў Бога, не мелі надзеі ў збавенні Яго.
І вось загадаў Ён хмарам зверху і адчыніў дзверы неба,
і паслаў ім дажджом манну для ежы, і хлеб нябесны даў ім;
хлеб анёльскі спажыў чалавек; паслаў Ён ежы ім у дастатку.
Узняў Ён усходні вецер на небе і навёў магуццем Сваім вецер паўднёвы;
і паслаў на іх дажджом мяса, быццам пыл, і, быццам пясок марскі, — птушак крылатых:
І ўпалі яны пасярод іх лагера, вакол палатак іх.
І сталі яны спажываць, і наеліся добра, і па патрэбе іх даў Ён ім.
Ды яшчэ не задаволіліся яны ў патрэбе сваёй, а ежа іх была яшчэ ў вуснах іх,
як загарэўся на іх гнеў Божы, і забіў Ён тлустасць іх, унівеч зрынуў абраных ізраэльцаў.
Ва ўсім гэтым грашылі яны далей, не паверылі Яго цудам.
і загубіў дні іх ў марнасці і гады іх у страху.
Калі забіваў Ён іх, пачыналі шукаць Яго і, навернутыя, прыходзілі да Яго на досвітку.
І прыпаміналі сабе, што Бог — іх Успаможца, і Бог Узвышні — іх Адкупіцель.
І ўгаворвалі Яго вуснамі сваімі і хлусілі Яму сваім языком.
Бо сэрца іх не было праўдзівым з Ім, і не былі яны вернымі ў запавеце Яго.
Ён, аднак, быў міласэрны і спагадны да несправядлівасці і не губіў іх. Часта адводзіў Ён Свой гнеў і не палаў на поўню ў Сваім абурэнні.
І прыпамінаў сабе, што яны — толькі цела, подых імклівы і незваротны.
Колькі разоў раздражнялі Яго ў пустыні, да гневу ўзбуджалі Яго ў бязводдзі!
І зноў спакушалі Бога і раздражнялі Святога Ізраэлева.
Не ўспаміналі яны пра руку Яго, пра дзень, калі адкупіў Ён іх з рукі пераследніка.
Калі падаў Ён у Егіпце знакі Свае і цуды Свае ў полі танейскім.
Ператварыў Ён у кроў рэкі іх і ручаі іх, каб не пілі.
Наслаў на іх мух, і тыя кусалі іх, і жабаў, і тыя губілі іх.
На ўраджай іх напусціў вусеняў, а плады працы іх аддаў саранчы.
Градам знішчыў вінаграднікі іх, а морвы іх — маразамі.
І аддаў граду жывёлу іх, а статкі іх — полымю агністаму.
Наслаў на іх полымя гневу Свайго; раз’ятранасць, пагрозлівасць і прыцясненне — насланне ліхіх анёлаў.
Даў вольны шлях гневу Свайму, не ўхаваў ад смерці душы іх і жыццё іх спыніў.
І выгубіў Ён усё першароднае ў зямлі Егіпецкай, парасткі ствалоў іх у палатках Хама.
Ён правёў, як авечак, народ Свой, і правёў іх, быццам статак, па пустыні.
І вывеў іх у спадзяванні, і яны не баяліся, а непрыяцеляў іх пакрыла мора.
І ўвёў іх у межы пасвячэння Свайго, на гару, якую здабыла правіца Яго.
І адрынуў перад імі паганаў, і падзяліў ім зямлю шнуром спадчыны, і даў пакаленням ізраэльскім жыць у палатках іх.
Ды спакушалі і раздражнялі яны Бога Узвышняга і сведчанняў Яго не захоўвалі.
І адступалі, і крывадушнічалі, як і бацькі іх, пераварочваліся назад, як крывы лук,
да гневу ўзбуджалі Яго ўзгоркамі сваімі, і балванамі сваімі справакавалі Яго да рэўнасці.
Пачуў Бог і ўзгарэўся гневам, і рэзка адцураўся Ізраэля.
І адкінуў Ён паселішча Сіло, палатку, дзе пасяліўся сярод людзей.
І аддаў у палон магуцце Сваё і аздобу Сваю — у рукі непрыяцеля.
І замкнуў Ён мячом народ Свой, і на спадчыну Сваю абурыўся.
Юнакоў іх зжор агонь, а дзяўчаты іх — не замужам.
Святары іх палеглі ад меча, і ўдовы іх не былі аплаканыя.
І падняўся Госпад, як быццам ад сну, нібы волат, закамянелы ад віна.
І ўдарыў на ворагаў сваіх з заплечча і справіў ім вечную ганьбу.
І пакінуў Ён палатку Язэпа, і не абраў сабе пакалення Эфраіма.
Але абраў сабе пакаленне Юды, гару Сіён, якую ўзлюбіў.
І збудаваў, як найвышэйшае свяцілішча Сваё, так і зямлю, якую ўстанавіў навечна.
І выбраў Давіда слугою Сваім, і выставіў яго ад статкаў авечых,
ад акочаных [авечак] прыняў яго, пасвіць Якубаў народ Свой і Ізраэлеву спадчыну Сваю.
І пасвіў іх у бязвіннасці сэрца свайго і ў мудрасці рук сваіх вадзіў іх.
