Псалтыр 78 псалом
Псалтыр
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Яна Станкевіча
Маскіль. Асафа. Звярні ўвагу, народзе мой, на навуку маю; схіліце вуха вашае на словы вуснаў маіх.
Псальма Асафова. Уважай, людзе мой, на навуку маю; нахініце вушы свае да слоў вуснаў маіх.
Адкрыю вусны мае ў прыпавесцях, выказваць буду тое, што было скрыта ад стварэння свету.
Я адчыню вусны свае ў прыпавесьці, выкажу загадкі із старавечча.
Колькі ж мы пачулі і спазналі пра гэта, і продкі нашыя расказалі нам.
Што мы чулі а даведаліся, што бацькі нашы сказалі нам,
Не ўтоім і мы ад сыноў іх, расказваючы наступнаму пакаленню пра хвалу Госпада, і пра магуцці Яго, і пра цуды Яго, якія ўчыніў.
Мы не схаваем ад дзяцей іхных, але паведамім аж да апошняга роду хвалы СПАДАРОВЫ, і магутнасьць Ягоную, і дзіва Ягонае, што Ён учыніў.
Усталяваў Ён сведчанне ў Якубе і паклаў закон для Ізраэля; як многа ўсяго загадаў Ён продкам нашым паведаміць і сынам сваім,
Ён пастанавіў сьветчаньне ў Якаву і прызначыў права ў Ізраелю, каторае расказаў бацьком нашым паведамляць дзяцём іхным,
каб спазнала наступнае пакаленне, сыны, якія народзяцца. Уздымуцца яны і раскажуць сынам сваім,
Каб ведала апошняе пакаленьне, дзеці, што народзяцца, каб паўсталі і паведамілі сыном сваім,
каб на Бога ўскладалі надзею сваю і каб не забываліся пра справы Божыя і каб выконвалі Яго загады.
Каб мелі надзею на Бога, і не забыліся ўчынкаў Божых, і расказаньні Ягоныя дзяржалі,
Хай не стануцца яны, як продкі іх, пакаленне непакорлівае і няўрымслівае; пакаленне, якое не ўмацавала сэрца свайго і не быў верны Богу дух яго.
І каб ня былі, як айцове іхныя, бунтоўны а ўпорлівы род, што не прыгатаваў сэрца свайго, каторага дух быў няверны Богу.
Сыны Эфраіма, што нацягваюць і спускаюць лук, былі павернуты назад у дзень вайны.
Сынове Яхрэмавы, узброеныя лучнікі, абярнуліся назад у дзень бітвы;
Не трымаліся яны запавету Божага і не згаджаліся жыць па законе Яго.
Не зьдзяржалі змовы Божае і ў Праве Ягоным адмовіліся хадзіць;
І забыліся яны пра справы Яго і пра цуды Яго, якія паказаў ім.
І забыліся ўчынкі Ягоныя і дзівы, што Ён паказаў ім.
Уваччу продкаў іх учыніў Ён цуды ў зямлі Егіпецкай, на полі танейскім.
Перад відам айцоў іхных Ён учыніў дзіва ў зямлі Ягіпецкай, на полю Цоан:
Рассек Ён мора і правёў іх, і паставіў воды, быццам у бурдзюку.
Раськяпіў мора, і правёў іх перазь яго, і пастанавіў воды, як стог;
І правёў іх у воблаку на працягу дня, а на працягу ўсёй ночы ў асвятленні агню.
Вёў іх булаком удзень і ўсю ноч агняным сьвятлом;
Рассек Ён скалу ў пустыні і наводніў іх, быццам глыбокая бездань.
Раськяпляў скалы на пустыні й даваў шмат піць, бы з глыбіняў;
І вывеў ручаіны са скалы і выпусціў воды, быццам рэкі.
Із скалы тачыў ручаі і зводзіў воды рэкамі.
Але ўсё яшчэ працягвалі яны грашыць супраць Яго, да гневу ўзрушылі Узвышняга ў бязводдзі.
Яны, адылі, грашылі яшчэ больш супроці Яго, бунтуючыся супроці Навышняга на пустыні;
І спакушалі яны Бога ў сэрцах сваіх, дамагаючыся ежы для душ сваіх.
І спакушалі Бога ў сэрцу сваім, просячы ежы, каторай жадалі;
І супраць Бога прамаўлялі яны, казалі: «Няўжо зможа Бог нарыхтаваць стол у пустыні?»
Гукалі супроці Бога, кажучы: «Можа Бог прыгатаваць стол на пустыні?
Вось, ударыў Ён у скалу, і пацяклі воды, і ручаі разліліся. «Няўжо зможа Ён таксама даць хлеб і нарыхтаваць мяса народу Свайму?»
Вось, выцяў Ён у скалу, і пацякла вада, і паліліся рэкі; ці можа Ён і хлеб даць? ці прыгатаваў і мяса люду Свайму?»
Гэта пачуў Госпад і абурыўся, і запаліў агонь супраць Якуба, і гнеў падняўся на Ізраэля.
Затым пачуў СПАДАР і загневаўся; цяпло загарэлася на Якава, і таксама гнеў Ягоны ўзьняўся на Ізраеля;
Бо не паверылі яны ў Бога, не мелі надзеі ў збавенні Яго.
Бо яны ня верылі ў Бога й не спадзяваліся на спасеньне Ягонае.
І вось загадаў Ён хмарам зверху і адчыніў дзверы неба,
Расказаў Ён, адылі, згары булаком, і дзьверы нябёс рашчыніў,
і паслаў ім дажджом манну для ежы, і хлеб нябесны даў ім;
І, бы дождж, даў ім манну есьці, і збожжа зь нябёс даў ім.
хлеб анёльскі спажыў чалавек; паслаў Ён ежы ім у дастатку.
Хлеб дужасілаў ела людзіна; еміны паслаў ім даволі.
Узняў Ён усходні вецер на небе і навёў магуццем Сваім вецер паўднёвы;
Прычыніў, каб усходні вецер веяў на нябёсы, і вывеў сілаю сваёю вецер паўднявы;
і паслаў на іх дажджом мяса, быццам пыл, і, быццам пясок марскі, — птушак крылатых:
Пусьціў ім мяса, бы пыл, і, бы пясок морскі, птушкі крылатыя;
І ўпалі яны пасярод іх лагера, вакол палатак іх.
І кінуў іх сярод табару іхнага, усі навокал сялібаў іхных.
І сталі яны спажываць, і наеліся добра, і па патрэбе іх даў Ён ім.
І елі а вельма пад’елі, і жаданьне іхнае нёс ім.
Ды яшчэ не задаволіліся яны ў патрэбе сваёй, а ежа іх была яшчэ ў вуснах іх,
Але перш чымся яны досыць учынілі жаданьню свайму, пакуль ежа была яшчэ ў ратох іхных,
як загарэўся на іх гнеў Божы, і забіў Ён тлустасць іх, унівеч зрынуў абраных ізраэльцаў.
Гнеў Божы ўзьняўся на іх, і найсытшых ізь іх Ён паразіў, і выборных людзёў Ізраеля паваліў.
Ва ўсім гэтым грашылі яны далей, не паверылі Яго цудам.
Напярэк усяму гэтаму яны ўсе грашылі і ня верылі ў дзіва Ягонае.
і загубіў дні іх ў марнасці і гады іх у страху.
Затым Ён дакончыў у марнасьці дні іхныя і гады іхныя ў ляку.
Калі забіваў Ён іх, пачыналі шукаць Яго і, навернутыя, прыходзілі да Яго на досвітку.
Як Ён паразіў іх, яны шукалі Яго; яны каяліся й шукалі Бога рупатліва;
І прыпаміналі сабе, што Бог — іх Успаможца, і Бог Узвышні — іх Адкупіцель.
Успаміналі, што Бог — скала іхная, і Бог Найвышшы — адкупіцель іхны;
І ўгаворвалі Яго вуснамі сваімі і хлусілі Яму сваім языком.
Але лісьлівілі Яму вуснамі сваімі, манілі Яму языкамі сваімі;
Бо сэрца іх не было праўдзівым з Ім, і не былі яны вернымі ў запавеце Яго.
Серца ж іхнае было некажначаснае зь Ім, яны ня былі верныя змове Ягонай.
Ён, аднак, быў міласэрны і спагадны да несправядлівасці і не губіў іх. Часта адводзіў Ён Свой гнеў і не палаў на поўню ў Сваім абурэнні.
Ён, адылі, будучы спагадлівы, дараваў бяспраўе іхнае й ня зьнішчыў іх; часьцей а часьцей адварачаў гнеў Свой, і ня будзіў усяго гневу Свайго,
І прыпамінаў сабе, што яны — толькі цела, подых імклівы і незваротны.
І помнеў, што яны цела, вецер, што праходзе й не зварачаецца.
Колькі разоў раздражнялі Яго ў пустыні, да гневу ўзбуджалі Яго ў бязводдзі!
Як часта яны немарасьцілі Яго на пусташы і засмучалі Яго на пустыні!
І зноў спакушалі Бога і раздражнялі Святога Ізраэлева.
Ізноў а ізноў спакушалі Бога, і абмяжалі Сьвятога Ізраелявага.
Не ўспаміналі яны пра руку Яго, пра дзень, калі адкупіў Ён іх з рукі пераследніка.
Ня памятавалі рукі Ягонае, дня, калі Ён адкупіў іх ад непрыяцеля,
Калі падаў Ён у Егіпце знакі Свае і цуды Свае ў полі танейскім.
Калі Ён чыніў знакі Свае ў Ягіпце і чудосы Свае на полю Цоану.
Ператварыў Ён у кроў рэкі іх і ручаі іх, каб не пілі.
І абярнуў у кроў рэкі іхныя і цур’і іхныя, каб ня пілі;
Наслаў на іх мух, і тыя кусалі іх, і жабаў, і тыя губілі іх.
І паслаў на іх раі мухаў, каторыя жэрлі іх, і жабы, каторыя губілі іх;
На ўраджай іх напусціў вусеняў, а плады працы іх аддаў саранчы.
Аддаў вусені плады іхныя і цяжкую працу іхную шаранчы;
Градам знішчыў вінаграднікі іх, а морвы іх — маразамі.
Пабіў градам вінішчы іхныя і сікаморы іхныя марозам;
І аддаў граду жывёлу іх, а статкі іх — полымю агністаму.
Аддаў буйны статак іхны граду і драбны статак іхны пяруном;
Наслаў на іх полымя гневу Свайго; раз’ятранасць, пагрозлівасць і прыцясненне — насланне ліхіх анёлаў.
Паслаў на іх шпаркі гнеў Свой, злосьць, абурэньне, уціск, насланьнё злых ангілаў;
Даў вольны шлях гневу Свайму, не ўхаваў ад смерці душы іх і жыццё іх спыніў.
Зрабіў сьцежку гневу Свайму, ня крыў душы іхнае ад сьмерці і жыцьці іхныя мору аддаў;
І выгубіў Ён усё першароднае ў зямлі Егіпецкай, парасткі ствалоў іх у палатках Хама.
Паразіў усіх першакоў у Ягіпце, першыя сілы іхныя ў буданох Хамавых;
Ён правёў, як авечак, народ Свой, і правёў іх, быццам статак, па пустыні.
І пагнаў, як авечкі, люд Свой, і вёў іх на пусташы, бы статак;
І вывеў іх у спадзяванні, і яны не баяліся, а непрыяцеляў іх пакрыла мора.
Вёў іх бясьпечна, і яны не баяліся, але непрыяцеляў іхных пакрыла мора;
І ўвёў іх у межы пасвячэння Свайго, на гару, якую здабыла правіца Яго.
І прывёў іх аж да граніцы сьвятыні Свае, да гары тае, каторую правіца Ягоная прыдбала;
І адрынуў перад імі паганаў, і падзяліў ім зямлю шнуром спадчыны, і даў пакаленням ізраэльскім жыць у палатках іх.
І выгнаў народы перад відам іхным, і прызначыў ім шнюром спадак іхны, і асяліў плямёны Ізраелявы ў буданох іхных.
Ды спакушалі і раздражнялі яны Бога Узвышняга і сведчанняў Яго не захоўвалі.
Яны, адылі, спакушалі й бунтаваліся супроці Найвышшага Бога, і не захавалі сьветчаньняў Ягоных;
І адступалі, і крывадушнічалі, як і бацькі іх, пераварочваліся назад, як крывы лук,
Але адступілі а ізрадзілі, як айцове іхныя, перавярнуліся, як ізрадлівы лук;
да гневу ўзбуджалі Яго ўзгоркамі сваімі, і балванамі сваімі справакавалі Яго да рэўнасці.
І квялілі Яго да гневу ўзвышшамі сваімі, выразанымі балванамі сваімі прывялі Яго да завісьці.
Пачуў Бог і ўзгарэўся гневам, і рэзка адцураўся Ізраэля.
Пачуў Бог, і загневаўся, і вельма збрыдзіў Ізраеля;
І адкінуў Ён паселішча Сіло, палатку, дзе пасяліўся сярод людзей.
Пакінуў сялібу Сваю ў Шыле, будан, ідзе Ён жыў памеж людзёў;
І аддаў у палон магуцце Сваё і аздобу Сваю — у рукі непрыяцеля.
Выдаў у палон сілу Сваю і харашыню Сваю ў руку ўцісканьніка;
І замкнуў Ён мячом народ Свой, і на спадчыну Сваю абурыўся.
І аддаў пад меч люд Свой, і загневаўся на спадак Свой.
Юнакоў іх зжор агонь, а дзяўчаты іх — не замужам.
Маладзёнаў ягоных жэрла цяпло, і дзеўкі іхныя ня мелі вясельнае песьні;
Святары іх палеглі ад меча, і ўдовы іх не былі аплаканыя.
Сьвятары іхныя палі ад мяча, і ўдовы іхныя не галасілі.
І падняўся Госпад, як быццам ад сну, нібы волат, закамянелы ад віна.
І прачхнуўся Спадар бы зо сну, як дужасіл, што гукае ад віна,
І ўдарыў на ворагаў сваіх з заплечча і справіў ім вечную ганьбу.
І паразіў праціўнікаў Сваіх у зад, на вечны сорам аддаў іх.
І пакінуў Ён палатку Язэпа, і не абраў сабе пакалення Эфраіма.
Пагрэбаваў буданом Язэпавым, і плямені Яхрэмавага не абраў;
Але абраў сабе пакаленне Юды, гару Сіён, якую ўзлюбіў.
Але абраў плямя Юдзіна, гару Сыён, каторую Ён любе;
І збудаваў, як найвышэйшае свяцілішча Сваё, так і зямлю, якую ўстанавіў навечна.
Пастанавіў, як вышыню, сьвятыню Сваю, як зямлю, каторую ўмацаваў на векі.
І выбраў Давіда слугою Сваім, і выставіў яго ад статкаў авечых,
Абраў Давіда, слугу Свайго, і ўзяў яго з авечніку;
ад акочаных [авечак] прыняў яго, пасвіць Якубаў народ Свой і Ізраэлеву спадчыну Сваю.
Ад дагляданьня авец прывёў яго пасьціць Якава, люд Свой, Ізраэля, спадак Свой.
І пасвіў іх у бязвіннасці сэрца свайго і ў мудрасці рук сваіх вадзіў іх.
І ён пасьціў іх беззаганным сэрцам, і вадзіў іх зручнасьцю рук сваіх.
