Псалтыр 104 псалом
Псалтыр
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Яна Станкевіча
Дабраславі, душа мая, Госпада. Госпадзе Божа мой, Ты ўзвялічыўся надзвычайна! Апрануўся Ты ў велічнасць і аздобу,
Дабраслаў, душа мая, СПАДАРА! СПАДАРУ, Божа мой! Ты вельма ўзьвялічыўся, сьцёй а вяліччам Ты апрануўся;
Адзеты ў святло, быццам у шаты, расцягваючы неба, як ветразі,
Каторы акрываешся сьвятлінёю, як адзецьцям; расьцягаеш нябёсы, як заслону;
Ты будуеш на водах святліцы Твае. Ты ўчыняеш воблака возам Сабе, Ты носішся на крылах ветру.
Каторы кладзеш у воды бёрны пакою Свайго; Каторы робіш булакі цялежкамі Сваімі; Каторы ходзіш на крылах ветру;
Ты творыш анёламі Тваімі духаў, і слугамі Тваімі — полымя агню.
Каторы робіш духі ангіламі Сваімі, палаючае цяпло — службітамі Сваімі.
Ты заснаваў зямлю на трывалую апору Сваю, не пахіліцца яна на векі вечныя.
Заклаў зямлю на подах яе, каб не пахіснулася на векі;
Безданню, як шатамі, прыкрыў Ён яе, над гарамі стаялі воды.
Як адзецьцям, глыбінёю Ты накрыў яе; воды стаялі на горах;
Ад наракання Твайго ўцяклі яны, гучання грымотаў Тваіх палохаліся.
Ад ганеньня Твайго яны ўцяклі, ад гуку грому Твайго яны пабарзьдзілі.
Падняліся яны на горы, і апалі ў лагчыны, на месца, якое Ты ім прызначыў.
Падняліся горы, апалі даліны на месца, што Ты заклаў ім.
Паклаў Ты ім канец, якога не пяройдуць і не вернуцца пакрыць зямлю.
Граніцу правёў, каб не пераступілі яны, каб не зьвярнуліся яны пакрыць зямлю.
Ты загадваеш крыніцам сплываць у ручаіны; пасярод гор праходзяць яны,
Ты крыніцы абарачаеш у цур’і, меж гор яны цякуць;
становяцца вадапоем усіх звяроў на полі, спатоляць аслы смагу сваю.
Пояць усі палявыя зьвяры; дзікія аслы праганяюць смагу сваю.
Каля іх пасяляюцца паднебныя птушкі, пасярод галін падаюць галасы свае.
Ля іх маюць свае сялібы птушкі нябёсныя, памеж гольля, пушчаюць голас.
Ты абвадняеш горы са святліц Тваіх, з плёну спраў Тваіх насычаеш зямлю.
Ён пое горы з пакояў Сваіх; з пладоў справаў Тваіх зямля сыціцца.
Ты гадуеш траву для жывёлы і зеляніну на пажытак людзей, выводзячы хлеб з зямлі
Ён расьціць траву статку і зяленіва на службу чалавеку, каб дастаць емя зь зямлі.
і віно, якое развесяляе сэрца чалавека; Ты ажыўляеш аблічча алеем, а хлеб умацоўвае чалавечае сэрца.
І віно вяселе сэрца людзіне, алей робе від бліскучым, і хлеб моцне сэрца людзіны.
Насыцяцца дрэвы Госпада і кедры лібанскія, якія Ён пасадзіў.
Сыцяцца дзервы СПАДАРОВЫ, кедры лібанскія, што Ён пасадзіў,
Там будуць гнездавацца вераб’і, хата бусла — на верхавіне іх.
Ідзе птушкі гнезьдзяцца, бусел, кіпрысы дом яго,
Высокія горы для аленяў, скалы — прыбежышча для барсукоў.
Высокія горы дзікім козам, скалы — схоў трусом.
Учыніў Ён месяц для вызначэння часу, сонца спазнала захад свой.
Ён прызначыў месяц на поры, сонца знае заход свой.
Ты рассцяліў цемру, і сталася ноч, у ёй будуць рухацца звяры лясныя:
Ты робіш цямноту, і ноч настаець, у ёй усі зьвяры лесавыя кратаюцца,
ільвяняты, што рыкаюць, каб схапіць [здабычу] і просяць у Бога ежы сабе.
Левяняты равуць здабытку й шукаюць у Бога жыру свайго.
Уздымаецца сонца, і хаваюцца і залягаюць яны ў сваіх логавах.
Сонца ўзыходзе, яны зьбіраюцца й кладуцца ў норы свае.
Чалавек выходзіць да працы сваёй, і пры справе сваёй ён да самага вечара.
Чалавек выходзе на работу сваю й да працы свае аж да вечара.
Як шмат створана Табой, Госпадзе! Усё з мудрасцю ўтварыў Ты, поўная зямля створанага Табой.
Якія вялікія справы Твае, СПАДАРУ! Усі Ты ўчыніў мудрасьцяй; зямля поўная меньня Твайго.
Вось мора вялікае, і прасторнае, і шырокае: там — гады, якім няма падліку, жывёлы маленькія побач з вялікімі;
Вось, мора вялікае а шырокае, а ў ім няшчысьлёныя паўзуны, жывёла вялікая й малая;
там будуць плаваць караблі, Левіятан, якога Ты стварыў, каб гуляць з ім.
Там плаваюць караблі; Левяфана гэнага ўхармаваў, гуляць у ім.
Усё гэта чакае Цябе, каб у свой час даў Ты ім ежу.
Гэтыя ўсі чакаюць Цябе, каб Ты даў ім жыр упару.
Калі Ты дасі ім, яны збяруць, калі раскрыеш Ты руку Тваю — яны напоўняцца дабротамі.
Даеш ім, яны зьбіраюць; адчыняеш руку Сваю, яны сыцяцца дабром.
Калі ж Ты адвернеш аблічча Тваё, яны ўстрывожацца; адымеш дыханне ў іх, і яны загінуць, і абернуцца ў парахно сваё.
Ты хаваеш від Свой, яны пужаюцца; Ты адбіраеш дых іхны, здыхаюць і ў пыл свой зварачаюцца;
Калі пашлеш Духа Твайго — творацца, і аднаўляеш Ты выгляд зямлі.
Пасылаеш Дух Свой, яны ствараюцца, і Ты аднаўляеш від зямлі,
Будзь хвала Госпаду на век, хай узвесяліцца Госпад з тварэнняў Сваіх.
Хай будзе слава СПАДАРОВА на векі; хай цешыцца СПАДАР з учынкаў Сваіх.
Ён зірне на зямлю і яна дрыжыць, Ён дакранецца да гор — і яны дымяць.
Ён гляне на зямлю, і яна дрыжыць; даткнецца гор, і кураць.
Буду спяваць Госпаду пры жыцці маім, буду граць псальмы Богу майму, дакуль я ёсць.
Буду пяяць СПАДАРУ, пакуль жыву; буду пяяць Богу свайму, пакуль быцьцё мае.
Мілай хай будзе Яму прамова мая; сапраўды адчую асалоду ў Госпадзе.
Няхай думка мая будзе прыемная Яму; я буду весяліцца ў СПАДАРУ.
Хай згінуць грэшнікі з зямлі, і несправядлівыя так, каб іх не было. Дабраславі, душа мая, Госпада.
Няхай зьгінуць грэшнікі ізь зямлі, і няхай нягодных ня будзе болей. Дабраслаў, душа мая. СПАДАРА! Галілуя!
