Псалтыр 104 псалом
Псалтыр
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Яна Станкевіча
Дабраславі, душа мая, ГОСПАДА! ГОСПАДЗЕ, Божа мой, Ты вельмі вялікі! У годнасьць і велічнасьць Ты апрануўся!
Дабраслаў, душа мая, СПАДАРА! СПАДАРУ, Божа мой! Ты вельма ўзьвялічыўся, сьцёй а вяліччам Ты апрануўся;
Ты ахінуўся ў сьвятло, быццам у шату, Ты раскінуў нябёсы, як намёт.
Каторы акрываешся сьвятлінёю, як адзецьцям; расьцягаеш нябёсы, як заслону;
Ты паставіў над водамі хорамы Твае, Ты паставіў хмары як калясьніцу Тваю, Ты ходзіш на крылах ветру.
Каторы кладзеш у воды бёрны пакою Свайго; Каторы робіш булакі цялежкамі Сваімі; Каторы ходзіш на крылах ветру;
Ты робіш вятры анёламі Тваімі, служыцелямі Тваімі — агонь, што палае.
Каторы робіш духі ангіламі Сваімі, палаючае цяпло — службітамі Сваімі.
Ты паставіў зямлю на месцы яе, ня можа яна пахіснуцца на вякі вечныя.
Заклаў зямлю на подах яе, каб не пахіснулася на векі;
Бяздоньнямі, як вопраткай, закрыў Ты яе; па-над горамі воды стаялі.
Як адзецьцям, глыбінёю Ты накрыў яе; воды стаялі на горах;
Перад пагрозай Тваёй яны ўцякалі, перад голасам грымотаў Тваіх адступаліся.
Ад ганеньня Твайго яны ўцяклі, ад гуку грому Твайго яны пабарзьдзілі.
Узьнімаліся горы, зыходзілі раўніны на месцы, якія Ты заснаваў для іх.
Падняліся горы, апалі даліны на месца, што Ты заклаў ім.
Ты паклаў [водам] мяжу, якую не пяройдуць; ня вернуцца, каб закрыць зямлю.
Граніцу правёў, каб не пераступілі яны, каб не зьвярнуліся яны пакрыць зямлю.
Ты пасылаеш крыніцы для ручаёў, яны цякуць паміж гораў,
Ты крыніцы абарачаеш у цур’і, меж гор яны цякуць;
пояць усіх зьвяроў палявых, праганяюць дзікія аслы смагу сваю.
Пояць усі палявыя зьвяры; дзікія аслы праганяюць смагу сваю.
Над імі жывуць птушкі нябесныя, праз вецьце голас падаюць.
Ля іх маюць свае сялібы птушкі нябёсныя, памеж гольля, пушчаюць голас.
Ты поіш горы з хорамаў Тваіх; пладамі дзеяў Тваіх зямля насычаецца.
Ён пое горы з пакояў Сваіх; з пладоў справаў Тваіх зямля сыціцца.
Ты ўзрошчваеш траву для скаціны і расьліны для працы чалавеку, каб вырастаў хлеб з зямлі
Ён расьціць траву статку і зяленіва на службу чалавеку, каб дастаць емя зь зямлі.
і віно, якое сэрца людзям весяліць, і алей, ад якога твар іх блішчыць, і хлеб, які сэрца людзей умацоўвае.
І віно вяселе сэрца людзіне, алей робе від бліскучым, і хлеб моцне сэрца людзіны.
Насычаюцца дрэвы ГОСПАДА, кедры Лібанскія, якія Ён пасадзіў.
Сыцяцца дзервы СПАДАРОВЫ, кедры лібанскія, што Ён пасадзіў,
Там птушкі робяць гнёзды, бусел на кіпарысе [мае] дом свой.
Ідзе птушкі гнезьдзяцца, бусел, кіпрысы дом яго,
Высокія горы — для сарнаў, скалы — прыстанішча для даманаў.
Высокія горы дзікім козам, скалы — схоў трусом.
Ён месяц зрабіў, [каб вызначаць] пару; сонца ведае захад свой.
Ён прызначыў месяц на поры, сонца знае заход свой.
Ты цемру кладзеш, і стаецца ноч, у ёй рухаюцца ўсе зьвяры лясныя.
Ты робіш цямноту, і ноч настаець, у ёй усі зьвяры лесавыя кратаюцца,
Львяняты рыкаюць пра здабычу, шукаючы ў Бога пажывы.
Левяняты равуць здабытку й шукаюць у Бога жыру свайго.
Як узыйдзе сонца, яны зьбіраюцца разам і ў логвах залягаюць.
Сонца ўзыходзе, яны зьбіраюцца й кладуцца ў норы свае.
Выходзіць чалавек на дзеі свае і на працу сваю аж да вечара.
Чалавек выходзе на работу сваю й да працы свае аж да вечара.
Якія шматлікія, ГОСПАДЗЕ, дзеі Твае! Усё Ты ў мудрасьці ўчыніў, зямля поўная даброцьцяў Тваіх.
Якія вялікія справы Твае, СПАДАРУ! Усі Ты ўчыніў мудрасьцяй; зямля поўная меньня Твайго.
Вось мора, вялікае і шырокае на абодва бакі. Там рухаецца безьліч жывёлаў малых і вялікіх.
Вось, мора вялікае а шырокае, а ў ім няшчысьлёныя паўзуны, жывёла вялікая й малая;
Там караблі ходзяць. Левіятан, якога Ты ўфармаваў, гуляе ў ім.
Там плаваюць караблі; Левяфана гэнага ўхармаваў, гуляць у ім.
Усе яны ўзіраюцца на Цябе, каб Ты даў ім пажыву ў свой час.
Гэтыя ўсі чакаюць Цябе, каб Ты даў ім жыр упару.
Ты даеш ім, яны зьбіраюць; Ты адкрываеш руку Тваю, і яны дабром насычаюцца.
Даеш ім, яны зьбіраюць; адчыняеш руку Сваю, яны сыцяцца дабром.
Ты хаваеш аблічча Тваё, і яны палохаюцца; забіраеш дух іхні, і яны паміраюць, і ў пыл назад вяртаюцца.
Ты хаваеш від Свой, яны пужаюцца; Ты адбіраеш дых іхны, здыхаюць і ў пыл свой зварачаюцца;
Ты пашлеш Дух Твой, і яны створаныя, і Ты аднаўляеш аблічча зямлі.
Пасылаеш Дух Свой, яны ствараюцца, і Ты аднаўляеш від зямлі,
Няхай будзе слава ГОСПАДА на вякі, няхай радуецца ГОСПАД з дзеяў Сваіх.
Хай будзе слава СПАДАРОВА на векі; хай цешыцца СПАДАР з учынкаў Сваіх.
Ён гляне на зямлю, і яна дрыжыць; дакранецца да гор, і яны палаюць.
Ён гляне на зямлю, і яна дрыжыць; даткнецца гор, і кураць.
Буду сьпяваць ГОСПАДУ жыцьцём маім; буду выслаўляць Бога майго яшчэ больш.
Буду пяяць СПАДАРУ, пакуль жыву; буду пяяць Богу свайму, пакуль быцьцё мае.
Няхай будзе салодкім Яму разважаньне маё, а я буду весяліцца ў ГОСПАДЗЕ.
Няхай думка мая будзе прыемная Яму; я буду весяліцца ў СПАДАРУ.
Няхай грэшнікі счэзнуць з зямлі, няхай больш ня будзе бязбожнікаў! Дабраславі, душа мая, ГОСПАДА! Альлелюя!
Няхай зьгінуць грэшнікі ізь зямлі, і няхай нягодных ня будзе болей. Дабраслаў, душа мая. СПАДАРА! Галілуя!
