Псалтыр 78 псалом
Псалтыр
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Яна Станкевіча
Навучаньне Асафа. Зважай, народзе мой, на закон мой, прыхіліце вушы свае да словаў вуснаў маіх!
Псальма Асафова. Уважай, людзе мой, на навуку маю; нахініце вушы свае да слоў вуснаў маіх.
Адчыню я вусны мае ў прыповесьці, буду апавядаць загадкі старадаўнія.
Я адчыню вусны свае ў прыпавесьці, выкажу загадкі із старавечча.
Што чулі мы і даведаліся, і што бацькі нашыя расказалі нам,
Што мы чулі а даведаліся, што бацькі нашы сказалі нам,
гэтага не схаваем ад сыноў іхніх, абвяшчаючы пакаленьню наступнаму хвалу ГОСПАДА і магутнасьць Ягоную, і цуды Ягоныя, што Ён учыніў.
Мы не схаваем ад дзяцей іхных, але паведамім аж да апошняга роду хвалы СПАДАРОВЫ, і магутнасьць Ягоную, і дзіва Ягонае, што Ён учыніў.
І Ён узьняў сьведчаньне ў Якубе, і паклаў Закон у Ізраілі, пра гэта загадаў бацькам нашым, каб яны паведамілі [гэта] сынам сваім,
Ён пастанавіў сьветчаньне ў Якаву і прызначыў права ў Ізраелю, каторае расказаў бацьком нашым паведамляць дзяцём іхным,
каб ведала пакаленьне наступнае, сыны, якія народзяцца, і каб яны ў свой час абвясьцілі [гэта] сынам сваім.
Каб ведала апошняе пакаленьне, дзеці, што народзяцца, каб паўсталі і паведамілі сыном сваім,
І ўскладуць на Бога надзею сваю, і не забудуцца пра дзеяньні Божыя, і прыказаньні Ягоныя будуць захоўваць,
Каб мелі надзею на Бога, і не забыліся ўчынкаў Божых, і расказаньні Ягоныя дзяржалі,
і ня будуць падобныя да бацькоў сваіх, пакаленьня бунтаўнікоў і непакорных, пакаленьня, якое нетрывалае ў сэрцы сваім і дух іхні няверны Богу.
І каб ня былі, як айцове іхныя, бунтоўны а ўпорлівы род, што не прыгатаваў сэрца свайго, каторага дух быў няверны Богу.
Сыны Эфраіма, узброеныя лукамі, павярнулі назад у дзень бітвы.
Сынове Яхрэмавы, узброеныя лучнікі, абярнуліся назад у дзень бітвы;
Яны не захавалі запавету Божага і адмовіліся хадзіць паводле Закону Ягонага.
Не зьдзяржалі змовы Божае і ў Праве Ягоным адмовіліся хадзіць;
І забыліся пра дзеі Ягоныя і цуды, якія Ён даў ім бачыць.
І забыліся ўчынкі Ягоныя і дзівы, што Ён паказаў ім.
Перад бацькамі іхнімі ўчыніў Ён цуды ў зямлі Эгіпецкай, на полі Цаан.
Перад відам айцоў іхных Ён учыніў дзіва ў зямлі Ягіпецкай, на полю Цоан:
Ён расьсек мора і перавёў іх [праз яго], і паставіў воды, як капу.
Раськяпіў мора, і правёў іх перазь яго, і пастанавіў воды, як стог;
І вёў іх удзень воблакам, і ўсю ноч — сьвятлом вогненным.
Вёў іх булаком удзень і ўсю ноч агняным сьвятлом;
Ён рашчапіў скалы ў пустыні і напаіў іх, быццам з вялікай бездані,
Раськяпляў скалы на пустыні й даваў шмат піць, бы з глыбіняў;
і вывеў струмяні са скалаў, і пацяклі рэкамі воды.
Із скалы тачыў ручаі і зводзіў воды рэкамі.
Але яны і надалей грашылі супраць Яго, бунтаваліся супраць Найвышэйшага ў сухой [зямлі].
Яны, адылі, грашылі яшчэ больш супроці Яго, бунтуючыся супроці Навышняга на пустыні;
Яны выпрабоўвалі Бога ў сэрцах сваіх, жадаючы спажывы для душаў сваіх.
І спакушалі Бога ў сэрцу сваім, просячы ежы, каторай жадалі;
І гаварылі супраць Бога, кажучы: «Хіба Бог можа прыгатаваць стол у пустыні?»
Гукалі супроці Бога, кажучы: «Можа Бог прыгатаваць стол на пустыні?
Вось, Ён ударыў скалу, і лінулі воды, і ручаі пацяклі. «Але ці можа Ён даць таксама хлеба і паставіць мяса для народу Свайго?»
Вось, выцяў Ён у скалу, і пацякла вада, і паліліся рэкі; ці можа Ён і хлеб даць? ці прыгатаваў і мяса люду Свайму?»
І пачуў ГОСПАД, і абурыўся, і ўзгарэўся агонь на Якуба, і ўзьняўся гнеў на Ізраіля,
Затым пачуў СПАДАР і загневаўся; цяпло загарэлася на Якава, і таксама гнеў Ягоны ўзьняўся на Ізраеля;
бо яны ня верылі Богу і не спадзяваліся на збаўленьне Ягонае.
Бо яны ня верылі ў Бога й не спадзяваліся на спасеньне Ягонае.
І Ён загадаў хмарам высока, і адчыніў дзьверы неба,
Расказаў Ён, адылі, згары булаком, і дзьверы нябёс рашчыніў,
і спаслаў дажджом ім манну, і даў ім збожжа нябеснага.
І, бы дождж, даў ім манну есьці, і збожжа зь нябёс даў ім.
Хлеб дужых еў чалавек; Ён спаслаў ім ежы ўдосталь.
Хлеб дужасілаў ела людзіна; еміны паслаў ім даволі.
Ён рушыў вецер усходні ў небе і сілай Сваёю навёў вецер паўднёвы;
Прычыніў, каб усходні вецер веяў на нябёсы, і вывеў сілаю сваёю вецер паўднявы;
і спаслаў дажджом на іх мяса, быццам пыл, і птушак крылатых — як пясок каля мора.
Пусьціў ім мяса, бы пыл, і, бы пясок морскі, птушкі крылатыя;
І скінуў іх пасярод табару іхняга, навакол сялібаў іхніх.
І кінуў іх сярод табару іхнага, усі навокал сялібаў іхных.
І елі яны, і насыціліся добра, і тое, што яны жадалі, Ён даў ім.
І елі а вельма пад’елі, і жаданьне іхнае нёс ім.
Яшчэ не пазбавіліся яны жаданьня свайго, яшчэ спажыва іхняя была ў вуснах іхніх,
Але перш чымся яны досыць учынілі жаданьню свайму, пакуль ежа была яшчэ ў ратох іхных,
як гнеў Божы ўзьняўся на іх, і забіў тлустых іхніх, і юнакоў Ізраіля паваліў.
Гнеў Божы ўзьняўся на іх, і найсытшых ізь іх Ён паразіў, і выборных людзёў Ізраеля паваліў.
Пры ўсім гэтым яны далей грашылі і ня верылі ў цуды Ягоныя.
Напярэк усяму гэтаму яны ўсе грашылі і ня верылі ў дзіва Ягонае.
І сканчваліся ў марнасьці дні іхнія, і гады іхнія — у страху.
Затым Ён дакончыў у марнасьці дні іхныя і гады іхныя ў ляку.
Калі Ён забіваў іх, яны шукалі Яго, і вярталіся, і імкнуліся да Бога,
Як Ён паразіў іх, яны шукалі Яго; яны каяліся й шукалі Бога рупатліва;
і ўзгадвалі, што Бог — скала іхняя, і Бог Найвышэйшы — Абаронца іхні.
Успаміналі, што Бог — скала іхная, і Бог Найвышшы — адкупіцель іхны;
І яны лісьлівілі Яму вуснамі Сваімі, і языком сваім хлусілі перад Ім,
Але лісьлівілі Яму вуснамі сваімі, манілі Яму языкамі сваімі;
і сэрца іхняе не было трывалым у Ім, і не былі яны верныя запавету Ягонаму.
Серца ж іхнае было некажначаснае зь Ім, яны ня былі верныя змове Ягонай.
А Ён, спагадлівы [да іх], дараваў ім беззаконьне іхняе і ня зьнішчыў іх, і неаднакроць спыняў гнеў Свой, і не абуджаў усю ярасьць Сваю,
Ён, адылі, будучы спагадлівы, дараваў бяспраўе іхнае й ня зьнішчыў іх; часьцей а часьцей адварачаў гнеў Свой, і ня будзіў усяго гневу Свайго,
бо памятаў, што яны — цела, вецер, які адыходзіць і ня вернецца.
І помнеў, што яны цела, вецер, што праходзе й не зварачаецца.
Як часта яны бунтаваліся супраць Яго ў пустыні, засмучалі Яго ў [зямлі] бязьлюднай!
Як часта яны немарасьцілі Яго на пусташы і засмучалі Яго на пустыні!
І зьвярталіся, і выпрабоўвалі Бога, і абражалі Сьвятога Ізраіля.
Ізноў а ізноў спакушалі Бога, і абмяжалі Сьвятога Ізраелявага.
Ня памяталі яны рукі Ягонай, дня, калі Ён іх вызваліў ад прыгнёту,
Ня памятавалі рукі Ягонае, дня, калі Ён адкупіў іх ад непрыяцеля,
калі знакі Свае рабіў у Эгіпце, і цуды Свае на полі Цаан.
Калі Ён чыніў знакі Свае ў Ягіпце і чудосы Свае на полю Цоану.
І Ён перамяніў рэкі іхнія і ручаіны іхнія ў кроў, што не маглі піць,
І абярнуў у кроў рэкі іхныя і цур’і іхныя, каб ня пілі;
спаслаў на іх мухаў, што іх кусалі, і жабаў, што іх губілі.
І паслаў на іх раі мухаў, каторыя жэрлі іх, і жабы, каторыя губілі іх;
І аддаў вусеням ураджаі іхнія, а працу іхнюю — саранчы.
Аддаў вусені плады іхныя і цяжкую працу іхную шаранчы;
Пабіў градам вінаградныя лозы іхнія, фігавыя дрэвы іхнія — шэраньню.
Пабіў градам вінішчы іхныя і сікаморы іхныя марозам;
І аддаў граду скаціну іхнюю, а статкі іхнія — маланкам.
Аддаў буйны статак іхны граду і драбны статак іхны пяруном;
І спаслаў на іх жар гневу Свайго, абурэньне, і ярасьць, і трывогі, навалу злых анёлаў.
Паслаў на іх шпаркі гнеў Свой, злосьць, абурэньне, уціск, насланьнё злых ангілаў;
Выпрастаў сьцежку гневу Свайму, не захоўваў ад сьмерці душы іхнія, і жыцьцё іхняе пошасьці аддаў.
Зрабіў сьцежку гневу Свайму, ня крыў душы іхнае ад сьмерці і жыцьці іхныя мору аддаў;
І забіў усіх першародных у Эгіпце, пачаткі сілы ў намётах Хама.
Паразіў усіх першакоў у Ягіпце, першыя сілы іхныя ў буданох Хамавых;
І вывеў, як авечак, народ Свой, і вёў іх, як статак, праз пустыню.
І пагнаў, як авечкі, люд Свой, і вёў іх на пусташы, бы статак;
І вёў іх у бясьпецы, і яны не палохаліся, а ворагаў іхніх мора накрыла.
Вёў іх бясьпечна, і яны не баяліся, але непрыяцеляў іхных пакрыла мора;
І прыйшлі яны да межаў сьвятасьці Ягонай, да гары, што набыла правіца Ягоная;
І прывёў іх аж да граніцы сьвятыні Свае, да гары тае, каторую правіца Ягоная прыдбала;
і Ён выгнаў перад абліччам іхнім народы, і кінуў шнур, [каб падзяліць] спадчыну іхнюю, і пасяліў у намётах іхніх калены Ізраіля.
І выгнаў народы перад відам іхным, і прызначыў ім шнюром спадак іхны, і асяліў плямёны Ізраелявы ў буданох іхных.
Але яны выпрабоўвалі Бога Найвышэйшага і бунтаваліся супраць Яго, і сьведчаньняў Ягоных не захоўвалі,
Яны, адылі, спакушалі й бунтаваліся супроці Найвышшага Бога, і не захавалі сьветчаньняў Ягоных;
і яны адступаліся і здраджвалі, як і бацькі іхнія, выварочваліся, быццам той лук здрадлівы.
Але адступілі а ізрадзілі, як айцове іхныя, перавярнуліся, як ізрадлівы лук;
І яны злавалі Яго ўзгоркамі сваімі, і балванамі сваімі раздражнялі Яго.
І квялілі Яго да гневу ўзвышшамі сваімі, выразанымі балванамі сваімі прывялі Яго да завісьці.
Пачуў [гэта] Бог і абурыўся, і вельмі пагрэбаваў Ізраілем.
Пачуў Бог, і загневаўся, і вельма збрыдзіў Ізраеля;
І Ён пакінуў сялібу ў Шыло, намёт, у якім жыў сярод людзей;
Пакінуў сялібу Сваю ў Шыле, будан, ідзе Ён жыў памеж людзёў;
і аддаў у палон моц Сваю, і славу Сваю — у рукі прыгнятальніка.
Выдаў у палон сілу Сваю і харашыню Сваю ў руку ўцісканьніка;
І аддаў пад меч народ Свой, і на спадчыну Сваю абурыўся.
І аддаў пад меч люд Свой, і загневаўся на спадак Свой.
Юнакоў ягоных агонь зьядаў, і дзяўчаты ягоныя не былі ўшанаваныя.
Маладзёнаў ягоных жэрла цяпло, і дзеўкі іхныя ня мелі вясельнае песьні;
Сьвятары ягоныя падалі ад мяча, і ўдовы ягоныя ня плакалі.
Сьвятары іхныя палі ад мяча, і ўдовы іхныя не галасілі.
І быццам зо сну прачнуўся Госпад, як той волат, якога віно разьвесяліла,
І прачхнуўся Спадар бы зо сну, як дужасіл, што гукае ад віна,
і Ён выбіў прыгнятальнікаў дашчэнту, на вечную ганьбу аддаў іх.
І паразіў праціўнікаў Сваіх у зад, на вечны сорам аддаў іх.
І Ён адкінуў намёт Язэпа, і ня выбраў калена Эфраіма,
Пагрэбаваў буданом Язэпавым, і плямені Яхрэмавага не абраў;
а выбраў калена Юды, гару Сыён, якую палюбіў.
Але абраў плямя Юдзіна, гару Сыён, каторую Ён любе;
І пабудаваў Ён як [пад неба] высокую сьвятыню Сваю; і як зямлю заснаваў яе на вякі.
Пастанавіў, як вышыню, сьвятыню Сваю, як зямлю, каторую ўмацаваў на векі.
І выбраў Давіда, слугу Свайго, і ўзяў яго ад абораў авечых.
Абраў Давіда, слугу Свайго, і ўзяў яго з авечніку;
Ад котных авечак забраў яго, каб пасьвіў Якуба, народ Ягоны, і Ізраіля, спадчыну Ягоную.
Ад дагляданьня авец прывёў яго пасьціць Якава, люд Свой, Ізраэля, спадак Свой.
І ён пасьвіў іх у беззаганнасьці сэрца свайго, і ў разважлівасьці рук сваіх вадзіў іх.
І ён пасьціў іх беззаганным сэрцам, і вадзіў іх зручнасьцю рук сваіх.
