Псалтыр 49 псалом
Псалтыр
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Яна Станкевіча
Кіраўніку хору. Сыноў Караха. Псальм.
Кіраўніку хору. Псальма сыноў Корыных.
Чуйце гэта, усе народы! Прыхіліце вуха, усе жыхары веку гэтага!
Слухайце гэта, усі люды; нахініце вуха, усі жыхары сьвету, —
Як сыны паспалітыя, так і сыны знакамітыя, разам багатыя і бедныя.
Як сынове Адамовы, так і сынове мужоў, разам багатыя й бедныя!
Вусны мае кажуць мудрасьць, і думкі сэрца майго разважлівыя.
Вусны мае будуць гукаць мудрасьць, думкі сэрца майго зразуменьня.
Прыхілю да прыповесьці вуха маё, выяўлю пры [гуках] гусьляў загадку маю.
Сьхіну вуха свае да прыказі; адгадаю на гарпе загадку сваю.
Навошта мне баяцца ў дні няшчасьця, калі атачыла мяне беззаконьне тых, якія нападаюць на мяне,
Чаго я маю баяцца ў часе бяды, калі бяспраўе маіх перасьледаваньнікаў аступае мяне,
якія спадзяюцца на сілу сваю і мноствам багацьця свайго хваляцца?
Каторыя спадзяюцца на дабрабыт свой і множасьцяй багацьця свайго хваляцца?
Ніхто выбавіць брата ня можа і даць за яго выкуп Богу,
Брат ня выкупе, ня выкупе людзіны, ня дасьць Богу выкупу за яе;
бо вельмі дарагая цана за душу ягоную, і зрачыся гэтага [мусіць] на вякі,
Бо дарагі выкуп душаў іхных, навекі немагчыма,
каб ён жыў заўсёды і ня ўбачыў парахненьня.
Каб ён застаўся жыць назаўсёды й ня бачыў долу.
Бо [кожны] бачыць: мудрыя паміраюць, дурны і шалёны разам прападаюць, і пакідаюць іншым багацьце сваё.
Але, ён абача, што мудрыя паміраюць разам із дурнымі, а недасьціпны гіне й пакідае іншым багацьце свае.
Думкі іхнія пра тое, што дамы іхнія на вякі, сялібы іхнія — з пакаленьня ў пакаленьне, і яны сваім імем назвалі [цэлыя] землі.
У нутру іхным дамы іхныя на векі, сялібы іхныя з роду да роду; мянуюць землі ймёнамі сваімі.
Але чалавек у славе [доўга] трываць ня будзе, ён падобны да скаціны, якая гіне.
А чалавек у сваёй сьці ня трывае, ён падобны да жывёлы, каторая гіне.
Гэткі шлях іхні, тых, якія спадзяюцца на сябе, і тых, якім [словы] вуснаў іхніх даспадобы. (Сэлях)
Гэта дарога іхная — шал іхны, і тыя, што за імі, упадабалі вусны іхныя. Сэля.
Як авечкі, у пекла яны зыйдуць, сьмерць пасьвіць іх будзе, і раніцаю правыя будуць мець уладу над імі, сіла іхняя ссохне, пекла — жытло іхняе.
Як авечкі, яны прызначаныя да шэолю; сьмерць будзе пасьціць іх, і нараніцы над імі запануюць справядлівыя, і абраз іхны зьвяне ў шэолю, гэта сяліба іхная.
Але Бог выбавіць душу маю з рукі пекла, бо Сам возьме мяне. (Сэлях)
Але Бог выкупе душу маю ад сілы шэолю, бо Ён прыйме мяне. Сэля.
Ня бойся, калі хто багацее, калі множыцца слава дому ягонага,
Ня бойся, калі багацее чалавек, калі павялічаецца слава дому ягонага;
бо, калі памрэ, нічога ня возьме з сабою, і слава ягоная ня пойдзе за ім.
Бо, паміраючы, ён ня ўсе возьме, ня зыйдзе за ім слава ягоная.
Хоць бы за жыцьця свайго душу сваю ён дабраслаўляў, і хвалілі яго, калі добра рабіў для сябе,
Калі душы сваёй за жыцьця свайго ён дабраславе, і хваляць цябе за тое, што ты чыніш дабро сабе;
ён пойдзе за пакаленьнем бацькоў сваіх, што ня ўбачаць ніколі сьвятла.
Ён пойдзе да роду бацькоў сваіх, каторыя на векі не пабачаць сьвятліні.
Чалавек у славе і без разуменьня падобны да скаціны, якая гіне.
Чалавек, што ў сьці, а не разумее, падобны да жывёлы, каторая гіне.
