Псалтыр 49 псалом
Псалтыр
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Яна Станкевіча
Кіраўніку хору. Сыноў Корэ. Псальм.
Кіраўніку хору. Псальма сыноў Корыных.
Паслухайце пра гэта, усе народы, настаўце вушы, усе жыхары свету,
Слухайце гэта, усі люды; нахініце вуха, усі жыхары сьвету, —
усе простыя людзі, як і вяльможы, разам, як адзін, — багаты і бедны.
Як сынове Адамовы, так і сынове мужоў, разам багатыя й бедныя!
Мае вусны выкажуць мудрасць, а развага сэрца майго — разважнасць.
Вусны мае будуць гукаць мудрасьць, думкі сэрца майго зразуменьня.
Нахілю я вуха маё на прыпавесць, пры звоне псалтыры адкрыю маю загадку.
Сьхіну вуха свае да прыказі; адгадаю на гарпе загадку сваю.
Чаго мне баяцца ў дні ліхія, калі несправядлівасць падступных акружыць мяне?
Чаго я маю баяцца ў часе бяды, калі бяспраўе маіх перасьледаваньнікаў аступае мяне,
Яны ўпэўнены ў сваім магуцці і мноствам багацця свайго хваляцца.
Каторыя спадзяюцца на дабрабыт свой і множасьцяй багацьця свайго хваляцца?
Але ж сам сябе чалавек не адкупіць, не дасць ён Богу ахвяры адкуплення свайго.
Брат ня выкупе, ня выкупе людзіны, ня дасьць Богу выкупу за яе;
Збаўленне душы яго вельмі каштоўнае, так што ніколі не хопіць,
Бо дарагі выкуп душаў іхных, навекі немагчыма,
каб хто дажыў да самага канца і не бачыў загубы.
Каб ён застаўся жыць назаўсёды й ня бачыў долу.
Бо ўбачыць ён, што памруць мудрыя і аднолькава гінуць неразумны і дурань, пакідаючы свае багацці чужым людзям.
Але, ён абача, што мудрыя паміраюць разам із дурнымі, а недасьціпны гіне й пакідае іншым багацьце свае.
Магілы іх — дамы іх навечна, калі нават назавуць яны імёнамі сваімі свае землі.
У нутру іхным дамы іхныя на векі, сялібы іхныя з роду да роду; мянуюць землі ймёнамі сваімі.
І чалавек, калі ён у пашане, не век трывае ў ёй; прыпадобнены ён да быдла, якое прападае; і стаўся ён падобны да іх.
А чалавек у сваёй сьці ня трывае, ён падобны да жывёлы, каторая гіне.
Такая дарога тых, у якіх спадзяванне на саміх сябе, і такі канец тых, якія сваёй гаворкай захапляюцца.
Гэта дарога іхная — шал іхны, і тыя, што за імі, упадабалі вусны іхныя. Сэля.
Як авечкі, і яны ў пекле кладуцца, смерць пасе іх; а справядлівыя гаспадараць над імі, хутка знікне іх воблік: апраметная — іх жытло.
Як авечкі, яны прызначаныя да шэолю; сьмерць будзе пасьціць іх, і нараніцы над імі запануюць справядлівыя, і абраз іхны зьвяне ў шэолю, гэта сяліба іхная.
Ды ўсё ж Бог адкупіць душу маю, з рук апраметнай сапраўды прыме мяне.
Але Бог выкупе душу маю ад сілы шэолю, бо Ён прыйме мяне. Сэля.
Не бойся, калі чалавек зробіцца багатым, калі памножана будзе заможнасць яго дома.
Ня бойся, калі багацее чалавек, калі павялічаецца слава дому ягонага;
Бо калі памрэ ён, то нічога з сабой не забярэ, і яго заможнасць разам з ім не пойдзе.
Бо, паміраючы, ён ня ўсе возьме, ня зыйдзе за ім слава ягоная.
Хаця супакойваў ён сам сябе пры жыцці ў душы сваёй: «Будуць хваліць цябе за тое,
Калі душы сваёй за жыцьця свайго ён дабраславе, і хваляць цябе за тое, што ты чыніш дабро сабе;
што ты добра ўчыніў сабе», аднак пойдзе ён да роду бацькоў сваіх, якія ўжо ніколі не ўбачаць святла.
Ён пойдзе да роду бацькоў сваіх, каторыя на векі не пабачаць сьвятліні.
Чалавек, які жыве ў пашане і не разумее; прыпадобнены ён да быдла, якое прападае бясследна; і ёсць ён падобны да іх.
Чалавек, што ў сьці, а не разумее, падобны да жывёлы, каторая гіне.
