Псалтыр 49 псалом

Псалтыр
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Міхаіла Астапчыка

 
 

Кіраўніку хору. Сыноў Корэ. Псальм.
 
Псалом Асафа. Бог багоў, Уладар прамовіў І заклікаў зямлю ад усходу сонца да захаду.

Паслухайце пра гэта, усе народы, настаўце вушы, усе жыхары свету,
 
Сіён, як карона, Зіхаціць прыгажосцю Ягонай.

усе простыя людзі, як і вяльможы, разам, як адзін, — багаты і бедны.
 
Бог з’явіць Сябе, Бог наш, і не прамаўчыць, Полымя перад Ім узгарыцца, і вакол Яго бура вялікая.

Мае вусны выкажуць мудрасць, а развага сэрца майго — разважнасць.
 
Закліча неба звыш і зямлю Каб судзіць людзям сваім.

Нахілю я вуха маё на прыпавесць, пры звоне псалтыры адкрыю маю загадку.
 
Збярыце да Яго прападобнных Ягоных, Што захавалі запаветы Ягоныя аб ахвярах.

Чаго мне баяцца ў дні ліхія, калі несправядлівасць падступных акружыць мяне?
 
І ўзвесцяць нябёсы праўду Яго, Бо Бог ёсць Суддзя.

Яны ўпэўнены ў сваім магуцці і мноствам багацця свайго хваляцца.
 
«Пачуйце, людзі Мае, і кажу табе, Ізраіль, І сведчу Табе: Бог Бог Я твой ёсць.

Але ж сам сябе чалавек не адкупіць, не дасць ён Богу ахвяры адкуплення свайго.
 
Не за ахвяры твае дакараю цябе, Усеспаленні Твае заўсёды перада Мной.

Збаўленне душы яго вельмі каштоўнае, так што ніколі не хопіць,
 
Не вазьму цяляці з дому твайго, Ні казлоў са статку твайго.

каб хто дажыў да самага канца і не бачыў загубы.
 
Бо Маё ўсе есць звяры лясныя, Скаты і валы горныя.

Бо ўбачыць ён, што памруць мудрыя і аднолькава гінуць неразумны і дурань, пакідаючы свае багацці чужым людзям.
 
Ведаю ўсе птушкі на небе, І прыгажосць зямная заўсёды перада Мной.

Магілы іх — дамы іх навечна, калі нават назавуць яны імёнамі сваімі свае землі.
 
Калі б быў галодны, то не казаў бы табе, Бо Мой сусвет цэлы і ўсё, што ёсць у ім.

І чалавек, калі ён у пашане, не век трывае ў ёй; прыпадобнены ён да быдла, якое прападае; і стаўся ён падобны да іх.
 
Ці ем Я мяса цялят, І ці п’ю казліную кроў?

Такая дарога тых, у якіх спадзяванне на саміх сябе, і такі канец тых, якія сваёй гаворкай захапляюцца.
 
Ахвяруй Богу ахвяру хвалення І падай Вышняму малітвы твае.

Як авечкі, і яны ў пекле кладуцца, смерць пасе іх; а справядлівыя гаспадараць над імі, хутка знікне іх воблік: апраметная — іх жытло.
 
І пакліч Бога ў дзень бяды сваёй, І Я ўратую цябе, і ўславіш Мяне.»

Ды ўсё ж Бог адкупіць душу маю, з рук апраметнай сапраўды прыме мяне.
 
Грэшным жа кажа Бог: «Навошта зараз прыпамінаеш праўду Маю, І запаветы Мае толькі на вуснах тваіх,

Не бойся, калі чалавек зробіцца багатым, калі памножана будзе заможнасць яго дома.
 
А сам узнянавідзіў павучэнні Маі І адрынуў словы Мае ад сябе?

Бо калі памрэ ён, то нічога з сабой не забярэ, і яго заможнасць разам з ім не пойдзе.
 
Бо бачыў цябе з рабаўніком разам І з блудадзеем ты разам быў.

Хаця супакойваў ён сам сябе пры жыцці ў душы сваёй: «Будуць хваліць цябе за тое,
 
Вусны твае кажуць ліха, І язык твой пляце падман.

што ты добра ўчыніў сабе», аднак пойдзе ён да роду бацькоў сваіх, якія ўжо ніколі не ўбачаць святла.
 
Паклёпнічаў на брата свайго, На сына мацяры сваёй узвёў ганьбу.

Чалавек, які жыве ў пашане і не разумее; прыпадобнены ён да быдла, якое прападае бясследна; і ёсць ён падобны да іх.
 
Гэта рабіў ты і не ўзгадаў потым, І вырашыў, што і Я не ўзгадаю як і ты.