Псалтыр 49 псалом
Псалтыр
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Антонія Бокуна
Кіраўніку хору. Сыноў Корэ. Псальм.
Кіраўніку хору. Сыноў Караха. Псальм.
Паслухайце пра гэта, усе народы, настаўце вушы, усе жыхары свету,
Чуйце гэта, усе народы! Прыхіліце вуха, усе жыхары веку гэтага!
усе простыя людзі, як і вяльможы, разам, як адзін, — багаты і бедны.
Як сыны паспалітыя, так і сыны знакамітыя, разам багатыя і бедныя.
Мае вусны выкажуць мудрасць, а развага сэрца майго — разважнасць.
Вусны мае кажуць мудрасьць, і думкі сэрца майго разважлівыя.
Нахілю я вуха маё на прыпавесць, пры звоне псалтыры адкрыю маю загадку.
Прыхілю да прыповесьці вуха маё, выяўлю пры [гуках] гусьляў загадку маю.
Чаго мне баяцца ў дні ліхія, калі несправядлівасць падступных акружыць мяне?
Навошта мне баяцца ў дні няшчасьця, калі атачыла мяне беззаконьне тых, якія нападаюць на мяне,
Яны ўпэўнены ў сваім магуцці і мноствам багацця свайго хваляцца.
якія спадзяюцца на сілу сваю і мноствам багацьця свайго хваляцца?
Але ж сам сябе чалавек не адкупіць, не дасць ён Богу ахвяры адкуплення свайго.
Ніхто выбавіць брата ня можа і даць за яго выкуп Богу,
Збаўленне душы яго вельмі каштоўнае, так што ніколі не хопіць,
бо вельмі дарагая цана за душу ягоную, і зрачыся гэтага [мусіць] на вякі,
каб хто дажыў да самага канца і не бачыў загубы.
каб ён жыў заўсёды і ня ўбачыў парахненьня.
Бо ўбачыць ён, што памруць мудрыя і аднолькава гінуць неразумны і дурань, пакідаючы свае багацці чужым людзям.
Бо [кожны] бачыць: мудрыя паміраюць, дурны і шалёны разам прападаюць, і пакідаюць іншым багацьце сваё.
Магілы іх — дамы іх навечна, калі нават назавуць яны імёнамі сваімі свае землі.
Думкі іхнія пра тое, што дамы іхнія на вякі, сялібы іхнія — з пакаленьня ў пакаленьне, і яны сваім імем назвалі [цэлыя] землі.
І чалавек, калі ён у пашане, не век трывае ў ёй; прыпадобнены ён да быдла, якое прападае; і стаўся ён падобны да іх.
Але чалавек у славе [доўга] трываць ня будзе, ён падобны да скаціны, якая гіне.
Такая дарога тых, у якіх спадзяванне на саміх сябе, і такі канец тых, якія сваёй гаворкай захапляюцца.
Гэткі шлях іхні, тых, якія спадзяюцца на сябе, і тых, якім [словы] вуснаў іхніх даспадобы. (Сэлях)
Як авечкі, і яны ў пекле кладуцца, смерць пасе іх; а справядлівыя гаспадараць над імі, хутка знікне іх воблік: апраметная — іх жытло.
Як авечкі, у пекла яны зыйдуць, сьмерць пасьвіць іх будзе, і раніцаю правыя будуць мець уладу над імі, сіла іхняя ссохне, пекла — жытло іхняе.
Ды ўсё ж Бог адкупіць душу маю, з рук апраметнай сапраўды прыме мяне.
Але Бог выбавіць душу маю з рукі пекла, бо Сам возьме мяне. (Сэлях)
Не бойся, калі чалавек зробіцца багатым, калі памножана будзе заможнасць яго дома.
Ня бойся, калі хто багацее, калі множыцца слава дому ягонага,
Бо калі памрэ ён, то нічога з сабой не забярэ, і яго заможнасць разам з ім не пойдзе.
бо, калі памрэ, нічога ня возьме з сабою, і слава ягоная ня пойдзе за ім.
Хаця супакойваў ён сам сябе пры жыцці ў душы сваёй: «Будуць хваліць цябе за тое,
Хоць бы за жыцьця свайго душу сваю ён дабраслаўляў, і хвалілі яго, калі добра рабіў для сябе,
што ты добра ўчыніў сабе», аднак пойдзе ён да роду бацькоў сваіх, якія ўжо ніколі не ўбачаць святла.
ён пойдзе за пакаленьнем бацькоў сваіх, што ня ўбачаць ніколі сьвятла.
Чалавек, які жыве ў пашане і не разумее; прыпадобнены ён да быдла, якое прападае бясследна; і ёсць ён падобны да іх.
Чалавек у славе і без разуменьня падобны да скаціны, якая гіне.
