Псалтыр 49 псалом

 

 

Кіраўніку хору. Сыноў Карэявых. Псальм.

 

Кіраўніку хору. Сыноў Караха. Псальм.

Слухайце гэта, усе народы! Прыслухайцеся ўсе жыхары сьвету,

 

Чуйце гэта, усе народы! Прыхіліце вуха, усе жыхары веку гэтага!

сыны простага чалавека, як і сыны пана, багаты і ўбогі разам!

 

Як сыны паспалітыя, так і сыны знакамітыя, разам багатыя і бедныя.

Вусны мае вымавяць мудрасьць, а развага сэрца майго — веданьні.

 

Вусны мае кажуць мудрасьць, і думкі сэрца майго разважлівыя.

Схілю вуха маё да прыпавесьці, адкрыю загадку маю (пад гук) гарпы.

 

Прыхілю да прыповесьці вуха маё, выяўлю пры [гуках] гусьляў загадку маю.

Чаму я маю баяцца ў дні ліхія, калі акружыць мяне нясправядлівасьць маіх перасьледвальнікаў,

 

Навошта мне баяцца ў дні няшчасьця, калі атачыла мяне беззаконьне тых, якія нападаюць на мяне,

якія спадзяюцца на сваё багацьце і хваляцца лішкам сваіх дастаткаў?

 

якія спадзяюцца на сілу сваю і мноствам багацьця свайго хваляцца?

Чалавек ніколі ня меў такой маёмасьці, каб выкупіць брата свайго; ён ня мог даць Богу выкуп,

 

Ніхто выбавіць брата ня можа і даць за яго выкуп Богу,

бо занадта вялікая цана выкупу іхнай душы, таму ён вымушаны адмовіцца ад гэтага навекі,

 

бо вельмі дарагая цана за душу ягоную, і зрачыся гэтага [мусіць] на вякі,

каб ён застаўся жыць вечна і ня ўбачыў магілы;

 

каб ён жыў заўсёды і ня ўбачыў парахненьня.

бо ён бачыць: паміраюць мудрыя; гінуць разам не́вукі і бязглуздыя, і пакідаюць маёмасьць сваю іншым.

 

Бо [кожны] бачыць: мудрыя паміраюць, дурны і шалёны разам прападаюць, і пакідаюць іншым багацьце сваё.

У думках іхных, што хаты іхныя вечныя, і што жытло іхнае з роду ды ў род. Яны называюць землі сваім íмем.

 

Думкі іхнія пра тое, што дамы іхнія на вякі, сялібы іхнія — з пакаленьня ў пакаленьне, і яны сваім імем назвалі [цэлыя] землі.

Але чалавек ня застанецца ў пашане. Ён прыпадабляецца жывёліне, якая гіне.

 

Але чалавек у славе [доўга] трываць ня будзе, ён падобны да скаціны, якая гіне.

Такая дарога іхная ёсьць іхная няразумнасьць. І тыя, што ідуць за імі, упадабалі іхныя словы. Зэля.

 

Гэткі шлях іхні, тых, якія спадзяюцца на сябе, і тых, якім [словы] вуснаў іхніх даспадобы. (Сэлях)

Яны зьбіраюцца ў купу, як авечы статак, (каб ісьці туды), у мейсца сьмерці. Сьмерць пасьвіць іх. А раніцай праведнікі запануюць над імі. Шэоль скрышыць іхную сілу, так што ня застанецца іхнага жытла.

 

Як авечкі, у пекла яны зыйдуць, сьмерць пасьвіць іх будзе, і раніцаю правыя будуць мець уладу над імі, сіла іхняя ссохне, пекла — жытло іхняе.

Сапраўды, Бог адкупіць душу́ маю ад улады шэолю, і Ён прыме мяне. Зэля.

 

Але Бог выбавіць душу маю з рукі пекла, бо Сам возьме мяне. (Сэлях)

Ня бойся, калі чалавек багацее, і слава дому ягонага множыцца,

 

Ня бойся, калі хто багацее, калі множыцца слава дому ягонага,

бо калі памрэ ён, то нічога з сабой ня забярэ. Слава ягоная за ім ня пойдзе.

 

бо, калі памрэ, нічога ня возьме з сабою, і слава ягоная ня пойдзе за ім.

Хоць пры жыцьці сваім ён душу́ сваю багаслаўляў, — а другія славяць цябе, калі ты сабе робіш добрае,

 

Хоць бы за жыцьця свайго душу сваю ён дабраслаўляў, і хвалілі яго, калі добра рабіў для сябе,

яна пойдзе туды, да роду ейных ба́цькаў. Яны ў вечнасьці ня ўбачаць сьвятла.

 

ён пойдзе за пакаленьнем бацькоў сваіх, што ня ўбачаць ніколі сьвятла.

Чалавек, які ў пашане, але няразумны, ёсьць падобны жывёлам, якія гінуць.

 

Чалавек у славе і без разуменьня падобны да скаціны, якая гіне.