Псалтыр 49 псалом

Псалтыр
Пераклад Сабілы і Малахава → Пераклад Чарняўскага 2017

 
 

Кіраўніку хору. Сыноў Карэявых. Псальм.
 
Кіраўніку хору. Сыноў Корэ. Псальм.

Слухайце гэта, усе народы! Прыслухайцеся ўсе жыхары сьвету,
 
Паслухайце пра гэта, усе народы, настаўце вушы, усе жыхары свету,

сыны простага чалавека, як і сыны пана, багаты і ўбогі разам!
 
усе простыя людзі, як і вяльможы, разам, як адзін, — багаты і бедны.

Вусны мае вымавяць мудрасьць, а развага сэрца майго — веданьні.
 
Мае вусны выкажуць мудрасць, а развага сэрца майго — разважнасць.

Схілю вуха маё да прыпавесьці, адкрыю загадку маю (пад гук) гарпы.
 
Нахілю я вуха маё на прыпавесць, пры звоне псалтыры адкрыю маю загадку.

Чаму я маю баяцца ў дні ліхія, калі акружыць мяне нясправядлівасьць маіх перасьледвальнікаў,
 
Чаго мне баяцца ў дні ліхія, калі несправядлівасць падступных акружыць мяне?

якія спадзяюцца на сваё багацьце і хваляцца лішкам сваіх дастаткаў?
 
Яны ўпэўнены ў сваім магуцці і мноствам багацця свайго хваляцца.

Чалавек ніколі ня меў такой маёмасьці, каб выкупіць брата свайго; ён ня мог даць Богу выкуп,
 
Але ж сам сябе чалавек не адкупіць, не дасць ён Богу ахвяры адкуплення свайго.

бо занадта вялікая цана выкупу іхнай душы, таму ён вымушаны адмовіцца ад гэтага навекі,
 
Збаўленне душы яго вельмі каштоўнае, так што ніколі не хопіць,

каб ён застаўся жыць вечна і ня ўбачыў магілы;
 
каб хто дажыў да самага канца і не бачыў загубы.

бо ён бачыць: паміраюць мудрыя; гінуць разам не́вукі і бязглуздыя, і пакідаюць маёмасьць сваю іншым.
 
Бо ўбачыць ён, што памруць мудрыя і аднолькава гінуць неразумны і дурань, пакідаючы свае багацці чужым людзям.

У думках іхных, што хаты іхныя вечныя, і што жытло іхнае з роду ды ў род. Яны называюць землі сваім íмем.
 
Магілы іх — дамы іх навечна, калі нават назавуць яны імёнамі сваімі свае землі.

Але чалавек ня застанецца ў пашане. Ён прыпадабляецца жывёліне, якая гіне.
 
І чалавек, калі ён у пашане, не век трывае ў ёй; прыпадобнены ён да быдла, якое прападае; і стаўся ён падобны да іх.

Такая дарога іхная ёсьць іхная няразумнасьць. І тыя, што ідуць за імі, упадабалі іхныя словы. Зэля.
 
Такая дарога тых, у якіх спадзяванне на саміх сябе, і такі канец тых, якія сваёй гаворкай захапляюцца.

Яны зьбіраюцца ў купу, як авечы статак, (каб ісьці туды), у мейсца сьмерці. Сьмерць пасьвіць іх. А раніцай праведнікі запануюць над імі. Шэоль скрышыць іхную сілу, так што ня застанецца іхнага жытла.
 
Як авечкі, і яны ў пекле кладуцца, смерць пасе іх; а справядлівыя гаспадараць над імі, хутка знікне іх воблік: апраметная — іх жытло.

Сапраўды, Бог адкупіць душу́ маю ад улады шэолю, і Ён прыме мяне. Зэля.
 
Ды ўсё ж Бог адкупіць душу маю, з рук апраметнай сапраўды прыме мяне.

Ня бойся, калі чалавек багацее, і слава дому ягонага множыцца,
 
Не бойся, калі чалавек зробіцца багатым, калі памножана будзе заможнасць яго дома.

бо калі памрэ ён, то нічога з сабой ня забярэ. Слава ягоная за ім ня пойдзе.
 
Бо калі памрэ ён, то нічога з сабой не забярэ, і яго заможнасць разам з ім не пойдзе.

Хоць пры жыцьці сваім ён душу́ сваю багаслаўляў, — а другія славяць цябе, калі ты сабе робіш добрае,
 
Хаця супакойваў ён сам сябе пры жыцці ў душы сваёй: «Будуць хваліць цябе за тое,

яна пойдзе туды, да роду ейных ба́цькаў. Яны ў вечнасьці ня ўбачаць сьвятла.
 
што ты добра ўчыніў сабе», аднак пойдзе ён да роду бацькоў сваіх, якія ўжо ніколі не ўбачаць святла.

Чалавек, які ў пашане, але няразумны, ёсьць падобны жывёлам, якія гінуць.
 
Чалавек, які жыве ў пашане і не разумее; прыпадобнены ён да быдла, якое прападае бясследна; і ёсць ён падобны да іх.