Псалтыр 49 псалом
Псалтыр
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Чарняўскага 2017
Псальма Асафава. Бог над багамі, Гасподзь, прамовіў, і заклікае зямлю, ад усходу сонца да захаду.
Кіраўніку хору. Сыноў Корэ. Псальм.
Зь Сіёна, які ёсьць карона красы, зьяўляецца Бог,
Паслухайце пра гэта, усе народы, настаўце вушы, усе жыхары свету,
ідзе Бог наш — і не маўчыць: перад ім вагонь пажыральны, а вакол Яго моцная бура.
усе простыя людзі, як і вяльможы, разам, як адзін, — багаты і бедны.
Ён заклікае нябёсы згары, і зямлю — народ Свой судзіць:
Мае вусны выкажуць мудрасць, а развага сэрца майго — разважнасць.
«зьбярэце Мне пабожных Маіх, што пры ахвяры склалі са мной запавет».
Нахілю я вуха маё на прыпавесць, пры звоне псалтыры адкрыю маю загадку.
І абвесьцяць нябёсы праўду Ягоную; бо судзьдзя гэты — Бог.
Чаго мне баяцца ў дні ліхія, калі несправядлівасць падступных акружыць мяне?
Слухай, народзе Мой, буду Я прамаўляць, Ізраіле! буду Я сьведчыць супроць цябе: Я — Бог, твой Бог.
Яны ўпэўнены ў сваім магуцці і мноствам багацця свайго хваляцца.
Не за ахвяры твае Я дакарацьму цябе; цэласпаленьні твае заўжды прада Мною,
Але ж сам сябе чалавек не адкупіць, не дасць ён Богу ахвяры адкуплення свайго.
не вазьму цяляці з дома твайго, ні казлоў з кашараў тваіх;
Збаўленне душы яго вельмі каштоўнае, так што ніколі не хопіць,
бо Мае ўсе зьвяры ў лесе, і быдла на тысячы гор,
каб хто дажыў да самага канца і не бачыў загубы.
ведаю ўсё птаства ў гарах і зьвер польны прада Мною.
Бо ўбачыць ён, што памруць мудрыя і аднолькава гінуць неразумны і дурань, пакідаючы свае багацці чужым людзям.
Калі б Я быў галодны, дык не сказаў бы табе; бо Мой сусьвет і ўсё, што яго напаўняе.
Магілы іх — дамы іх навечна, калі нават назавуць яны імёнамі сваімі свае землі.
Ці ем Я валовае мяса, і ці п’ю Я казьліную кроў?
І чалавек, калі ён у пашане, не век трывае ў ёй; прыпадобнены ён да быдла, якое прападае; і стаўся ён падобны да іх.
Прынясі Богу ў ахвяру падзяку, і выконвай твае абяцаньні Ўсявышняму,
Такая дарога тых, у якіх спадзяванне на саміх сябе, і такі канец тых, якія сваёй гаворкай захапляюцца.
і пакліч Мяне ў дзень смутку; Я ўратую цябе, і ты ўславіш Мяне.
Як авечкі, і яны ў пекле кладуцца, смерць пасе іх; а справядлівыя гаспадараць над імі, хутка знікне іх воблік: апраметная — іх жытло.
А грэшніку кажа Бог: чаго прапаведуеш ты ўстанаўленьні Мае і бярэш Мой запавет у вусны твае,
Ды ўсё ж Бог адкупіць душу маю, з рук апраметнай сапраўды прыме мяне.
а сам ненавідзіш Маё настаўленьне, і словы Мае за сябе адкідаеш?
Не бойся, калі чалавек зробіцца багатым, калі памножана будзе заможнасць яго дома.
Калі бачыш ты злодзея, лагодзішся зь ім, і зь пералюбцамі стасункуешся,
Бо калі памрэ ён, то нічога з сабой не забярэ, і яго заможнасць разам з ім не пойдзе.
вусны твае пускаеш на слова ліхое і язык твой хітрыну пляце;
Хаця супакойваў ён сам сябе пры жыцці ў душы сваёй: «Будуць хваліць цябе за тое,
сядзіш і на брата твайго намаўляеш, на сына маці тваёй паклёпы пускаеш;
што ты добра ўчыніў сабе», аднак пойдзе ён да роду бацькоў сваіх, якія ўжо ніколі не ўбачаць святла.
ты гэта рабіў, і Я маўчаў; ты падумаў, што Я такі самы, як ты. Выкрыю цябе, і пакажу вачам тваім грахі твае.
Чалавек, які жыве ў пашане і не разумее; прыпадобнены ён да быдла, якое прападае бясследна; і ёсць ён падобны да іх.
Зразумейце гэта вы, хто забывае Бога, каб Я не забраў вас, бо ня будзе каму ратаваць.
Хто ў ахвяру падзяку прыносіць, той шануе Мяне, і хто на дарогі свае зважае, таму пакажу Я Божы ратунак!