Псалтыр 16 псалом
Псалтыр
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Чарняўскага 2017
Малітва Давідава. Пачуй, Госпадзе, праўду маю, уважы скарзе маёй, прымі мальбу з вуснаў неманлівых!
Міктам Давіда. Захавай мяне, Божа, бо я на Цябе спадзяюся.
Ад аблічча Твайго хай будзе мне суд; хай паглядзяць вочы Твае на справядлівасьць.
Сказаў я Госпаду: «Ты — Госпад мой, няма для мяне дабра без Цябе».
Ты праверыў сэрца маё, ноччу мяне наведаў, выпрабаваў мяне, і не знайшоў анічога; ад думак маіх не адступаюцца вусны мае.
Да святых, што ёсць на зямлі, да слаўных Тваіх, — да іх усё памкненне маё.
У дзеях людзскіх, па слове вуснаў Тваіх, я ахоўваў сябе ад шляхоў прыгнятальніка.
Памнажаюцца смуткі тых, якія спяшаюцца ўслед за чужымі багамі. Не буду складаць ім ахвяры крывавай і не назаву іх імёнаў вуснамі маімі.
Умацуй мае крокі на дарогах Сваіх, хай ногі мае не пахіснуцца.
Госпад — доля спадчыны маёй і келіха майго: Ты той, Хто трымае лёс мой.
Да Цябе заклікаю, бо Ты пачуеш мяне, Божа; прыхілі Тваё вуха да мяне, пачуй словы мае.
Межы мае выпалі ў [месцах] прыемных, і спадчына мая — выдатная для мяне.
Пакажы Тваю літасьць дзівосную; Ратаўнік тых, што на Цябе спадзяюцца, ад тых, што супрацівяцца правіцы Тваёй;
Дабраслаўляю я Госпада, Які надае мне разуменне, звыш таго, і па начах навучае мяне нутро маё.
ахавай мяне, як вока; у цяні Тваіх крылаў аслані мяне
Ставіў я Госпада перад вачамі маімі заўсёды; калі Ён праваруч мяне, нічога не баюся.
ад бязбожных, што на мяне нападаюць, — ад ворагаў душы маёй, што абступілі мяне:
Дзеля таго ўзрадавалася сэрца маё і ўзвесялілася душа мая; звыш таго, і цела маё супакоіцца ў спадзяванні.
яны замкнуліся ў тлушчы сваім, пагардліва гавораць вуснамі сваімі.
Бо не пакінеш душы маёй у пекле ды не дасі святому Твайму ўбачыць парахненне.
На кожным кроку нашым цяпер абступаюць нас; напружылі вочы свае, каб скінуць мяне на зямлю;
Ты даў мне пазнаць дарогі жыцця, Ты напоўніш мяне радасцю ад аблічча Твайго, асалода вечная ў правіцы Тваёй.
яны падобныя на ільва, што прагне здабычы, падобныя на ільвяня, што сядзіць у схованцы.
Паўстань, Госпадзе, папярэдзь іх, скінь іх. Выбаві душу маю ад бязбожнага мечам Тваім,
ад людзей — рукою Тваёю, Госпадзе, ад людзей сьвету, чыя доля, у гэтым жыцьці, чыё чэрава Ты напаўняеш са скарбонак Тваіх; сыны іхнія сытыя, і рэшту пакінуць дзецям сваім.
А я ў праўдзе буду глядзець на аблічча Тваё; прачнуўшыся, буду насычацца вобразам Тваім.
