Псалтыр 49 псалом
Псалтыр
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Чарняўскага 2017
Кіраўніку хору. Сыноў Караха. Псальм.
Кіраўніку хору. Сыноў Корэ. Псальм.
Чуйце гэта, усе народы! Прыхіліце вуха, усе жыхары веку гэтага!
Паслухайце пра гэта, усе народы, настаўце вушы, усе жыхары свету,
Як сыны паспалітыя, так і сыны знакамітыя, разам багатыя і бедныя.
усе простыя людзі, як і вяльможы, разам, як адзін, — багаты і бедны.
Вусны мае кажуць мудрасьць, і думкі сэрца майго разважлівыя.
Мае вусны выкажуць мудрасць, а развага сэрца майго — разважнасць.
Прыхілю да прыповесьці вуха маё, выяўлю пры [гуках] гусьляў загадку маю.
Нахілю я вуха маё на прыпавесць, пры звоне псалтыры адкрыю маю загадку.
Навошта мне баяцца ў дні няшчасьця, калі атачыла мяне беззаконьне тых, якія нападаюць на мяне,
Чаго мне баяцца ў дні ліхія, калі несправядлівасць падступных акружыць мяне?
якія спадзяюцца на сілу сваю і мноствам багацьця свайго хваляцца?
Яны ўпэўнены ў сваім магуцці і мноствам багацця свайго хваляцца.
Ніхто выбавіць брата ня можа і даць за яго выкуп Богу,
Але ж сам сябе чалавек не адкупіць, не дасць ён Богу ахвяры адкуплення свайго.
бо вельмі дарагая цана за душу ягоную, і зрачыся гэтага [мусіць] на вякі,
Збаўленне душы яго вельмі каштоўнае, так што ніколі не хопіць,
каб ён жыў заўсёды і ня ўбачыў парахненьня.
каб хто дажыў да самага канца і не бачыў загубы.
Бо [кожны] бачыць: мудрыя паміраюць, дурны і шалёны разам прападаюць, і пакідаюць іншым багацьце сваё.
Бо ўбачыць ён, што памруць мудрыя і аднолькава гінуць неразумны і дурань, пакідаючы свае багацці чужым людзям.
Думкі іхнія пра тое, што дамы іхнія на вякі, сялібы іхнія — з пакаленьня ў пакаленьне, і яны сваім імем назвалі [цэлыя] землі.
Магілы іх — дамы іх навечна, калі нават назавуць яны імёнамі сваімі свае землі.
Але чалавек у славе [доўга] трываць ня будзе, ён падобны да скаціны, якая гіне.
І чалавек, калі ён у пашане, не век трывае ў ёй; прыпадобнены ён да быдла, якое прападае; і стаўся ён падобны да іх.
Гэткі шлях іхні, тых, якія спадзяюцца на сябе, і тых, якім [словы] вуснаў іхніх даспадобы. (Сэлях)
Такая дарога тых, у якіх спадзяванне на саміх сябе, і такі канец тых, якія сваёй гаворкай захапляюцца.
Як авечкі, у пекла яны зыйдуць, сьмерць пасьвіць іх будзе, і раніцаю правыя будуць мець уладу над імі, сіла іхняя ссохне, пекла — жытло іхняе.
Як авечкі, і яны ў пекле кладуцца, смерць пасе іх; а справядлівыя гаспадараць над імі, хутка знікне іх воблік: апраметная — іх жытло.
Але Бог выбавіць душу маю з рукі пекла, бо Сам возьме мяне. (Сэлях)
Ды ўсё ж Бог адкупіць душу маю, з рук апраметнай сапраўды прыме мяне.
Ня бойся, калі хто багацее, калі множыцца слава дому ягонага,
Не бойся, калі чалавек зробіцца багатым, калі памножана будзе заможнасць яго дома.
бо, калі памрэ, нічога ня возьме з сабою, і слава ягоная ня пойдзе за ім.
Бо калі памрэ ён, то нічога з сабой не забярэ, і яго заможнасць разам з ім не пойдзе.
Хоць бы за жыцьця свайго душу сваю ён дабраслаўляў, і хвалілі яго, калі добра рабіў для сябе,
Хаця супакойваў ён сам сябе пры жыцці ў душы сваёй: «Будуць хваліць цябе за тое,
ён пойдзе за пакаленьнем бацькоў сваіх, што ня ўбачаць ніколі сьвятла.
што ты добра ўчыніў сабе», аднак пойдзе ён да роду бацькоў сваіх, якія ўжо ніколі не ўбачаць святла.
Чалавек у славе і без разуменьня падобны да скаціны, якая гіне.
Чалавек, які жыве ў пашане і не разумее; прыпадобнены ён да быдла, якое прападае бясследна; і ёсць ён падобны да іх.
