Псалтыр 104 псалом
Псалтыр
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Чарняўскага 2017
Дабраславі, душа мая, ГОСПАДА! ГОСПАДЗЕ, Божа мой, Ты вельмі вялікі! У годнасьць і велічнасьць Ты апрануўся!
Дабраславі, душа мая, Госпада. Госпадзе Божа мой, Ты ўзвялічыўся надзвычайна! Апрануўся Ты ў велічнасць і аздобу,
Ты ахінуўся ў сьвятло, быццам у шату, Ты раскінуў нябёсы, як намёт.
Адзеты ў святло, быццам у шаты, расцягваючы неба, як ветразі,
Ты паставіў над водамі хорамы Твае, Ты паставіў хмары як калясьніцу Тваю, Ты ходзіш на крылах ветру.
Ты будуеш на водах святліцы Твае. Ты ўчыняеш воблака возам Сабе, Ты носішся на крылах ветру.
Ты робіш вятры анёламі Тваімі, служыцелямі Тваімі — агонь, што палае.
Ты творыш анёламі Тваімі духаў, і слугамі Тваімі — полымя агню.
Ты паставіў зямлю на месцы яе, ня можа яна пахіснуцца на вякі вечныя.
Ты заснаваў зямлю на трывалую апору Сваю, не пахіліцца яна на векі вечныя.
Бяздоньнямі, як вопраткай, закрыў Ты яе; па-над горамі воды стаялі.
Безданню, як шатамі, прыкрыў Ён яе, над гарамі стаялі воды.
Перад пагрозай Тваёй яны ўцякалі, перад голасам грымотаў Тваіх адступаліся.
Ад наракання Твайго ўцяклі яны, гучання грымотаў Тваіх палохаліся.
Узьнімаліся горы, зыходзілі раўніны на месцы, якія Ты заснаваў для іх.
Падняліся яны на горы, і апалі ў лагчыны, на месца, якое Ты ім прызначыў.
Ты паклаў [водам] мяжу, якую не пяройдуць; ня вернуцца, каб закрыць зямлю.
Паклаў Ты ім канец, якога не пяройдуць і не вернуцца пакрыць зямлю.
Ты пасылаеш крыніцы для ручаёў, яны цякуць паміж гораў,
Ты загадваеш крыніцам сплываць у ручаіны; пасярод гор праходзяць яны,
пояць усіх зьвяроў палявых, праганяюць дзікія аслы смагу сваю.
становяцца вадапоем усіх звяроў на полі, спатоляць аслы смагу сваю.
Над імі жывуць птушкі нябесныя, праз вецьце голас падаюць.
Каля іх пасяляюцца паднебныя птушкі, пасярод галін падаюць галасы свае.
Ты поіш горы з хорамаў Тваіх; пладамі дзеяў Тваіх зямля насычаецца.
Ты абвадняеш горы са святліц Тваіх, з плёну спраў Тваіх насычаеш зямлю.
Ты ўзрошчваеш траву для скаціны і расьліны для працы чалавеку, каб вырастаў хлеб з зямлі
Ты гадуеш траву для жывёлы і зеляніну на пажытак людзей, выводзячы хлеб з зямлі
і віно, якое сэрца людзям весяліць, і алей, ад якога твар іх блішчыць, і хлеб, які сэрца людзей умацоўвае.
і віно, якое развесяляе сэрца чалавека; Ты ажыўляеш аблічча алеем, а хлеб умацоўвае чалавечае сэрца.
Насычаюцца дрэвы ГОСПАДА, кедры Лібанскія, якія Ён пасадзіў.
Насыцяцца дрэвы Госпада і кедры лібанскія, якія Ён пасадзіў.
Там птушкі робяць гнёзды, бусел на кіпарысе [мае] дом свой.
Там будуць гнездавацца вераб’і, хата бусла — на верхавіне іх.
Высокія горы — для сарнаў, скалы — прыстанішча для даманаў.
Высокія горы для аленяў, скалы — прыбежышча для барсукоў.
Ён месяц зрабіў, [каб вызначаць] пару; сонца ведае захад свой.
Учыніў Ён месяц для вызначэння часу, сонца спазнала захад свой.
Ты цемру кладзеш, і стаецца ноч, у ёй рухаюцца ўсе зьвяры лясныя.
Ты рассцяліў цемру, і сталася ноч, у ёй будуць рухацца звяры лясныя:
Львяняты рыкаюць пра здабычу, шукаючы ў Бога пажывы.
ільвяняты, што рыкаюць, каб схапіць [здабычу] і просяць у Бога ежы сабе.
Як узыйдзе сонца, яны зьбіраюцца разам і ў логвах залягаюць.
Уздымаецца сонца, і хаваюцца і залягаюць яны ў сваіх логавах.
Выходзіць чалавек на дзеі свае і на працу сваю аж да вечара.
Чалавек выходзіць да працы сваёй, і пры справе сваёй ён да самага вечара.
Якія шматлікія, ГОСПАДЗЕ, дзеі Твае! Усё Ты ў мудрасьці ўчыніў, зямля поўная даброцьцяў Тваіх.
Як шмат створана Табой, Госпадзе! Усё з мудрасцю ўтварыў Ты, поўная зямля створанага Табой.
Вось мора, вялікае і шырокае на абодва бакі. Там рухаецца безьліч жывёлаў малых і вялікіх.
Вось мора вялікае, і прасторнае, і шырокае: там — гады, якім няма падліку, жывёлы маленькія побач з вялікімі;
Там караблі ходзяць. Левіятан, якога Ты ўфармаваў, гуляе ў ім.
там будуць плаваць караблі, Левіятан, якога Ты стварыў, каб гуляць з ім.
Усе яны ўзіраюцца на Цябе, каб Ты даў ім пажыву ў свой час.
Усё гэта чакае Цябе, каб у свой час даў Ты ім ежу.
Ты даеш ім, яны зьбіраюць; Ты адкрываеш руку Тваю, і яны дабром насычаюцца.
Калі Ты дасі ім, яны збяруць, калі раскрыеш Ты руку Тваю — яны напоўняцца дабротамі.
Ты хаваеш аблічча Тваё, і яны палохаюцца; забіраеш дух іхні, і яны паміраюць, і ў пыл назад вяртаюцца.
Калі ж Ты адвернеш аблічча Тваё, яны ўстрывожацца; адымеш дыханне ў іх, і яны загінуць, і абернуцца ў парахно сваё.
Ты пашлеш Дух Твой, і яны створаныя, і Ты аднаўляеш аблічча зямлі.
Калі пашлеш Духа Твайго — творацца, і аднаўляеш Ты выгляд зямлі.
Няхай будзе слава ГОСПАДА на вякі, няхай радуецца ГОСПАД з дзеяў Сваіх.
Будзь хвала Госпаду на век, хай узвесяліцца Госпад з тварэнняў Сваіх.
Ён гляне на зямлю, і яна дрыжыць; дакранецца да гор, і яны палаюць.
Ён зірне на зямлю і яна дрыжыць, Ён дакранецца да гор — і яны дымяць.
Буду сьпяваць ГОСПАДУ жыцьцём маім; буду выслаўляць Бога майго яшчэ больш.
Буду спяваць Госпаду пры жыцці маім, буду граць псальмы Богу майму, дакуль я ёсць.
Няхай будзе салодкім Яму разважаньне маё, а я буду весяліцца ў ГОСПАДЗЕ.
Мілай хай будзе Яму прамова мая; сапраўды адчую асалоду ў Госпадзе.
Няхай грэшнікі счэзнуць з зямлі, няхай больш ня будзе бязбожнікаў! Дабраславі, душа мая, ГОСПАДА! Альлелюя!
Хай згінуць грэшнікі з зямлі, і несправядлівыя так, каб іх не было. Дабраславі, душа мая, Госпада.