Псалтыр 39 псалом
Псалтыр
Пераклад Сабілы і Малахава → Пераклад Чарняўскага 2017
Кіраўніку хору, Ядутуну. Псальм Давідавы.
Кіраўніку хору. Ідытун. Псальм Давідаў.
Я сказаў: «Буду я пільнаваць шляхі мае, каб мне ня грашыць языком маім. Я буду надзяваць вуздэчку на вусны мае, пакуль бязбожнік перада мною».
Я буду пільнаваць дарогі мае, каб не правініцца языком маім; пастаўлю я ахову вуснам маім, пакуль грэшнік стаіць перада мной.
Я быў зьнямеўшым у маўчаньні, маўчаў нават пра добрае; але боль мой стаўся разварушаным.
Я знямеў у маўчанні і не гаварыў нават пра дабро, і пакута мая аднавілася.
Сэрца маё разгарачылася ў нутры маім. У роздумах маіх запалаў агонь. Я загаварыў языком маім:
Разгарэлася ўва мне сэрца маё; і ў роздумах маіх запалаў агонь.
Дай знаць мне, Ягова, пра канец мой, і які лік дзён маіх; каб я ведаў, які даўгавечны я.
Загаварыў я языком сваім: «О, Госпадзе, дай мне пазнаць канец свой і які лік дзён маіх, каб усвядоміць, наколькі кароткае жыццё маё».
Вось! як пядзі Ты даў мне мае дні, і век мой, як нішто прад Табою. Сапраўды, адна марнасьць ёсьць усякі чалавек, як бы ён цьвёрда ня стаяў. Зэля.
Вось жа вызначыў Ты дні мае на некалькі корхаў, і прамежак жыцця майго — нішто прад Табою. Бо кожны чалавек — як суцэльная марнасць.
Сапраўды, чалавек ходзіць, як прывід. Сапраўды, марнасьць ёсьць усё, пра што яны клапоцяцца. Ён зьбірае і ня ведае, каму дастанецца гэта.
Бо быццам цень праходзіць чалавек. Бо марна мітусіцца ён; збірае скарб і не ведае, хто атрымае яго.
А цяпер, чаго я чакаю, мой Госпад? Надзея мая — на Цябе!
А цяпер чаго я чакаю, Госпадзе? Надзея мая — у Табе.
Вырві мяне ад усіх правіннасьцяў маіх! Ня аддай мяне на пасьмешышча няразумнага!
Вырві мяне ад усіх правіннасцей маіх, не выстаўляй мяне на пасмешышча неразумнаму.
Я анямеў, ня адчыняю вуснаў маіх, бо Ты, Ты гэта зрабіў.
Анямеў я і не адкрыю вуснаў маіх, бо Ты так учыніў.
Зьнімі зь мяне пакараньне Тваё. Ад супрацьдзеяньня Рукі Тваёй (супраць мяне) я гібе́ю.
Здымі з мяне пакаранне Тваё, гіну я ад удару рукі Тваёй.
Ты ўшчуваньнямі караеш чалавека за ягоную правіннасьць, Ты расьцярушваеш ягоную прывабнасьць, быццам з’едзеную моляй. Сапраўды, кожны чалавек ёсьць марнасьць. Зэля.
Ушчуваннем за правіннасць пакараў Ты чалавека і ўчыніў так, што змарнелі, быццам ад молі, усе памкненні яго. Бо марнасць — кожны чалавек.
Пачуй, Ягова, малітву маю, прымі да Слыху Твайго мой крык! Ня маўчы на сьлёзы мае, бо я прыхадзень у Цябе, чужынец, як і ўсе ба́цькі мае.
Выслухай маленне маё, Госпадзе, лямантаванне маё ўспрымі вушамі. Не будзь глухім да слёз маіх, бо я — прыхадзень у Цябе, вандроўнік, як усе продкі мае.
Адвярні ад мяне Твой позірк, каб я падмацаваўся, перш чым сыйду і больш ня будзе мяне.
Адступі ад мяне, каб я перадыхнуў перад тым, як адыду і больш мяне не будзе.
