Псалтыр 56 псалом

 

 

Кіраўніку хору. Паводле «Галубка далёкіх тэрэбінітаў». Давідаў. Міктам. Калі яго філістынцы затрымалі ў Геце.

 

Кіраўніку хору. Праз галубу далёкага тарпатыновага дзерва. Міхтам Давідаў, як Пілішчане захапілі яго ў Ґафе.

Пашкадуй мяне, Божа, бо растаптаў мяне чалавек, цэлы дзень нападаючы, апанаваў мяне.

 

Зьмілуйся над імною, Божа, бо людзіна хоча глынуць мяне; увесь дзень ваююць а ўціскаюць мяне.

Тапталі мяне непрыяцелі мае цэлы дзень, бо шмат іх ваюе проці мяне, о Найвышэйшы!

 

Увесь дзень варагі мае глытаюць мяне, бо шмат хто ваюе з імною, о Навышні!

У які дзень нападзе на мяне страх, я ў Табе, Усемагутны, маю надзею.

 

Таго дня, як я баюся, я спадзяюся на Цябе.

У Богу, слова Якога я слаўлю, у Богу паклаў я надзею: не баюся: што можа зрабіць мне чалавек?

 

У Богу ўслаўлю слова Ягонае, на Бога я спадзяюся, не збаюся, — што можа цела зрабіць імне?

Цэлы дзень перашкаджалі яны маім справам, усе задумы іх адносна мяне — на ліха.

 

Увесь дзень перакручуюць словы мае; усі думкі іхныя супроці мяне на благое;

Усчынялі яны лаянку, строілі падкопы, самі сачылі за крокамі маімі. Так, як шукалі яны душу маю,

 

Зьбіраюцца, хаваюцца, назіраюць за маімі сігнямі, быццам цікуюць на душу маю.

так аддай ім за несправядлівасць, выгубі ў гневе народы, Божа.

 

Дык адплаці ім за іхны выступ, у гневу ськінь люды, Божа!

Ты палічыў вандраванні мае: пакладзі слёзы мае ў бурдзюку Тваім; ці не палічаны яны Табою?

 

Ты палічыў туляньне мае; палажы сьлёзы мае ў бутлю Сваю, — ці ня ё яны ў кнізе Тваёй?

Тады павернуцца непрыяцелі мае назад, у які б дзень ні паклікаў я Цябе: вось, спазнаў, што Ты — мой Бог.

 

Тады адступяць варагі мае назад у дзень, калі я гукаю. Гэта я ведаю, што Бог із імною.

У Богу, слова Якога буду хваліць, у Госпадзе, слова Якога буду хваліць,

 

У Богу ўслаўлю слова, у СПАДАРУ ўслаўлю слова.

у Богу маю я надзею, не буду баяцца: што зробіць мне чалавек?

 

На Бога я спадзяюся, не збаюся, — што можа чалавек зрабіць імне?

На мне, Божа, абяцанні Твае; аддам я ўхваленні Табе,

 

На імне, Божа, абятніцы Твае; выпаўню падзякі Табе, бо Ты вывальніў душу маю ад сьмерці, ці не захаваеш ногі мае ад спатыкненьня, каб я мог хадзіць перад відзеньням Божым у сьвятліні жыцьця.

бо Ты ўратаваў душу маю ад смерці і ногі мае ад падзення, каб хадзіў я перад Богам у святле жывых.