Псалтыр 38 псалом
Псалтыр
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Яна Станкевіча
Псальм Давідаў. На ўспамін.
Псальма Давідава. На ўспамін.
Госпадзе, не ўшчувай мяне ў абурэнні Тваім і не карай мяне ў гневе Тваім.
СПАДАРУ! ня ў гневе Сваім гань мяне, у шпаркосьці Сваёй не казьнер мяне;
Бо стрэлы Твае працялі мяне і апусцілася на мяне рука Твая,
Бо стрэлы Твае пранізалі мяне, і лягла на мяне рука Твая.
няма нічога здаровага ў маім целе праз гнеў Твой, няма супакою касцям маім праз грахі мае,
Няма цэлага месца ў целе маім ад абурэньня Твайго, няма супакою ў касьцёх маіх ад грэху майго;
бо правіннасці мае вышэй галавы маёй узняліся, прыгнятаюць яны мяне вельмі, быццам вялікі цяжар.
Бо бяспраўі мае перайшлі галаву маю; як цяжар цяжкі, яны цяжшыя за мяне.
Сасмярдзелі і нагнаіліся раны мае праз дурноту маю.
Сьмярдзяць і цякуць раны мае ад дурноты мае.
Сагнуты і прыгнечаны я надзвычайна, цэлы дзень хадзіў засмучаны.
Я сусім чыста загбаўшыся а згорбіўшыся, увесь дзень хаджу хмарны;
Бо крыжавіна мая напоўнілася ліхаманкай, і няма нічога здаровага ў маім целе.
Бо лядзьве мае напоўнены запаленьням, і няма цэлага месца ў целе маім.
Прыгнечаны і прыніжаны я надзвычайна, роў я ад трымцення сэрца майго.
Я сусім чыста высілены а разьбіты, я крычэў ад парушэньня сэрца свайго.
Госпадзе, перад Табою ўся жальба мая, і ўздыханне маё не ўтоена ад Цябе.
Спадару! перад Табою ўсі зычэньні мае, і ўздых мой ад цябе не схаваны.
Затрапяталася сэрца маё, пакінула мяне сіла мая; святло вачэй маіх — і таго няма са мною.
Сэрца мае вельма б’ецца; пакінула мяне сіла мая, і сьвятліні аччу маіх і тае няма ў мяне.
Прыяцелі мае і блізкія мае сталі наводдаль ад пакутаў маіх, а сваякі мае сталі здалёк.
Любовыя мае а прыяцелі мае сьцерагуцца болькі мае, і сваякі мае стаяць здалеку.
І расставілі пасткі тыя, што шукалі душу маю, а тыя, што вельмі жадалі мне ліха, прамаўлялі падступнае і цэлы дзень планавалі хітрасці.
І пастанавілі сеці шукаючыя душы мае, шукаючыя ліха імне гукаюць крывое і ізрадлівае думаюць цэлы дзень.
А я, быццам глухі, не чую і, як нямы, не адкрываю вуснаў сваіх.
Але я, як глухі, ня чую, як немы, што не адчыняе роту свайго.
І зрабіўся я, быццам чалавек, які не чуе і не мае ў вуснах сваіх апраўданняў.
І стаўся я, як муж, што ня чуе, і няма ў вуснах ягоных ганеньня.
У Табе бо, Госпадзе, надзею маю, Ты выслухаеш, Госпадзе, Божа мой.
Бо на Цябе, СПАДАРУ, спадзяюся; Ты адкажаш, Спадару, Божа мой.
Дык вось я кажу: «Хай не пацяшаюцца з мяне, калі хістаюцца ногі мае, хай не ўзвышаюць сябе перада мной».
Бо сказаў я: «Каб не весяліліся зь мяне, як пахісьнецца нага мая; яны вяльмуюцца над імною»;
Я ўжо магу хутка зваліцца, і боль мой заўжды перада мной.
Бо я гатоў кульгаць, і боль мой перад імною кажначасна.
Дык і прызнаюся ў сваёй правіннасці і з прычыны граху майго я ўстрывожыўся.
Бяспраўе свае я прызнаю, я ў клопаце з прычыны грэху свайго.
Але непрыяцелі мае жывуць, і яны сталі дужэйшымі, і памножыліся тыя, што ненавідзяць мяне несправядліва.
Непрыяцелі мае жывы й дужэюць, і чысьленыя тыя, што невавідзяць мяне крыўдна.
І тыя, што ліхам адплачваюць за дабро, нападаюць на мяне, бо іду я следам за дабром.
Тыя, што адплачуюць імне благім за добрае, ненавідзяць мяне з тае прычыны, што я імкнуўся да дабра.
Не пакідай мяне, Госпадзе, Божа мой, не адступайся ад мяне,
Не пакідай мяне, СПАДАРУ, Божа, не здаляйся ад мяне.
спяшайся мне на дапамогу, Госпадзе, Збаўца мой.
Пабарзьдзі на помач імне, СПАДАРУ, спасеньне мае!