Псалтыр 73 псалом
Псалтыр
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Яна Станкевіча
Псальм Асафа. Які ж добры Бог для прастадушных! Ён Госпад тым, хто чысты сэрцам.
Псальма Асафова. Запраўды добры Бог да Ізраелю, да чыстых сэрцам.
А мае ногі ледзь не спаткнуліся, ледзь не абарваліся крокі мае,
А я, — ледзь не пахіснуліся ногі мае, за малым не пакаўзнуліся ступы мае;
бо пазайздросціў я бязбожным, гледзячы на спакойнае жыццё грэшнікаў.
Бо я завідаваў пыхатым, як бачыў дабрабыт нягодных;
Бо няма для іх ніякіх перашкод, здаровае і сытае чэрава іх.
Бо ня спутаны яны аж да сьмерці, і здаровае цела іхнае.
На працы чалавечай няма іх і не церпяць яны бічаванняў разам з людзьмі.
У працы людзіны іх няма, і з чалавекам ня лучаюць пад вытні.
Таму пыха ў іх — як каралі, і імкненне да гвалту, як адзенне, пакрыла іх.
Затым прыбор іхны — пыха; усілства пакрывае іх, як адзецьце.
Выступае, быццам з тлустай глебы, несправядлівасць іх, вырываюцца вонкі задумы сэрца.
Вылупіліся ад туку вочы іхныя, сэрцы іхныя пераліваюцца шалам.
Здзекуюцца яны і прамаўляюць благое, з высокай пасады несправядліва прамаўляюць.
Насьміхаюцца; злосна гукаюць праз уціск; згары гукаюць.
Размясцілі яны на небе вусны свае, а язык іх прайшоў па зямлі.
На нябёсы падыймаюць рот свой, і язык іхны пахаджае па зямлі.
Таму і сядзяць яны на вышыні, і поўныя воды не дойдуць да іх.
Затым люд Ягоны зварачаецца туды, і ў множасьці п’юць ваду,
І сказалі яны: «Адкуль ведае Бог, і ці ёсць веданне ва Узвышняга?
І кажуць: «Як можа Бог ведаць? ці ё там веданьне ў Навышняга?»
Вось, тыя самыя грэшнікі і тыя, што жывуць багата ў свеце, атрымалі яшчэ большае багацце».
Вось, гэтыя нягодныя, яны заўсёды супакойныя і зьбіраюць багацьце.
І сказаў я: «Значыць не дарэмна ачысціў я сэрца сваё і ў беззаганнасці вымыў рукі мае;
Дык дарма я чысьціў сэрца свае, і мыў у нявіннасьці рукі свае,
і цярпеў я бічаванні цэлы дзень, і пакаранне маё — раніцаю».
І быў немарашчаны ўвесь дзень і ганены раніцамі.
Калі б сказаў я: «Я буду гаварыць, як тыя», то здрадзіў бы роду Тваіх сыноў.
Калі б я сказаў: «Буду я так гукаць, як яны», то быў бы няверны роду сыноў Тваіх.
І я разважаў, як жа зразумець гэта; напружанне было ў вачах маіх,
І думаў я, як сьцяміць гэта, стомаю гэта было ў аччу маім,
пакуль не паглыбіўся ў святую справу Божую і не асэнсаваў іхняга канца.
Пакуль я не пашоў да сьвятыняў Божых і ня сьцяміў канец іх.
Памясціў Ты іх сапраўды на коўзкай дарозе, скінуў іх у бездань.
Запраўды на коўзкасьць Ты пастанавіў іх, кінуў іх на спустошаньне.
Якімі ж спустошанымі засталіся яны! Нечакана збяднелі яны, загінулі ад жаху.
Бы за часіну яны абярнуліся ў пусташ, сканалі, шчэзьлі ад ляку!
Быццам сну пасля абуджэння, Ты адцураешся іх, узняўшыся.
Як сьненьні, калі хтось прачыхаецца; Спадару, пабудзіўшы, Ты пагрэбуеш абразом іхным.
Паколькі раздражнялася сэрца маё і нутро маё кіпела,
Як гарчэла сэрца мае і ў нутру маім калола,
і я быў неразумны і нічога не ведаў: як жывёла, быў я перад Табою.
Недасьціпны быў я й ня ведаў, быў як статак перад Табою.
Але я заўсёды з Табою, Ты трымаеш правую маю руку.
Але я кажначасна пры Табе, Ты дзяржыш мяне за правую руку.
Вядзеш мяне сваёю парадаю і ў канцы прымеш мяне ў хвалу.
Радаю Сваёю вядзеш мяне і потым у славу прыймеш мяне.
Каго, апроч Цябе, маю я ў небе? І калі я з Табою, зямля мяне не захапляе.
Хто імне на нябёсах? і з Табою нічога не хачу на зямлі.
Знемаглося цела маё і сэрца маё. Скалой-апорай сэрца майго і доляй маёй вечнай — Бог.
Змаглося цела мае а сэрца мае; скала сэрца майго і дзель мая Бог на векі.
Бо вось, тыя, што адступаюць ад Цябе, пагінуць. Выгубіш усіх, што адкінуліся ад Цябе на распусту.
Бо гля, тыя, што здаляюцца ад Цябе, загінуць; Ты губіш тых, што блудзяць, адыходзячы ад Цябе.
Мне ж добра быць блізка да Бога, мець у Госпадзе Богу прытулак сабе. Абвяшчу пра ўсе справы Твае ў брамах Сіёна.
Але я, — блізіня Бога добрая імне, — Спадара свайго СПАДАРА я ўчыніў прытулішчам сваім, каб агалашаць усі ўчынкі Твае.
