Псалтыр 73 псалом

Псалтыр
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Язэпа Германовіча

 
 

Псальм Асафа. Які ж добры Бог для прастадушных! Ён Госпад тым, хто чысты сэрцам.
 
Псальм Азафа. Але нарэшце, які добры Бог для Ізраіля! І Госпад для людзей чыстага сэрца.

А мае ногі ледзь не спаткнуліся, ледзь не абарваліся крокі мае,
 
А ў мяне ледзь не захісталіся ногі, амаль не пакаўзнуліся крокі мае!

бо пазайздросціў я бязбожным, гледзячы на спакойнае жыццё грэшнікаў.
 
Бо я завідываў неразумным, бачучы бязбожных шчасьлівымі,

Бо няма для іх ніякіх перашкод, здаровае і сытае чэрава іх.
 
што не зазнаюць ніякага гора: здаровае і моцнае іхняе цела.

На працы чалавечай няма іх і не церпяць яны бічаванняў разам з людзьмі.
 
У бяду сьмяротных яны не пападаюцца ды іх ня б'юць як іншых людзей.

Таму пыха ў іх — як каралі, і імкненне да гвалту, як адзенне, пакрыла іх.
 
Дзеля таго пыжа ў іх як ашыйнік, а гвалт атуляе іх як вопратка.

Выступае, быццам з тлустай глебы, несправядлівасць іх, вырываюцца вонкі задумы сэрца.
 
З тлустага сэрца плыве іх злачынства — аж выліваюцца наверх іхнія задумы.

Здзекуюцца яны і прамаўляюць благое, з высокай пасады несправядліва прамаўляюць.
 
Яны насьміхаюцца і гамоняць зласьліва: пагражаюць звысака прыгнётам.

Размясцілі яны на небе вусны свае, а язык іх прайшоў па зямлі.
 
Вуснамі сваімі сягаюць да неба, а языком скачуць па зямлі.

Таму і сядзяць яны на вышыні, і поўныя воды не дойдуць да іх.
 
Таму і народ мой да іх зьвертаецца і як вадою ўпіваецца.

І сказалі яны: «Адкуль ведае Бог, і ці ёсць веданне ва Узвышняга?
 
Яны кажуць: “Як жа Богу будзе ведама? Ці ж ёсьць у Найвышэйшага пазнаньне?”

Вось, тыя самыя грэшнікі і тыя, што жывуць багата ў свеце, атрымалі яшчэ большае багацце».
 
Такія вось ёсьць бязбожнікі і ў поўным супакоі дапаўняюць багацьце.

І сказаў я: «Значыць не дарэмна ачысціў я сэрца сваё і ў беззаганнасці вымыў рукі мае;
 
(І я сказаў): Ці ж тады не дарэмна я захаваў чыстае сваё сэрца, амываючы ў нявіннасьці рукі мае?

і цярпеў я бічаванні цэлы дзень, і пакаранне маё — раніцаю».
 
Калі быў біты ў кожны дзень і пераносіў кару кожную раніцу?

Калі б сказаў я: «Я буду гаварыць, як тыя», то здрадзіў бы роду Тваіх сыноў.
 
Калі б я гаманіў: “Я хачу гаварыць як яны!” Я ж быў бы здраднікам роду сыноў тваіх.

І я разважаў, як жа зразумець гэта; напружанне было ў вачах маіх,
 
Тады я пачаў разважаць, каб зразумець гэта, але цяжкім гэта здавалася ў маіх вачах.

пакуль не паглыбіўся ў святую справу Божую і не асэнсаваў іхняга канца.
 
Аж пакуль я не ўвайшоў у Божыя тайніцы і пакуль не зразумеў канец іх.

Памясціў Ты іх сапраўды на коўзкай дарозе, скінуў іх у бездань.
 
Сапраўды, Ты на схільнасьці ставіш іх і на згубу іх скідаеш.

Якімі ж спустошанымі засталіся яны! Нечакана збяднелі яны, загінулі ад жаху.
 
О, як у міг яны зьнішчаны, зьніклі, счэзлі ад страху!

Быццам сну пасля абуджэння, Ты адцураешся іх, узняўшыся.
 
Як сном посьле прабуджэньня, так Ты, Госпадзе, устаўшы, не дбаеш аб іхні абраз.

Паколькі раздражнялася сэрца маё і нутро маё кіпела,
 
Калі сэрца маё калацілася і нутро маё занямела,

і я быў неразумны і нічога не ведаў: як жывёла, быў я перад Табою.
 
дык я розум траціў і не цяміў нічога, ды быў перад Табою як скаціна.

Але я заўсёды з Табою, Ты трымаеш правую маю руку.
 
Але я застаўся пры Табе назаўсёды! Ты ўзяў мяне за правую руку маю.

Вядзеш мяне сваёю парадаю і ў канцы прымеш мяне ў хвалу.
 
Ты радай тваей вядзеш мяне і посьле прыймаеш мяне да хвалы.

Каго, апроч Цябе, маю я ў небе? І калі я з Табою, зямля мяне не захапляе.
 
Дык каго ж я маю на небе? З Табою на зямлі не жадаю нічога.

Знемаглося цела маё і сэрца маё. Скалой-апорай сэрца майго і доляй маёй вечнай — Бог.
 
Маё цела і маё сэрца зьнемагло: Бог — скала майго сэрца і ўдзел мой навекі!

Бо вось, тыя, што адступаюць ад Цябе, пагінуць. Выгубіш усіх, што адкінуліся ад Цябе на распусту.
 
Бо, сапраўды, хто адыходзіць ад Цябе, загіне: Ты нішчыш тых, хто ад Цябе адступіўся.

Мне ж добра быць блізка да Бога, мець у Госпадзе Богу прытулак сабе. Абвяшчу пра ўсе справы Твае ў брамах Сіёна.
 
А маё шчасьце — быць блізка Бога: я палажыў надзею ў Госпадзе, каб апавядаць усе твае ўчынкі (у брамах дачкі Сыёнскае).