Псалтыр 73 псалом
Псалтыр
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Язэпа Германовіча
Вучэньне Асафава. Навошта, Божа, назаўсёды Ты нас адкінуў? распаліўся Твой гнеў на авечак пашаў Тваіх?
Псальм Азафа. Але нарэшце, які добры Бог для Ізраіля! І Госпад для людзей чыстага сэрца.
Успомні пра збор Твой, які Ты прыдбаў здавён, пра племя спадчыны Тваёй, якое Ты адкупіў, — пра гэту гару Сіён, на якой Ты пасяліўся.
А ў мяне ледзь не захісталіся ногі, амаль не пакаўзнуліся крокі мае!
Падымі Твае ногі да вечных руінаў: усё вораг разбурыў у сьвятыні.
Бо я завідываў неразумным, бачучы бязбожных шчасьлівымі,
Рыкаюць ворагі Твае сярод сходаў Тваіх, паставілі знакі свае замест нашых азнакаў;
што не зазнаюць ніякага гора: здаровае і моцнае іхняе цела.
выдавалі сябе падобнымі на таго, хто падымаў сякеру на перавітае вецьце дрэва;
У бяду сьмяротных яны не пападаюцца ды іх ня б'юць як іншых людзей.
і сёньня ўсе рэзьбы ў ім адным разам разьбілі яны сякерамі і бярдышамі;
Дзеля таго пыжа ў іх як ашыйнік, а гвалт атуляе іх як вопратка.
сьвятыню Тваю на вагонь аддалі, сялібу Твайго імя дашчэнту заплямілі;
З тлустага сэрца плыве іх злачынства — аж выліваюцца наверх іхнія задумы.
сказалі ў сэрцы сваім: «зруйнуем іх зусім!» — і спалілі ўсе мясьціны Божых сходаў на зямлі.
Яны насьміхаюцца і гамоняць зласьліва: пагражаюць звысака прыгнётам.
Азнакаў нашых мы ня бачым, няма больш прарока, і няма з намі таго, хто ведаў бы, дакуль гэта будзе.
Вуснамі сваімі сягаюць да неба, а языком скачуць па зямлі.
Дакуль, Божа, вораг зьдзек чыніць будзе? ці вечна будзе агуднік імя Тваё ганіць?
Таму і народ мой да іх зьвертаецца і як вадою ўпіваецца.
Навошта ўхіляеш руку Тваю і правіцу Тваю? Зь сярэдзіны ўлоньня Твайго іх панішчы.
Яны кажуць: “Як жа Богу будзе ведама? Ці ж ёсьць у Найвышэйшага пазнаньне?”
Божа, Цару мой адвеку, Ты чыніш ратаваньне пасярод зямлі!
Такія вось ёсьць бязбожнікі і ў поўным супакоі дапаўняюць багацьце.
Ты разьдзяліў сілаю Тваёю мора, Ты патрушчыў галовы зьмеям на водах;
(І я сказаў): Ці ж тады не дарэмна я захаваў чыстае сваё сэрца, амываючы ў нявіннасьці рукі мае?
Ты струшчыў галаву левіяфану, аддаў яго на ежу народу ў пустыні.
Калі быў біты ў кожны дзень і пераносіў кару кожную раніцу?
Ты выкрасаў паток і крыніцу, Ты высушыў рэкі вялікія.
Калі б я гаманіў: “Я хачу гаварыць як яны!” Я ж быў бы здраднікам роду сыноў тваіх.
Твой дзень і Твая ноч; падрыхтаваў Ты сьвяцілы і сонца;
Тады я пачаў разважаць, каб зразумець гэта, але цяжкім гэта здавалася ў маіх вачах.
Ты правёў усе межы зямлі, лета і зіму Ты ўтварыў.
Аж пакуль я не ўвайшоў у Божыя тайніцы і пакуль не зразумеў канец іх.
Прыгадай жа: вораг Госпада зьневажае, і неразумныя людзі ганяць імя Тваё.
Сапраўды, Ты на схільнасьці ставіш іх і на згубу іх скідаеш.
Не аддай зьвярам душы Тваёй галубіцы; сходаў убогіх Тваіх не забудзь назаўсёды.
О, як у міг яны зьнішчаны, зьніклі, счэзлі ад страху!
Дагледзь запавет Твой, бо цямноты зямлі поўныя жытлішчамі гвалту.
Як сном посьле прабуджэньня, так Ты, Госпадзе, устаўшы, не дбаеш аб іхні абраз.
Хай ня вернецца прыгнечаны ў сораме; гаротны і ўбогі хай славяць імя Тваё.
Калі сэрца маё калацілася і нутро маё занямела,
Паўстань, Божа, абарані дзеі Твае, успомні штодзённае зьневажаньне Цябе неразумнымі;
дык я розум траціў і не цяміў нічога, ды быў перад Табою як скаціна.
не забудзь крыкаў ворагаў Тваіх; шум паўсталых супроць Цябе ўвесь час падымаецца.
Але я застаўся пры Табе назаўсёды! Ты ўзяў мяне за правую руку маю.
