Псалтыр 48 псалом
Псалтыр
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Язэпа Германовіча
Кіроўцу хору. Сыноў Карэевых. Псальма.
Песьня. Псальм. Сыноў Карэевых.
Слухайце гэта, усе народы; уважайце гэтаму ўсе, хто жыве на сьвеце,
Вялікі Госпад і вельмі годны хвалы — у месьце Бога нашага, на сьвятой гарэ.
і простыя, і знакамітыя, багаты, гэтак сама і бедны;
Слаўны ўзгорак, радасьць усяе зямлі — гэта Сыён, на берагу паўночным места Вялікага Цара.
вусны мае вымавяць мудрасьць, а развагі сэрца майго — веданьне.
Бог у сярэдзіне сваіх харомаў аказаўся як крэпасьць.
Нахілю вуха маё да прыпавесьці; адкрыю загадку маю на арфе:
І вось сабраліся цары і разам наступілі.
«чаго мне баяцца ў дні бедства, калі абчэпіць мяне злосьць шляхоў маіх беззаконных»,
Яны, пабачыўшы, здумеліся: спужаўшыся, уцяклі.
якія надзею кладуць на багацьце і сваімі дастаткамі хваляцца?
Напала на іх жахлівасьць, дрыжаньне, як у родзячай жанчыны.
Чалавек ня выкупіць брата свайго ніяк і за яго ня дасьць выкупу Богу;
Як усходні вецер крышыць караблі з Тарсіс.
бо выкуп за душы іхнія дарагі, і ня будзе таго вавек,
Як нам гаварылі, так мы ўбачылі у месьце Госпада Сілаў Нябесных, у месьце Бога нашага: Бог умацаваў яго навекі.
каб застаўся хто жыць назаўсёды і ня ўбачыў магілы.
Мы разважаем, о Божа, тваю міласьць пасярод тваей сьвятыні.
Кожны бачыць, што і мудрыя паміраюць, як і невукі і бязглуздыя гінуць, пакідаюць маёмасьць сваю іншым.
Як Імя тваё, Божа, так і слава твая — разляглася да ўзьмежкаў зямлі: правіцца твая поўніца справядлівасьці.
У думках у іх, што хаты іхнія вечныя, і што харомы іхнія з роду да роду, і землі свае яны называюць сваімі імёнамі.
Дзеля цудаў тваіх, Госпадзе, радуецца гара Сыёнская, весяляцца дочкі Юдэйскія.
Ды не застанецца ў пашане чалавек, падобна жывёле, якая гіне.
Пайдзіце ўздоўж Сыёну, абыйдзіце яго і вежы яго палічыце!
Такая дарога іхняя ёсьць іхняя неразумнасьць, хоць за імі ідуць тыя, што думку іхнюю ўхваляюць.
Прыгледзьцеся на ўмацаваньне яго, агледзьце харомы яго, каб расказаць патомкам,
Як авечак, у апраметную іх зьвядуць: сьмерць будзе іх пасьвіць, а раніцай праведнікі запануюць над імі; сіла іхняя вычарпаецца; магіла — жытлішча іхняе.
Што гэта ёсьць Бог, наш Бог на век-вякоў і Ён нас павядзе!
Але вызваліць Бог душу маю ад улады сьмяротнага краю, калі прыме мяне.
Ня бойся, калі чалавек багацее, калі слава дома ягонага множыцца:
бо, памерлы, нічога з сабою ня возьме; ня пойдзе за ім слава ягоная,
хоць пры жыцьці ён душы сваёй патураў, і ўслаўляюць цябе, калі ты сабе робіш дабро,
але ён пойдзе да роду бацькоў сваіх, якія ніколі ня ўбачаць сьвятла.
Чалавек у пашане, але неразумны, падобны да жывёлы, якая гіне.
