Псалтыр 88 псалом
Псалтыр
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Язэпа Германовіча
Вучэньне Этана Эзрахіта.
Песьня — Псальм сыноў Корэ. Кіраўніку хору: дзеля пяяньня. Навука Эмана Эзраліты.
Пра ласкі Твае, Госпадзе, буду сьпяваць вечна, з роду ў род абвяшчаць праўду Тваю вуснамі маімі,
Госпадзе, Божа мой! Удзень я клічу, а ўначы уздыхаю прад Табою.
бо кажу: будзе навек пакладзена ласка, на нябёсах уцьвердзіў Ты праўду Тваю, калі сказаў:
Няхай малітва мая ўзыйдзе да Цябе, прыхілі вуха тваё да плачу майго;
«Я склаў запавет з выбранцам Маім, прысягаўся Давіду, рабу Майму:
Бо душа мая перасычана няшчасьцямі і жыцьцё маё блізка магіле (Шэолю).
навечна ўгрунтую семя тваё, і твой род уладжу навечна».
Ужо залічылі мяне да тых, што сходзяць у магілу і стаў я я, як чалавек скончаны.
І праславяць нябёсы дзівосныя дзеі Твае, Госпадзе, і праўду Тваю ў саборы сьвятых,
Паміж мёртвых пакінены, як забітыя, што ляглі ў магіле, што Ты ўжо ня ўспамінаеш і адлучаны ад рукі тваей.
бо хто на нябёсах дараўнаецца з Богам? хто паміж сынамі Божымі спадобніцца Госпаду?
Ты кінуў мяне ў нетры ямы, у цемру, у бяздоньне.
Грозны Бог у вялікім гурце сьвятых, грозны Ён усім, хто Яго атачае.
Налягла на мяне запальчывасьць твая, усе хвалі твае прыгнятаюць мяне.
Госпадзе, Божа сіл! хто моцны, як Ты, Госпадзе? І праўда Твая навокал Цябе.
Ты аддаліў ад мяне мах таварышаў, зрабіўшы мяне агідным для іх, я ў няволі і ня здолею выйсьці.
Ты валадарыш над лютасьцю мора; калі ўздымаюцца хвалі яго, Ты іх таймуеш.
Маё вока зьнясілена ад няшчасьця: цэлы дзень я клічу да Цябе, Госпадзе, і да Цябе рукі мае ўзношу.
Ты скінуў Раава, як пабітага; моцнаю мышцай Тваёю расьсеяў ворагаў Тваіх.
Ці ж Ты для памёршых творыш цуды? Ці устануць памёршый (цені), каб Цябе хваліці?
Твае — нябёсы і Твая — зямля; сусьвет, і што напаўняе яго, Ты заснаваў.
Ці ў магіле абвяшчаецца аб любові тваей і вернасьць твая у месцы падземным?
Поўнач і поўдзень Ты стварыў; Фавор і Ярмон зь імя Твайго радуюцца.
Ці у цемры пазнаюць цуды твае, а тваю справядлівасьць у зямлі забыцьця?
Моцная мышца Твая, дужая рука, высокая правіца Твая!
А я, Госпадзе, клічу да Цябе і зраньня мая малітва сустракае Цябе.
Правасудзьдзе й істасьць — аснова трона Твайго; любасьць і праўда прад абліччам Тваім ходзяць.
Чаму, о Госпадзе, адпіхаеш душу маю, далёка хаваеш аблічча тваё ад мяне?
Дабрашчасны народ, які ведае трубны кліч! Яны ходзяць у сьвятле аблічча Твайго, Госпадзе;
Нешчасьлівы і ўміраючы я змалку: пераносячы страхі твае, я зьнемагаю.
а зь імя Твайго радуюцца кожны дзень, і праўдаю Тваёю хваляцца,
Нада мною пранесьліся гневы твае, ад трывогаў тваіх я зыйшоў на нішто.
бо Ты акраса сілы іхняе, і добраю воляй Тваёю ўзвышаецца рог наш.
Акружаюць мяне штодзённа, як вада: абступаюць мяне грамадою.
Ад Госпада — шчыт наш, і ад Сьвятога Ізраілевага цар наш.
Ты аддаліў ад мяне прыяцеляў і таварышаў: маё таварыства — цемра.
Калісьці казаў Ты ва ўяве сьвятому Твайму і сказаў: «Я дапамог мужнаму, узьнёс абранца з народу.
Я здабыў Давіда, раба Майго, сьвятым алеем Маім памазаў яго.
Рука Мая будзе зь ім, і мышца Мая ўмацуе яго.
Вораг не пераможа яго, і сын беззаконьня ня ўцісьне яго.
Скрышу перад ім ворагаў ягоных, і паб’ю ненавісьнікаў ягоных,
і праўда Мая і ласка Мая зь ім, і Маім імем узвысіцца рог ягоны,
і пакладу на мора руку ягоную, і на рэкі — правіцу ягоную
Ён будзе клікаць мяне: Ты Бацька мой, Бог мой і цьвярдыня ратунку майго.
І Я зраблю яго першынцам, вышэйшым за цароў зямных,
навек захаваю яму ласку Маю, і запавет Мой зь ім будзе правільны.
І прадоўжу навечна семя ягонае, і ягоны трон — як дні неба.
Калі сыны ягоныя пакінуць закон Мой, і ня будуць хадзіць паводле наказаў Маіх;
калі парушаць пастановы Мае, і загадаў Маіх не захаваюць:
наведаю жазлом беззаконьне іхняе, і ўдарамі — няпраўду іхнюю;
а ласкі Маёй не пазбаўлю яго, і не зьмяню ісьціны Маёй.
Не парушу запавету Майго, і не памяняю таго, што выйшла з вуснаў Маіх,
Аднойчы прысягнуў сьвятасьцю Маёю: а ці зманю Давіду?
Семя ягонае будзе вечна, і трон ягоны, як сонца, прада Мною;
вечна будзе цьвёрды, як месяц, і сьведка праўдзівы на нябёсах».
Але Ты адкінуў і пагардзіў, угневаўся на памазанца Твайго;
занядбаў запавет з рабом Тваім, кінуў на зямлю вянок ягоны;
разбурыў усе агароджы ягоныя, абярнуў у руіны крэпасьці ягоныя.
Рабуюць яго ўсе, хто праходзіць дарогаю; пасьмешышчам стаўся ён суседзям сваім.
Ты ўзвысіў правіцу супраціўцаў ягоных, парадаваў усіх ворагаў ягоных.
Ты павярнуў назад лязо меча ягонага, і не ўмацаваў яго ў бітве;
адабраў у яго бляск, і трон ягоны скінуў долу;
скараціў дні маладосьці ягонай, і пакрыў яго сорамам».
Дакуль, Госпадзе, будзеш хавацца няспынна, будзе палаць лютасьць Твая, як вагонь?
Прыгадай, які век мой: на якую марноту стварыў Ты ўсіх сыноў чалавечых?
Хто зь людзей жыў — і ня бачыў сьмерці, выбавіў душу сваю ад рукі апраметнай?
Дзе ранейшыя міласьці Твае, Госпадзе? Ты прысягаў Давіду ісьцінай Тваёю.
Прыгадай, Госпадзе, паганьбеньне рабоў Тваіх, якое нашу я ў нетрах маіх ад усіх моцных народаў,
як бэсьцяць ворагі Твае, Госпадзе, як няславяць сьляды памазанца Твайго.
Дабраславёны Гасподзь навечна! Амін, амін!
