Псалтыр 88 псалом
Псалтыр
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Яна Станкевіча
Вучэньне Этана Эзрахіта.
Песьня. Псальма сыноў Корыных. Кіраўніку хору. На Махалаф леанот. Навука Гэмана Езрагіта.
Пра ласкі Твае, Госпадзе, буду сьпяваць вечна, з роду ў род абвяшчаць праўду Тваю вуснамі маімі,
СПАДАРУ, Божа спасеньня майго! удзень я галашу, ночы я перад Табою.
бо кажу: будзе навек пакладзена ласка, на нябёсах уцьвердзіў Ты праўду Тваю, калі сказаў:
Няхай прыйдзе да Цябе малітва мая, нахіні вуха Свае да галашэньня майго;
«Я склаў запавет з выбранцам Маім, прысягаўся Давіду, рабу Майму:
Бо насыцілася немарасьцьмі душа мая, і жыцьцё мае бліжыцца да шэолю.
навечна ўгрунтую семя тваё, і твой род уладжу навечна».
Мяне мелі за аднаго із зыходзячых да долу; я стаўся, як людзіна бязь сілы.
І праславяць нябёсы дзівосныя дзеі Твае, Госпадзе, і праўду Тваю ў саборы сьвятых,
Памеж мертвых я апрычаны, як забітыя, лежачыя ў гробе, праз каторых Ты ўжо не ўспамінаеш, і каторыя ад рукі Твае адцятыя.
бо хто на нябёсах дараўнаецца з Богам? хто паміж сынамі Божымі спадобніцца Госпаду?
Ты палажыў мяне да найніжшага долу, у цемнь, у глыбіню.
Грозны Бог у вялікім гурце сьвятых, грозны Ён усім, хто Яго атачае.
На мяне ўзложаны гнеў Твой, і ўсімі запынамі Сваімі Ты паменшыў мяне. Сэля.
Госпадзе, Божа сіл! хто моцны, як Ты, Госпадзе? І праўда Твая навокал Цябе.
Ты здаліў знаёмых маіх ад мяне, зрабіў мяне агідным ім, замкнёным, і я не магу выйсьці.
Ты валадарыш над лютасьцю мора; калі ўздымаюцца хвалі яго, Ты іх таймуеш.
Вока мае высілілася зь немарасьці; гукаю да Цябе, СПАДАРУ, увесь дзень, выцягаю да Цябе далоні свае.
Ты скінуў Раава, як пабітага; моцнаю мышцай Тваёю расьсеяў ворагаў Тваіх.
Ціж над мертвымі Ты ўчыніш чуда? Ціж сьцені ўстануць славіць Цябе?
Твае — нябёсы і Твая — зямля; сусьвет, і што напаўняе яго, Ты заснаваў.
Ціж будзе азнаймлена ў гробе ласка Твая і вернасьць Твая ў месцу зьнішчэньня?
Поўнач і поўдзень Ты стварыў; Фавор і Ярмон зь імя Твайго радуюцца.
Ціж пазнаюць чуда Твае ў цямноце і справядлівасьць Тваю ў зямлі забыцьця?
Моцная мышца Твая, дужая рука, высокая правіца Твая!
Але я да Цябе, СПАДАРУ, гукаю, і нараніцы пярэйме Цябе малітва мая.
Правасудзьдзе й істасьць — аснова трона Твайго; любасьць і праўда прад абліччам Тваім ходзяць.
Нашто, СПАДАРУ, адкідаеш душу маю і хаваеш від Свой ад мяне?
Дабрашчасны народ, які ведае трубны кліч! Яны ходзяць у сьвятле аблічча Твайго, Госпадзе;
Убогі я й таю з маладосьці; нясу жахі Твае, сумляюся.
а зь імя Твайго радуюцца кожны дзень, і праўдаю Тваёю хваляцца,
Перазь мяне прайшлі гневы твае; жахі Твае нішчаць мяне;
бо Ты акраса сілы іхняе, і добраю воляй Тваёю ўзвышаецца рог наш.
Абступаюць мяне, як вада, увесь дзень, разам яны акружаюць мяне.
Ад Госпада — шчыт наш, і ад Сьвятога Ізраілевага цар наш.
Ты аддаліў ад мяне любячага а прыяцеля; знаёмыя мае — цямнота.
Калісьці казаў Ты ва ўяве сьвятому Твайму і сказаў: «Я дапамог мужнаму, узьнёс абранца з народу.
Я здабыў Давіда, раба Майго, сьвятым алеем Маім памазаў яго.
Рука Мая будзе зь ім, і мышца Мая ўмацуе яго.
Вораг не пераможа яго, і сын беззаконьня ня ўцісьне яго.
Скрышу перад ім ворагаў ягоных, і паб’ю ненавісьнікаў ягоных,
і праўда Мая і ласка Мая зь ім, і Маім імем узвысіцца рог ягоны,
і пакладу на мора руку ягоную, і на рэкі — правіцу ягоную
Ён будзе клікаць мяне: Ты Бацька мой, Бог мой і цьвярдыня ратунку майго.
І Я зраблю яго першынцам, вышэйшым за цароў зямных,
навек захаваю яму ласку Маю, і запавет Мой зь ім будзе правільны.
І прадоўжу навечна семя ягонае, і ягоны трон — як дні неба.
Калі сыны ягоныя пакінуць закон Мой, і ня будуць хадзіць паводле наказаў Маіх;
калі парушаць пастановы Мае, і загадаў Маіх не захаваюць:
наведаю жазлом беззаконьне іхняе, і ўдарамі — няпраўду іхнюю;
а ласкі Маёй не пазбаўлю яго, і не зьмяню ісьціны Маёй.
Не парушу запавету Майго, і не памяняю таго, што выйшла з вуснаў Маіх,
Аднойчы прысягнуў сьвятасьцю Маёю: а ці зманю Давіду?
Семя ягонае будзе вечна, і трон ягоны, як сонца, прада Мною;
вечна будзе цьвёрды, як месяц, і сьведка праўдзівы на нябёсах».
Але Ты адкінуў і пагардзіў, угневаўся на памазанца Твайго;
занядбаў запавет з рабом Тваім, кінуў на зямлю вянок ягоны;
разбурыў усе агароджы ягоныя, абярнуў у руіны крэпасьці ягоныя.
Рабуюць яго ўсе, хто праходзіць дарогаю; пасьмешышчам стаўся ён суседзям сваім.
Ты ўзвысіў правіцу супраціўцаў ягоных, парадаваў усіх ворагаў ягоных.
Ты павярнуў назад лязо меча ягонага, і не ўмацаваў яго ў бітве;
адабраў у яго бляск, і трон ягоны скінуў долу;
скараціў дні маладосьці ягонай, і пакрыў яго сорамам».
Дакуль, Госпадзе, будзеш хавацца няспынна, будзе палаць лютасьць Твая, як вагонь?
Прыгадай, які век мой: на якую марноту стварыў Ты ўсіх сыноў чалавечых?
Хто зь людзей жыў — і ня бачыў сьмерці, выбавіў душу сваю ад рукі апраметнай?
Дзе ранейшыя міласьці Твае, Госпадзе? Ты прысягаў Давіду ісьцінай Тваёю.
Прыгадай, Госпадзе, паганьбеньне рабоў Тваіх, якое нашу я ў нетрах маіх ад усіх моцных народаў,
як бэсьцяць ворагі Твае, Госпадзе, як няславяць сьляды памазанца Твайго.
Дабраславёны Гасподзь навечна! Амін, амін!
