Псалтыр 35 псалом
Псалтыр
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Яна Станкевіча
Кіроўцу хору. Раба Гасподняга Давіда.
Давідава. СПАДАРУ! сьперачайся з тымі, што сьперачаюцца з імною, ваюй з тымі, што ваююць з імною;
Грэшнасьць бязбожніка гаворыць у сэрцы маім: няма страху Божага перад вачыма ягонымі,
Схапі шчыт а панцыр і паўстань на помач імне;
бо ягоныя вочы лісьлівяць яму, быццам шукаюць віну, каб зьненавідзець яе;
Агалі дзіду й пераймі перасьледаваньнікаў маіх; скажы душы маёй: «Твае выбаўленьне Я».
словы з вуснаў ягоных — няпраўда і хітрына; ня хоча ён быць мудрым, каб рабіць дабро.
Хай засаромяцца і будуць паганьбены шукаючыя душы мае; няхай адступяць назад і будуць асарамочаны задумляючыя ліха на мяне;
Несправядлівасьць намышляе ён на пасьцелі сваёй, на благі становіцца шлях, ня грэбуе злом.
Няхай будуць яны, як умецьце перад ветрам, і Ангіл СПАДАРОЎ хай іх пражанець.
Госпадзе! ласка Твая да нябёсаў, праўда Твая пад хмары!
Хай будзе дарога іхная хмарная а коўзкая, і Ангіл СПАДАРОЎ хай жанецца за імі;
Праўда Твая — як горы Божыя, і суды Твае — бездань вялікая! Людзей і быдла захоўваеш Ты, Госпадзе!
Бо яны бязь віны прыкрылі імне яму сецьцю сваёй, бязь віны падкапаліся пад душу маю.
Якая каштоўная ласка Твая, Божа! Сынам чалавечым у цені крылаў Тваіх спакойна;
Хай прывядзець на яго загубу, каторае ён ня знаў, і сець, што ён схаваў, хай злове яго; хай ублытаецца ў яе на загубу.
наядаюцца сытасьцю дома Твайго, і з плыні слодычаў Тваіх Ты выпойваеш іх,
А душа мая будзе цешыцца ў СПАДАРУ, вяселячыся ў спасеньню Ягоным.
бо ў Табе крыніца жыцьця; у сьвятле Тваім мы бачым сьвятло.
Усі косьці мае скажуць: «СПАДАРУ, хто падобны да Цябе, Каторы вывальняеш убогага ад дужшага за яго, убогага а беднага ад глабаньніка ягонага?»
Пашыры ласку Тваю на тых, што Цябе ведаюць, і праўду Тваю на людзей, шчырых сэрцам,
Паўстаюць крыўдныя сьветкі: чаго ня ведаў, пытаюць у мяне.
хай не наступіць на мяне нага гардзеі, і рука грэшніка хай не прагоніць мяне.
Адплачуюць імне благім за добрае, сіроцтвам душы маёй.
Там упалі беззаконьнікі, скінутыя, і ня могуць устаць.
А я ў часе хваробы іхнае адзяваўся ў зрэбніну, высіляў постам душу сваю, і малітва мая зварачалася на ўлоньне мае;
