Псалтыр 73 псалом
Псалтыр
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Антонія Бокуна
Вучэньне Асафава. Навошта, Божа, назаўсёды Ты нас адкінуў? распаліўся Твой гнеў на авечак пашаў Тваіх?
Псальм Асафа. Які добры Бог для Ізраіля, для тых, якія чыстыя сэрцам!
Успомні пра збор Твой, які Ты прыдбаў здавён, пра племя спадчыны Тваёй, якое Ты адкупіў, — пра гэту гару Сіён, на якой Ты пасяліўся.
А ў мяне амаль не спатыкнуліся ногі мае, ледзь не пакаўзнуліся крокі мае.
Падымі Твае ногі да вечных руінаў: усё вораг разбурыў у сьвятыні.
Бо я пазайздросьціў тым, што хваляць сябе, убачыўшы супакой бязбожнікаў,
Рыкаюць ворагі Твае сярод сходаў Тваіх, паставілі знакі свае замест нашых азнакаў;
бо яны ня маюць гора аж да сьмерці і добра ўскормлена цела іхняе,
выдавалі сябе падобнымі на таго, хто падымаў сякеру на перавітае вецьце дрэва;
нядолі людзкой яны ня маюць, і [кары], як у іншых лю-дзей, няма для іх.
і сёньня ўсе рэзьбы ў ім адным разам разьбілі яны сякерамі і бярдышамі;
Дзеля гэтага атачае шыю іхнюю пыха, ліхадзейства нібы шатамі атуляе іх.
сьвятыню Тваю на вагонь аддалі, сялібу Твайго імя дашчэнту заплямілі;
Ад тлустасьці павылазілі вочы іхнія, прыходзіць [ім] больш за ўяўленьні сэрца [іхняга].
сказалі ў сэрцы сваім: «зруйнуем іх зусім!» — і спалілі ўсе мясьціны Божых сходаў на зямлі.
Яны зьдзекуюцца і гавораць зласьліва; звысака гавораць пра крыўду.
Азнакаў нашых мы ня бачым, няма больш прарока, і няма з намі таго, хто ведаў бы, дакуль гэта будзе.
Да неба ўзьнімаюцца вуснамі сваімі, а язык іхні па зямлі гуляе.
Дакуль, Божа, вораг зьдзек чыніць будзе? ці вечна будзе агуднік імя Тваё ганіць?
Дык туды і народ Ягоны паварочваецца, і шчодрыя воды выліваюцца на іх.
Навошта ўхіляеш руку Тваю і правіцу Тваю? Зь сярэдзіны ўлоньня Твайго іх панішчы.
І яны кажуць: «Як Бог даведацца? І ці мае веданьне [пра гэта] Найвышэйшы?»
Божа, Цару мой адвеку, Ты чыніш ратаваньне пасярод зямлі!
Вось, гэткія ёсьць бязбожнікі, і ў спакоі вечным зьбіраюць яны багацьці.
Ты разьдзяліў сілаю Тваёю мора, Ты патрушчыў галовы зьмеям на водах;
Дык ці-ж зусім надарма я захоўваў у чыстасьці сэрца маё і абмываў у нявіннасьці рукі мае,
Ты струшчыў галаву левіяфану, аддаў яго на ежу народу ў пустыні.
і білі мяне ўвесь дзень, і каралі мяне кожную раніцу?
Ты выкрасаў паток і крыніцу, Ты высушыў рэкі вялікія.
Калі б я сказаў: «Буду думаць, як яны!» — я б гэтым адрокся ад пакаленьня сыноў Тваіх.
Твой дзень і Твая ноч; падрыхтаваў Ты сьвяцілы і сонца;
І я разважаў, каб зразумець [усё] гэта, і нядоляй гэта [здавалася] ў вачах маіх,
Ты правёў усе межы зямлі, лета і зіму Ты ўтварыў.
аж пакуль не ўвайшоў я ў сьвятыню Божую, і тады зразумеў канец іхні.
Прыгадай жа: вораг Госпада зьневажае, і неразумныя людзі ганяць імя Тваё.
Сапраўды, на коўзкім груньце Ты ставіш іх і пасылаеш на пагібель!
Не аддай зьвярам душы Тваёй галубіцы; сходаў убогіх Тваіх не забудзь назаўсёды.
Як жа імгненна яны спустошаныя, загінулі, счэзьлі ад жаху!
Дагледзь запавет Твой, бо цямноты зямлі поўныя жытлішчамі гвалту.
Як сном пасьля абуджэньня, Ты, Госпадзе, збудзіўшыся, грэбуеш вобразам іхнім.
Хай ня вернецца прыгнечаны ў сораме; гаротны і ўбогі хай славяць імя Тваё.
Бо згоркла сэрца маё і курчыліся ныркі мае,
Паўстань, Божа, абарані дзеі Твае, успомні штодзённае зьневажаньне Цябе неразумнымі;
я стаўся дурнем і ня ведаў нічога, і быў перад Табой, як жывёла,
не забудзь крыкаў ворагаў Тваіх; шум паўсталых супроць Цябе ўвесь час падымаецца.
але я быў пры Табе заўсёды! Ты трымаеш мяне за правую руку маю,
