Псалтыр 38 псалом
Псалтыр
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Антонія Бокуна
Кіроўцу хору, Ідытуму. Псальма Давідава.
Псальм Давіда. Напамін.
Я сказаў: пільнавацьмуся дарогі сваёй, каб маім языком не грашыць; цугляцьму я вусны мае, пакуль бязбожны перада мною.
ГОСПАДЗЕ, у абурэньні Тваім не карай мяне і ў ярасьці Тваёй не вучы мяне!
Я быў нямы і безгалосы і маўчаў нават пра добрае; і жальба мая памацнела,
Бо стрэлы Твае пранізалі мяне, і лягла на мяне рука Твая.
запалілася сэрца маё ўва мне; у думках маіх загарэўся вагонь; я пачаў гаварыць языком маім;
Няма цэлага месца ў целе маім дзеля гневу Твайго, няма супакою ў костках маіх дзеля грэху майго.
скажы мне, Госпадзе, пра канец мой і лік дзён маіх, які ён, каб я ведаў, які мой век.
Бо правіны мае ўзьняліся вышэй галавы маёй, як бярэмя цяжкое яны абцяжарваюць мяне.
Вось, Ты далоняю вымераў дні мае, а век мой — як нішто прад Табою. Сапраўды, поўная марнасьць — кожны жывы чалавек.
Сьмярдзяць, гнаяцца раны мае дзеля дурасьці маёй.
Сапраўды, чалавек ходзіць, як прывід; і марны клопат яго, зьбірае і ня ведае, каму дастанецца гэта.
Я скрывіўся, моцна схіліўся, усе дні ў смутку хаджу,
І сёньня чаго мне чакаць, Госпадзе? надзея мая на Цябе.
бо сьцёгны мае напоўненыя распаленымі [ранамі], і няма цэлага месца ў целе маім.
Ад усіх беззаконьняў маіх вызвалілі мяне, не аддавай мяне на паглум неразумным.
Я зьнямогся і моцна скрышаны, я выю дзеля енку сэрца майго.
Я зрабіўся нямы, не растульваю вуснаў маіх, бо Ты ўчыніў гэта.
Госпадзе мой, перад Табою ўсё жаданьне маё, і ўздыханьне маё ад Цябе не схаванае.
Ухілі ад мяне ўразы Твае; я зьнікаю ад удару пагібельнай рукі Тваёй.
Сэрца маё трапечацца; пакінула мяне сіла мая, і сьвятло вачэй маіх — няма яго ў мяне.
Калі Ты дакорамі будзеш караць чалавека за злачынствы, рассыплецца, як ад молі, прывабнасьць ягоная. Так кожны чалавек — марны.
Тыя, што любілі мяне, і бліжнія мае стаяць насупраць ранаў маіх, і сваякі мае стаяць здалёк ад мяне.
Пачуй, Госпадзе, малітву маю, і выслухай енкі мае, ня будзь бязуважны да сьлёз маіх, бо вандроўнік я ў Цябе і прыхадзень, як бацькі мае ўсе.
Тыя, што шукаюць душу маю, ставяць сіло [на мяне]; а тыя, што жадаюць ліхога для мяне, гавораць пра згубу маю і ўвесь дзень задумваюць падступнасьць.
Адступі ад мяне, каб я мог умацавацца, перш чым адыду і ня будзе мяне.
А я, быццам глухі, ня чую, і быццам нямы, які не расчыняе вуснаў сваіх.
