Псалтыр 21 псалом
Псалтыр
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Антонія Бокуна
Кіроўцу хору. На золку. Псальма Давідава.
Кіраўніку хору. Псальм Давіда.
Божа мой! Божа мой! нашто Ты пакінуў мяне? Далёкія словы крыку майго ад ратунку майго.
ГОСПАДЗЕ! У моцы Тваёй будзе радавацца валадар, у збаўленьні Тваім ён вельмі ўсьцешыцца.
Божа мой! я клічу ўдзень — і Ты не аказваешся, уначы — і няма мне супакаеньня.
Ты даў яму жаданьне сэрца ягонага, і просьбам вуснаў ягоных Ты не адмовіў. (Сэлях)
Але Ты, Сьвяты, жывеш сярод пахвалаў Ізраіля.
Бо Ты сустрэў яго дабраслаўленьнем дабра, усклаў яму на галаву карону з найчысьцейшага золата.
На Цябе спадзяваліся нашы бацькі; спадзяваліся, і Ты вызваляў іх,
Жыцьцё ён прасіў у Цябе, Ты даў яму доўгасьць дзён на вякі вечныя.
да Цябе заклікалі яны, і былі ратаваныя; на Цябе спадзяваліся, і ня былі пасаромленыя.
Вялікая слава ягоная ў збаўленьні Тваім; годнасьць і веліч Ты ўзлажыў на яго.
А я чарвяк, а не чалавек, зьнявага ў людзей і пагарда ў народзе.
Бо Ты даў яму дабраслаўленьне вечнае, Ты разьвесяліў яго радасьцю перад абліччам Тваім.
Усе, хто бачыць мяне, клянуць мяне; кажуць вуснамі, галавою ківаюць:
Бо валадар спадзяецца на ГОСПАДА і праз міласэрнасьць Найвышэйшага не пахісьнецца.
«ён спадзяваўся на Госпада; хай вызваліць яго, хай уратуе, калі ён даспадобы Яму».
Рука Твая знойдзе ўсіх ворагаў Тваіх, правіца Твая знойдзе тых, якія ненавідзяць Цябе.
Але Ты вывеў мяне з улоньня матчынага; уклаў у мяне надзею каля грудзей маці маёй.
Ты зробіш з іх печ вогненную ў час [зьяўленьня] аблічча Твайго; ГОСПАД у гневе Сваім выгубіць іх, і агонь зжарэ іх.
Табе я даручаны ад нараджэньня; ад улоньня маці маёй Ты — мой Бог.
Ты зьнішчыш плод іхні на зямлі і насеньне іхняе — спасярод сыноў чалавечых.
Не адыходзь ад мяне, бо блізіцца скруха, а памочніка няма.
Бо яны кнулі ліхое супраць Цябе, надумалі зламыснае, якое не змаглі [зьдзейсьніць],
Многа цялят абступілі мяне, тлустыя Васанскія акружылі мяне;
бо Ты павернеш іх наўцёкі, нацягнеш лук Твой супраць аблічча іхняга.
разьзявілі пашчу сваю на мяне, як леў, які прагне здабычы і рыкае.
Узьніміся, ГОСПАДЗЕ, у моцы Тваёй! Мы будзем сьпяваць і выслаўляць магутнасьць Тваю.
Я разьліўся, нібы вада; усе косткі мае рассыпаліся; сэрца маё, быццам воск, зрабілася, растала ў нутрыне маёй.
Моц мая высахла, як чарапок; язык мой прыліп да гартані маёй, і Ты зьвёў мяне ў пыл сьмяротны.
Бо сабакі мяне атачылі, хэўра злыдняў мяне абступіла, прабілі рукі мае і ногі мае;
можна было палічыць усе косткі мае, а яны дзівяцца, робяць зь мяне відовішча,
дзеляць рызы мае між сабою; і за адзежу маю кідаюць жэрабя.
Але Ты, Госпадзе, не адыходзь ад мяне; сіла мая! пасьпяшайся мне на дапамогу;
душу маю аслані ад меча і ад сабак самотную маю;
уратуй мяне ад ільвінае пашчы і ад рагоў аднарогаў, пачуўшы, выратуй мяне.
Буду абвяшчаць імя Тваё братам маім, славіць буду Цябе на сходзе.
Вы, што баіцеся Госпада! Усхвалеце Яго. Увесь род Якаваў! праславі Яго. Хай баіцца Яго ўвесь род Ізраілеў!
Бо Ён не пагрэбаваў скрухаю спрагненага і не адцураўся яе, і ня ўхіліў ад яго аблічча Свайго, а пачуў яго, калі той паклікаў Яго.
Табе хвала мая на сходзе вялікім; спраўджу свае абяцаньні перад тымі, хто баіцца Яго.
Хай ядуць бедныя і насычаюцца; хай уславяць Госпада тыя, што шукаюць Яго; хай жывуць сэрцы вашыя векапомна!
Схамянуцца і да Госпада вернуцца ўсе канцы зямлі, і схіляцца прад Табою ўсе плямёны язычнікаў,
бо Гасподняе ёсьць царства, і Ён — Уладар над народамі.
Будуць есьці і пакланяцца ўсе сытыя на зямлі; схіляцца прад Ім усе, што сыходзяць у тло і ня могуць захаваць жыцьця свайго.
І нашчадкі служыцьмуць Яму, і будуць звацца Гасподнімі вечна,
прыйдуць і абвяшчацьмуць праўду Ягоную людзям, якія народзяцца, якіх стварыў Гасподзь.
