Псалтыр 73 псалом
Псалтыр
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Антонія Бокуна
Псальма Асафова. Запраўды добры Бог да Ізраелю, да чыстых сэрцам.
Псальм Асафа. Які добры Бог для Ізраіля, для тых, якія чыстыя сэрцам!
А я, — ледзь не пахіснуліся ногі мае, за малым не пакаўзнуліся ступы мае;
А ў мяне амаль не спатыкнуліся ногі мае, ледзь не пакаўзнуліся крокі мае.
Бо я завідаваў пыхатым, як бачыў дабрабыт нягодных;
Бо я пазайздросьціў тым, што хваляць сябе, убачыўшы супакой бязбожнікаў,
Бо ня спутаны яны аж да сьмерці, і здаровае цела іхнае.
бо яны ня маюць гора аж да сьмерці і добра ўскормлена цела іхняе,
У працы людзіны іх няма, і з чалавекам ня лучаюць пад вытні.
нядолі людзкой яны ня маюць, і [кары], як у іншых лю-дзей, няма для іх.
Затым прыбор іхны — пыха; усілства пакрывае іх, як адзецьце.
Дзеля гэтага атачае шыю іхнюю пыха, ліхадзейства нібы шатамі атуляе іх.
Вылупіліся ад туку вочы іхныя, сэрцы іхныя пераліваюцца шалам.
Ад тлустасьці павылазілі вочы іхнія, прыходзіць [ім] больш за ўяўленьні сэрца [іхняга].
Насьміхаюцца; злосна гукаюць праз уціск; згары гукаюць.
Яны зьдзекуюцца і гавораць зласьліва; звысака гавораць пра крыўду.
На нябёсы падыймаюць рот свой, і язык іхны пахаджае па зямлі.
Да неба ўзьнімаюцца вуснамі сваімі, а язык іхні па зямлі гуляе.
Затым люд Ягоны зварачаецца туды, і ў множасьці п’юць ваду,
Дык туды і народ Ягоны паварочваецца, і шчодрыя воды выліваюцца на іх.
І кажуць: «Як можа Бог ведаць? ці ё там веданьне ў Навышняга?»
І яны кажуць: «Як Бог даведацца? І ці мае веданьне [пра гэта] Найвышэйшы?»
Вось, гэтыя нягодныя, яны заўсёды супакойныя і зьбіраюць багацьце.
Вось, гэткія ёсьць бязбожнікі, і ў спакоі вечным зьбіраюць яны багацьці.
Дык дарма я чысьціў сэрца свае, і мыў у нявіннасьці рукі свае,
Дык ці-ж зусім надарма я захоўваў у чыстасьці сэрца маё і абмываў у нявіннасьці рукі мае,
І быў немарашчаны ўвесь дзень і ганены раніцамі.
і білі мяне ўвесь дзень, і каралі мяне кожную раніцу?
Калі б я сказаў: «Буду я так гукаць, як яны», то быў бы няверны роду сыноў Тваіх.
Калі б я сказаў: «Буду думаць, як яны!» — я б гэтым адрокся ад пакаленьня сыноў Тваіх.
І думаў я, як сьцяміць гэта, стомаю гэта было ў аччу маім,
І я разважаў, каб зразумець [усё] гэта, і нядоляй гэта [здавалася] ў вачах маіх,
Пакуль я не пашоў да сьвятыняў Божых і ня сьцяміў канец іх.
аж пакуль не ўвайшоў я ў сьвятыню Божую, і тады зразумеў канец іхні.
Запраўды на коўзкасьць Ты пастанавіў іх, кінуў іх на спустошаньне.
Сапраўды, на коўзкім груньце Ты ставіш іх і пасылаеш на пагібель!
Бы за часіну яны абярнуліся ў пусташ, сканалі, шчэзьлі ад ляку!
Як жа імгненна яны спустошаныя, загінулі, счэзьлі ад жаху!
Як сьненьні, калі хтось прачыхаецца; Спадару, пабудзіўшы, Ты пагрэбуеш абразом іхным.
Як сном пасьля абуджэньня, Ты, Госпадзе, збудзіўшыся, грэбуеш вобразам іхнім.
Як гарчэла сэрца мае і ў нутру маім калола,
Бо згоркла сэрца маё і курчыліся ныркі мае,
Недасьціпны быў я й ня ведаў, быў як статак перад Табою.
я стаўся дурнем і ня ведаў нічога, і быў перад Табой, як жывёла,
Але я кажначасна пры Табе, Ты дзяржыш мяне за правую руку.
але я быў пры Табе заўсёды! Ты трымаеш мяне за правую руку маю,
Радаю Сваёю вядзеш мяне і потым у славу прыймеш мяне.
Ты вядзеш мяне паводле рады Тваёй, і потым возьмеш мяне ў славу [Тваю].
Хто імне на нябёсах? і з Табою нічога не хачу на зямлі.
Каго ж я маю ў небе? І на зямлі апроч Цябе мне [ніхто] не даспадобы.
Змаглося цела мае а сэрца мае; скала сэрца майго і дзель мая Бог на векі.
Зьнікаюць цела маё і сэрца маё, але Бог — скала сэрца майго і частка мая на вякі.
Бо гля, тыя, што здаляюцца ад Цябе, загінуць; Ты губіш тых, што блудзяць, адыходзячы ад Цябе.
Бо, вось, гінуць тыя, што ад Цябе адыходзяць; Ты вынішчаеш кожнага, хто чужаложыць, [выракаючыся] Цябе.
Але я, — блізіня Бога добрая імне, — Спадара свайго СПАДАРА я ўчыніў прытулішчам сваім, каб агалашаць усі ўчынкі Твае.
А для мяне блізкасьць Бога ёсьць дабро; я зрабіў у Госпадзе маім, ГОСПАДЗЕ, прыстанішча маё, каб абвяшчаць усе справы Твае.
