Псалтыр 102 псалом
Псалтыр
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Язэпа Германовіча
Маленне гаротніка, які, спакутаваны, вылівае тугу сваю перад Богам.
Малітва нешчасьлівага, калі ён тужлівы сваё гора вылівае прад Госпадам.
Госпадзе, выслухай маю малітву, і хай кліч мой дойдзе да Цябе.
Госпадзе, выслухай малітву маю, каб мой кліч дайшоў да Цябе!
Не хавай аблічча Твайго ад мяне; у які б дзень ні бедаваў я, нахіні да мяне вуха Тваё. У які б дзень ні прызваў Цябе, хутка выслухай мяне.
Не хавай ад мяне аблічча твайго ў дзень нядолі маей; прыхілі вуха тваё ка мне; у дзень Б, калі я клічу Цябе, борзда выслухай мяне.
Бо дні мае зніклі, як дым, і косці мае згарэлі, як вецце.
Бо дні мае нікнуць як дым, а косьці мае палаюць як у ваякі на вугольлях.
Звяла, як сена, і высахла сэрца маё, бо забыўся я спажыць хлеб мой.
Прыбіты як трава, сэрца маё і забываюся есьці хлеб мой.
Ад голасу стогну майго прысохла шкура мая да касцей.
Ад вялізнага майго стагнаньня скура мая прыліпла да косьцей маіх.
Стаўся я падобным да пустыннага пелікана, стаўся я, як сава ў руінах.
Я падобны да пэлікана ў пустыні, як той пугоч у руінах.
Страціў я сон і стаўся, быццам самотны верабей на страсе.
У бяссонніцы я ўздыхаю самотны, як птушка на страсе.
Цэлы дзень зневажалі мяне мае непрыяцелі, якія, распаляючыся супраць мяне, пракліналі мяне.
Усьцяж зьневажаюць мяне мае ворагі; тыя, што мяне хвалілі, праклінаюць мяне (маім імянем?)
Бо еў я попел, як хлеб, а пітво маё мяшаў са слязамі
Ем я попел за хлеб і піцьце (пітво) маё мяшаю з сьлязамі.
з прычыны гневу і раздражнёнасці Тваёй, бо, узнёсшы, Ты скінуў мяне.
Праз твой гнеў і тваё узбурэньне, бо Ты мяне падняў і пасьля адкінуў.
Дні мае, як цень, сышлі, і я, як трава, высах.
Мае дні, як цень, што занікае і сохну я, як трава.
Але Ты, Госпадзе, трываеш век, і памяць Твая — на ўсе пакаленні.
Але Ты, Госпадзе, пануеш навекі і памяць аб Табе з роду ў род.
Ты, паўстаўшы, злітуешся над Сіёнам, бо час злітавацца над ім, бо надышоў час,
Ты паўстанеш і зьлітуешся над Сыёнам, бо прыйшла пара дараваці яму, бо прыйшоў час.
бо спадабаліся слугам Тваім каменні яго, і шкада ім парахна яго.
Бо твае слугі палюбілі й каменьні ягоныя дый жалеюць руінаў яго.
І паганы будуць шанаваць імя Тваё, Госпадзе, а ўсе цары зямлі — славу Тваю.
А пагане ўбаяцца Імяні Госпада і ўсе цары зямныя — славы тваей,
Бо збудаваў Госпад Сіён і з’явіўся ў славе Сваёй.
Калі Госпад адбудуе Сыён і з’явіць Сябе ў славе сваей.
Звярнуў увагу Ён на малітву ўбогага, і не выказаў пагарды да просьбаў іх.
Ён схіліцца да малітвы нагога і не пагардзіць маленьня ягонага.
Трэба гэта спісаць для наступнага пакалення, і народ, які будзе сабраны, будзе хваліць Госпада.
Гэта будзе запісана для прышлага роду і новы народ будзе хваліць Бога,
Бо паглядзеў з высокага свяцілішча Свайго, Госпад з неба зірнуў на зямлю,
Бо Госпад схіліўся з вышыні свае сьвятыні, і зь нябёс глянуў на зямлю,
каб пачуць стогны ўвязненых, каб развязаць сыноў смерці,
Каб пачуць стагнаньне вязьня, каб взваліць прызначаных на сьмерць,
каб абвяшчалі на Сіёне імя Госпада, а хвалу Яго — у Ерузаліме,
Каб абвяшчалі Імя Госпада на Сыёне, а славу Яго у Ерузаліме,
калі будуць сабраныя разам народы і каралеўствы, каб служыць Госпаду.
Калі злучацца народы і царствы, каб аддаць чэсьць Госпаду.
Прынізіў Ён на шляху магуцце маё, скараціў дні мае.
Ён вычарпаў у дарозе сілу маю, скараціў дні мае.
Я скажу: «Божа мой, не прымай мяне ў палавіне дзён маіх; Твае гады трываюць праз усе пакаленні.
Я кажу: “Божа мой, не забірай мяне ў палове дзён маіх! Ты, што леты твае з роду у род.
Напачатку заснаваў Ты зямлю; і неба — стварэнне рук Тваіх.
Спрадвеку Ты заснаваў зямлю і нябёсы ёсьць дзелам рук тваіх.
Яны загінуць, а Ты застанешся, і ўсе яны, як вопратка, састарэюць, і Ты скруціш іх, і яны пераменяцца,
Яны згінуць, Ты-ж астанешся: усе струхлее як адзежа. Як зьмяняюць вопратку, ты іх пераменіш.
а Ты Той самы, і гады Твае не скончацца.
Але Ты — ўсе той самы і гады твае не маюць канца!
Сыны Тваіх слуг будуць жыць, і патомства іх перад абліччам Тваім будзе ўмацоўвацца».
Сыны слуг тваіх будуць жыці і патомства іх будзе трываць перад Табою.