Псалтыр 104 псалом
Псалтыр
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Язэпа Германовіча
Дабраславі, душа мая, Госпада. Госпадзе Божа мой, Ты ўзвялічыўся надзвычайна! Апрануўся Ты ў велічнасць і аздобу,
Багаслаў, душа мая, Госпада! Госпадзе, Божа мой, Ты такі вялікі. Апрануўся Ты ў веліч і бляск.
Адзеты ў святло, быццам у шаты, расцягваючы неба, як ветразі,
Ты Ахутаны сьвятлом, як у плашч, нябёсы раскінуў, як палотны шатра.
Ты будуеш на водах святліцы Твае. Ты ўчыняеш воблака возам Сабе, Ты носішся на крылах ветру.
Харомы свае высокія Ты разбудаваў над водамі, хмары абяртаеш у калясьніцу, узносішся на крыльях ветру.
Ты творыш анёламі Тваімі духаў, і слугамі Тваімі — полымя агню.
Вятры пасланцамі тваімі, прыслужнікам тваім — агонь, што палае.
Ты заснаваў зямлю на трывалую апору Сваю, не пахіліцца яна на векі вечныя.
Ты паставіў зямлю на падвалінах яе, не пахісьнецца на век-вякоў.
Безданню, як шатамі, прыкрыў Ён яе, над гарамі стаялі воды.
Бяздоньнем Ты пакрыў яе як адзежаю: панад горамі сталі воды.
Ад наракання Твайго ўцяклі яны, гучання грымотаў Тваіх палохаліся.
Прад пагрозай тваей яны уцякаюць, а на гук твайго грому адступаюць.
Падняліся яны на горы, і апалі ў лагчыны, на месца, якое Ты ім прызначыў.
Падыймаюцца, западаюць даліны — на месцы, што Ты ім прызначыў.
Паклаў Ты ім канец, якога не пяройдуць і не вернуцца пакрыць зямлю.
Ты кладзеш ім мяжу, праз якую ня пройдуць; каб зноў вярнуліся пакрыці зямлю.
Ты загадваеш крыніцам сплываць у ручаіны; пасярод гор праходзяць яны,
Із яраў выводзіш крыніцы: яны працякаюць пасярод гораў.
становяцца вадапоем усіх звяроў на полі, спатоляць аслы смагу сваю.
Яны пояць усіх зьвяроу палявых, праганяюць дзікія аслы сваю смагу. (смагнучыя аслы надзеюцца на іх).
Каля іх пасяляюцца паднебныя птушкі, пасярод галін падаюць галасы свае.
Ля іх трымаюцца нябесныя птушкі: праз вецьце падаюць свой голас.
Ты абвадняеш горы са святліц Тваіх, з плёну спраў Тваіх насычаеш зямлю.
З высокіх сьвятліцаў сваіх Ты поіш горы; пладамі твайго неба насычаецца зямля.
Ты гадуеш траву для жывёлы і зеляніну на пажытак людзей, выводзячы хлеб з зямлі
Ты даеш рост траве для скаціны і расьліны на карысьць людзям, каб дабывалі хлеб з зямлі.
і віно, якое развесяляе сэрца чалавека; Ты ажыўляеш аблічча алеем, а хлеб умацоўвае чалавечае сэрца.
І віно, што весяліць сэрца чалавека, і алей, ад якога іх твары ясьнеюць, і хлеб, што пасілкуе сэрца чалавека.
Насыцяцца дрэвы Госпада і кедры лібанскія, якія Ён пасадзіў.
Насычаюцца дрэвы Гасподнія, кедры Лібанскія, якія Ён насадзіў;
Там будуць гнездавацца вераб’і, хата бусла — на верхавіне іх.
Гэта там гнезодзяцца вераб’і і на іх вярхох бусел мае сваё жыльлё.
Высокія горы для аленяў, скалы — прыбежышча для барсукоў.
Высокія горы — для сарнаў, шчыліны ў скалах — для трусікаў.
Учыніў Ён месяц для вызначэння часу, сонца спазнала захад свой.
Ты месяц стварыў, каб значыць час; сонца ведае свой захад.
Ты рассцяліў цемру, і сталася ноч, у ёй будуць рухацца звяры лясныя:
Як цемру раскінеш, ноч наступае; у ёй варушацца ўсе зьвяры лясныя.
ільвяняты, што рыкаюць, каб схапіць [здабычу] і просяць у Бога ежы сабе.
Рыкаюць львяняты аб дабычу, просячы у Бога пажывы сабе.
Уздымаецца сонца, і хаваюцца і залягаюць яны ў сваіх логавах.
А сонца ўзыйдзе, адступаюць яны і залягаюць у логавах сваіх.
Чалавек выходзіць да працы сваёй, і пры справе сваёй ён да самага вечара.
Чалавек выходзіць да дзела свайго і на работу сваю аж да вечара.
Як шмат створана Табой, Госпадзе! Усё з мудрасцю ўтварыў Ты, поўная зямля створанага Табой.
Якое мноства твораў тваіх, Госпадзе! Усё Ты прамудра стварыў: зямля поўна багацьця твайго.
Вось мора вялікае, і прасторнае, і шырокае: там — гады, якім няма падліку, жывёлы маленькія побач з вялікімі;
Вось вялізнае мора, прасторна раскінена яно і у ім варушыцца безьліч жывёлін малых і вялікіх:
там будуць плаваць караблі, Левіятан, якога Ты стварыў, каб гуляць з ім.
Там караблі праплываюць, Левіятан, якога Ты стварыў, каб забаўляцца ў ім (?)
Усё гэта чакае Цябе, каб у свой час даў Ты ім ежу.
Усе яны чакаюць ад Цябе, каб даў ім пажыву у свой час
Калі Ты дасі ім, яны збяруць, калі раскрыеш Ты руку Тваю — яны напоўняцца дабротамі.
Ты даеш ім, яны падбіраюць: Ты разгартаеш руку сваю, яны насычаюцца.
Калі ж Ты адвернеш аблічча Тваё, яны ўстрывожацца; адымеш дыханне ў іх, і яны загінуць, і абернуцца ў парахно сваё.
Ты хаваеш аблічча тваё, жах іх абыймае; калі адыймлеш дух у іх, яны гінуць і ў пыл свой вяртаюцца.
Калі пашлеш Духа Твайго — творацца, і аднаўляеш Ты выгляд зямлі.
Пашлеш твайго духа і творацца яны, Ты аднаўляеш аблічча зямлі.
Будзь хвала Госпаду на век, хай узвесяліцца Госпад з тварэнняў Сваіх.
Няхай слава Гасподня трывае навекі; няхай Госпад цешыцца з твораў сваіх!
Ён зірне на зямлю і яна дрыжыць, Ён дакранецца да гор — і яны дымяць.
На зямлю Ён зірне і яна дрыжыць; да гор дакранецца і яны дымяцца.
Буду спяваць Госпаду пры жыцці маім, буду граць псальмы Богу майму, дакуль я ёсць.
Жадаю сьпяваць Госпаду, пакуль жыцьця майго: буду выслаўляць Бога майго, пакуль трываць буду.
Мілай хай будзе Яму прамова мая; сапраўды адчую асалоду ў Госпадзе.
Няхай будзе прыемна Яму мая прамова! І ўзьвесялюся я у Госпадзе!
Хай згінуць грэшнікі з зямлі, і несправядлівыя так, каб іх не было. Дабраславі, душа мая, Госпада.
Няхай грэшнікі счэзнуць зь зямлі, няхай больш ня будзе бязбожнікаў! Багаслаў, душа мая, Госпада! Алелюя! (у гэбр.)