Псалтыр 73 псалом
Псалтыр
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Аляксандара Надсана
Псальм Асафа. Які ж добры Бог для прастадушных! Ён Госпад тым, хто чысты сэрцам.
Навука Асафа. Чаму Ты, Божа, зусім нас адкінуў? Загарэўся гнеў Твой на авечак паствы Тваёй.
А мае ногі ледзь не спаткнуліся, ледзь не абарваліся крокі мае,
Прыгадай грамаду Тваю, якую Ты прыдбаў спачатку, выкупіў жазло набытку Твайго, тую гару Сыён, на якой Ты пасяліўся.
бо пазайздросціў я бязбожным, гледзячы на спакойнае жыццё грэшнікаў.
Падымі рукі Твае на зазнайства іх да канца: колькі зла ўчыніў вораг у сьвятыні Тваёй!
Бо няма для іх ніякіх перашкод, здаровае і сытае чэрава іх.
А тыя, што ненавідзяць Цябе, выхваляліся сярод сьвята Твайго, паставілі сьцягі свае, як знакі, —
На працы чалавечай няма іх і не церпяць яны бічаванняў разам з людзьмі.
і ні на што не зважалі — пры выхадзе высока;
Таму пыха ў іх — як каралі, і імкненне да гвалту, як адзенне, пакрыла іх.
быццам у лясным гушчары, яны вырубілі ўсе брамы яе, сякерай і молатам разьбілі яе,
Выступае, быццам з тлустай глебы, несправядлівасць іх, вырываюцца вонкі задумы сэрца.
спалілі агнём сьвятыню Тваю да зямлі, апаганілі месца, дзе жыве імя Тваё.
Здзекуюцца яны і прамаўляюць благое, з высокай пасады несправядліва прамаўляюць.
Сказалі разам сваякі іх у сэрцы сваім: «Хадзем, адменім усе сьвяты Гасподнія на зямлі!»
Размясцілі яны на небе вусны свае, а язык іх прайшоў па зямлі.
Сьцягоў нашых мы ня бачылі, няма ўжо прарока, і нас Ён больш ведаць ня будзе.
Таму і сядзяць яны на вышыні, і поўныя воды не дойдуць да іх.
Дакуль, Божа, вораг будзе зьневажаць? Ці ж праціўнік да канца будзе раздражняць імя Тваё?
І сказалі яны: «Адкуль ведае Бог, і ці ёсць веданне ва Узвышняга?
Чаму адхіляеш руку Тваю і правіцу Тваю ад сярэдзіны лона Твайго ўвесь час?
Вось, тыя самыя грэшнікі і тыя, што жывуць багата ў свеце, атрымалі яшчэ большае багацце».
Але Бог — Уладар наш спаконвеку, Ён учыніў збаўленьне пасярод зямлі.
І сказаў я: «Значыць не дарэмна ачысціў я сэрца сваё і ў беззаганнасці вымыў рукі мае;
Ты ўсталяваў мора сілаю сваёю, скрышыў галовы зьмеяў у вадзе.
і цярпеў я бічаванні цэлы дзень, і пакаранне маё — раніцаю».
Ты раздрабіў галаву зьмяі, даў яе на спажыву людзям этыёпскім.
Калі б сказаў я: «Я буду гаварыць, як тыя», то здрадзіў бы роду Тваіх сыноў.
Ты разарваў крыніцы і струмені, Ты высушыў паўнаводныя рэкі.
І я разважаў, як жа зразумець гэта; напружанне было ў вачах маіх,
Твой дзень і Твая ноч. Ты стварыў сонца і месяц.
пакуль не паглыбіўся ў святую справу Божую і не асэнсаваў іхняга канца.
Ты вызначыў усе межы зямлі, лета і вясну ўстанавіў Ты.
Памясціў Ты іх сапраўды на коўзкай дарозе, скінуў іх у бездань.
Прыгадай вось гэта: вораг зьняважыў Госпада, і бяздумны народ зьняславіў імя Тваё.
Якімі ж спустошанымі засталіся яны! Нечакана збяднелі яны, загінулі ад жаху.
Не аддай зьвярам душу, што праслаўляе Цябе, не забудзь душаў убогіх Тваіх да канца.
Быццам сну пасля абуджэння, Ты адцураешся іх, узняўшыся.
Глянь на запавет Твой, бо змрочныя месцы зямлі сталі поўнымі дамоў беззаконьня.
Паколькі раздражнялася сэрца маё і нутро маё кіпела,
Хай упакораны і пасаромлены ня будуць адкінутыя; бедны і ўбогі будуць хваліць імя Тваё.
і я быў неразумны і нічога не ведаў: як жывёла, быў я перад Табою.
Устань, Божа, судзі справу Тваю, прыгадай ганьбаваньне Цябе ад бяздумнага ўвесь дзень.
Але я заўсёды з Табою, Ты трымаеш правую маю руку.
Не забудзь голасу тых, што моляць Цябе: пыхлівасьць тых, што ненавідзяць Цябе, увесь час узрастае.
Вядзеш мяне сваёю парадаю і ў канцы прымеш мяне ў хвалу.
Каго, апроч Цябе, маю я ў небе? І калі я з Табою, зямля мяне не захапляе.
Знемаглося цела маё і сэрца маё. Скалой-апорай сэрца майго і доляй маёй вечнай — Бог.
Бо вось, тыя, што адступаюць ад Цябе, пагінуць. Выгубіш усіх, што адкінуліся ад Цябе на распусту.
Мне ж добра быць блізка да Бога, мець у Госпадзе Богу прытулак сабе. Абвяшчу пра ўсе справы Твае ў брамах Сіёна.
