Псалтыр 39 псалом

 

 

Кіраўніку хору. Ідытун. Псальм Давідаў.

 

Кіраўніку хору. Псалом Давіда.

Я буду пільнаваць дарогі мае, каб не правініцца языком маім; пастаўлю я ахову вуснам маім, пакуль грэшнік стаіць перада мной.

 

Цярпліва чакаў я Госпада, і Ён пачуў мяне, і выслухаў малітву маю,

Я знямеў у маўчанні і не гаварыў нават пра дабро, і пакута мая аднавілася.

 

і выцягнуў мяне з ямы пакутаў і з багністай твані, і паставіў на скале ногі мае, і ўмацаваў мае крокі;

Разгарэлася ўва мне сэрца маё; і ў роздумах маіх запалаў агонь.

 

і ўклаў у вусны мае новую песьню, песьню хвалы Богу нашаму: убачаць гэта многія, і збаяцца, і будуць спадзявацца на Госпада.

Загаварыў я языком сваім: «О, Госпадзе, дай мне пазнаць канец свой і які лік дзён маіх, каб усвядоміць, наколькі кароткае жыццё маё».

 

Шчасьлівы муж, чыя надзея — імя Госпада, і які не ўзіраўся на марнасьці і зманлівыя недарэчнасьці.

Вось жа вызначыў Ты дні мае на некалькі корхаў, і прамежак жыцця майго — нішто прад Табою. Бо кожны чалавек — як суцэльная марнасць.

 

Шмат цудоўных справаў Тваіх, Госпадзе, Божа мой, Ты ўчыніў, і ў задумах Тваіх няма падобнага да Цябе; я заяўляў і казаў: яны размножыліся бяз меры!

Бо быццам цень праходзіць чалавек. Бо марна мітусіцца ён; збірае скарб і не ведае, хто атрымае яго.

 

Ахвяры і прынашэньня не захацеў Ты, а цела падрыхтаваў мне; цэлапаленьняў і ахвяраў за грэх Ты не вымагаў.

А цяпер чаго я чакаю, Госпадзе? Надзея мая — у Табе.

 

Тады сказаў я: «Вось прыходжу, у загалоўку кнігі напісана пра мяне:

Вырві мяне ад усіх правіннасцей маіх, не выстаўляй мяне на пасмешышча неразумнаму.

 

спаўняць волю Тваю і закон Твой, Божа мой, жадаў я ў нутры сэрца майго».

Анямеў я і не адкрыю вуснаў маіх, бо Ты так учыніў.

 

Я апавяшчаў справядлівасьць на сходзе вялікім, дык вось вуснам маім не забараню: Госпадзе, Ты ведаеш.

Здымі з мяне пакаранне Тваё, гіну я ад удару рукі Тваёй.

 

Справядлівасьць Тваю я не хаваў у сэрцы маім, я гаварыў пра праўду Тваю і збаўленьне Тваё. Я не ўтаіў міласьці Тваёй і праўды Тваёй перад вялікім сходам.

Ушчуваннем за правіннасць пакараў Ты чалавека і ўчыніў так, што змарнелі, быццам ад молі, усе памкненні яго. Бо марнасць — кожны чалавек.

 

Ты ж, Госпадзе, не аддаляй міласьцяў Тваіх ад мяне: ласка Твая і праўда Твая хай заўсёды ахоўваюць мяне.

Выслухай маленне маё, Госпадзе, лямантаванне маё ўспрымі вушамі. Не будзь глухім да слёз маіх, бо я — прыхадзень у Цябе, вандроўнік, як усе продкі мае.

 

Бо вось атачылі мяне няшчасьці, якім няма ліку, авалодалі мною беззаконьні мае, і я ня меў сілы глядзець; размножылася іх больш як валасоў на галаве маёй, і сэрца маё панікла ўва мяне.

Адступі ад мяне, каб я перадыхнуў перад тым, як адыду і больш мяне не будзе.

 

Акажы ласку, Госпадзе, ратуй мяне! Госпадзе, сьпяшайся мне на дапамогу!