Псалтыр 89 псалом
Псалтыр
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Васіля Сёмухі
Паэма. Этана Эзрахіта.
Малітва Майсея, чалавека Божага.
Міласэрнасць Госпада вечна буду апяваць, з пакалення ў пакаленне абвяшчаць буду праўду Тваю вуснамі маімі.
Госпадзе! Ты нам прыстанішча з роду ў род.
Бо Ты сказаў: навечна збудавана міласэрнасць, у нябёсах зацвярдзіў Ты вернасць Тваю.
Перш чым нарадзіліся горы, і Ты стварыў зямлю і сусьвет, і ад веку да веку Ты — Бог.
Пастанавіў Ты запавет выбранніку Твайму, прысягнуў Давіду, слузе Твайму:
Ты вяртаеш чалавека ў тло, і кажаш: вярнецеся, сыны чалавечыя!
«Навечна зацверджу Я патомства Тваё і збудую сталец Твой з пакалення ў пакаленне».
Бо прад вачыма Тваімі тысяча гадоў, як дзень учарашні, калі ён прыйшоў, як варта начная.
Нябёсы будуць вызнаваць цуды Твае, Госпадзе, і праўду Тваю на сходзе святых.
Ты быццам паводкаю зносіш іх; яны — як сон, як трава, што раніцаю вырастае, раніцаю цьвіце і зелянее, увечары вяне і сохне;
Бо хто на воблаках зраўняецца з Госпадам, хто стане падобны Госпаду паміж сыноў Божых?
бо мы зьнікаем ад гневу Твайго, і ад лютасьці Тваёй мы разгубленыя.
Бог, годны ўшанавання на нарадзе святых, вялікі і жахлівы Ён над усімі, хто навокал Яго.
Ты паклаў прад Сабою правіны нашыя і нашы тайноты ў сьвятло аблічча Твайго.
Госпадзе, Божа магуццяў, хто падобны да Цябе? Магутны Ты, Госпадзе, і праўда Твая — навокал Цябе.
Усе дні нашыя прайшлі ў гневе Тваім; мы трацім гады нашыя, нібы гук.
Ты валодаеш гордым морам, Ты суцішваеш узбураныя хвалі яго.
Дзён гадоў нашых — семдзесят гадоў; а пры большай моцы восемдзесят гадоў; а самая лепшая іх пара — праца і хвароба, бо праходзяць хутка, і мы ляцім.
Ты стаптаў прабітага Рагаба, рукою магутнай Тваёю разагнаў непрыяцеляў Тваіх.
Хто ведае сілу гневу Твайго, і лютасьць Тваю па меры страху Твайго?
Твае нябёсы і Твая зямля, Ты заснаваў сусвет і ўсё, што яго напаўняе.
Навучы нас так лічыць нашыя дні, каб нам мудрае сэрца набыць.
Ты стварыў поўнач і поўдзень, Табор і Гэрмон радуюцца з Твайго імя.
Павярніся, Госпадзе! Дакуль? Умілажалься з рабоў Тваіх,
Ты маеш моцнае плячо, моцная Твая правіца ўзнята.
раніцай насыці нас міласэрнасьцю Тваёю, і мы будзем радавацца і весяліцца ўсе дні нашыя.
Падмурак пасада Твайго — справядлівасць і закон. Міласэрнасць і праўда крочаць перад абліччам Тваім.
Разьвесялі нас за дні, калі Ты пабіваў нас, за леты, калі мы бачылі нягоды.
Шчасны той народ, што ведае кліч радасці. Ходзяць яны, Госпадзе, у святле аблічча Твайго.
Хай выявіцца на рабах Тваіх дзея Твая, і на сынах іхніх — слава Твая;
І з імя Твайго будуць радавацца цэлы дзень, і справядлівасцю Тваёй будуць узвышаны.
і хай будзе добрая воля Госпада Бога нашага на нас, і ў дзеях рук нашых пасабляй нам, у дзеях рук нашых пасабляй.
Бо Ты — аздоба магуцця іх; і ў спагаднасці Тваёй узвысіцца рог наш.
Бо Госпад — шчыт наш, і ад святога Ізраэля — Валадар наш.
Калісьці ў бачанні гаварыў Ты сваім святым і сказаў: «Паклаў Я ўспамогу на моцным і ўзвысіў выбранніка з народа.
Выбраў Я Давіда, слугу Свайго, намасціў Я яго святым алейкам Маім,
і рука Мая моцная з ім, і плячо Маё ўмацоўвае яго.
Нічога не дасягне на ім непрыяцель, і сын несправядлівасці не прыцісне яго.
І знішчу перад абліччам яго непрыяцеляў яго, і тых, што ненавідзяць яго, змяту.
І праўда Мая, і міласэрнасць Мая — з ім, і ў імя Маё ўзрасце сіла яго.
І выцягну Я руку яго над морам, і над рэкамі — правіцу яго».
Ён пакліча мяне: «Ты — Бацька мой, Бог мой і прыстанішча збаўлення майго».
І Я яго ўстанаўляю першародным, найвышэйшым за каралёў зямлі.
Навечна захаваю ласку Сваю для яго, і запавет Мой верны для яго.
І ўстанаўлю на векі вечныя патомства яго, і пасад яго, як дні неба.
Калі б сыны яго занядбалі закон Мой і не жылі паводле Маіх прыказанняў,
калі б зневажалі пастановы Мае і не трымаліся загадаў Маіх, —
наведаю Я з палкай злачынства іх, і з бічамі — несправядлівасць іх,
але міласэрнасці Маёй не адвярну ад яго і не падману ў праўдзе Маёй.
Не парушу запавету Майго і таго, што выходзіць з вуснаў Маіх, — не змарную.
Аднойчы прысягнуў Я святасцю Маёй: не падману Давіда.
Патомства яго будзе трываць вечна, а пасад яго на віду ў Мяне, як сонца
і як месяц моцны, стаяць будзе вечна; і сведка верны на небе.
Ты, аднак, адпіхнуў яго і адкінуў, вельмі разгневаўся на Свайго намашчэнца;
парушыў запавет слугі Твайго, на знявагу аддаў яго вянец.
Зруйнаваў Ты ўсе муры яго, у разваліны абярнуў усе яго ўмацаванні.
Абрабавалі яго ўсе, што праходзілі дарогай, стаўся ён пасмешышчам для сваіх суседзяў.
Узвысіў Ты правіцу прыгнятальнікаў яго, напоўніў радасцю ўсіх яго ворагаў.
Ты адвёў назад лязо меча яго і не падтрымаў яго на вайне.
Ты паклаў канец ззянню яго, і сталец яго паваліў на зямлю.
Скараціў Ты дні яго маладосці, пакрыў яго няславай.
Як доўга, Госпадзе, ці вечна будзеш хавацца? [Як доўга,] быццам агонь, будзе палымнець Твой гнеў?
Памятай, якое кароткае маё жыццё. Дзеля якой марнасці стварыў Ты ўсіх сыноў чалавечых?
Ці ёсць хто такі, хто будзе жыць і не ўбачыць смерці, хто вырве душу сваю з рукі апраметнай?
Дзе ж былая міласэрнасць Твая, Госпадзе, як прысягнуў Ты Давіду ў праўдзе Тваёй?
Успомні, Госпадзе, знявагі Тваіх паслугачоў; я захаваў гэта ў сэрцы маім, ад усіх паганаў,
гэтым наракалі непрыяцелі Твае, Госпадзе, гэтым наракалі яны на сляды намашчэнца, якою паганяць сляды Твайго намашчэнца.
Дабраславёны Госпад навечна. Хай будзе [так], хай будзе!
