Псалтыр 89 псалом
Псалтыр
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Васіля Сёмухі
Навука Ефана Езрагіта.
Малітва Майсея, чалавека Божага.
Ласкі СПАДАРОВЫ буду апяваць на векі, ад пакаленьня да пакаленьня буду агалашаць вернасьць СПАДАРОВУ вуснамі сваімі;
Госпадзе! Ты нам прыстанішча з роду ў род.
Бо я сказаў: «Навекі будзе збудавана ласка Твая, нябёсы — Ты ўстановіш вернасьць Сваю ў іх»;
Перш чым нарадзіліся горы, і Ты стварыў зямлю і сусьвет, і ад веку да веку Ты — Бог.
«Я ўчыніў змову з абраным Сваім, прысягнуў Давіду, слузе свайму:
Ты вяртаеш чалавека ў тло, і кажаш: вярнецеся, сыны чалавечыя!
Навекі ўстанаўлю насеньне твае і збудую з роду да роду пасад твой». Сэля.
Бо прад вачыма Тваімі тысяча гадоў, як дзень учарашні, калі ён прыйшоў, як варта начная.
І выхваляць нябёсы чуда Твае, СПАДАРУ; таксама вернасьць Тваю ў грамадзе сьвятых;
Ты быццам паводкаю зносіш іх; яны — як сон, як трава, што раніцаю вырастае, раніцаю цьвіце і зелянее, увечары вяне і сохне;
Бо хто на небе можа раўнавацца да Цябе, СПАДАРУ? хто памеж сыноў дужасілаў можа быць падобны да СПАДАРА?
бо мы зьнікаем ад гневу Твайго, і ад лютасьці Тваёй мы разгубленыя.
Бог вельма страшны ў тайнай радзе сьвятых і грозны над усімі, што абступаюць Яго.
Ты паклаў прад Сабою правіны нашыя і нашы тайноты ў сьвятло аблічча Твайго.
СПАДАРУ, Божа войскаў! хто падобны да Цябе, магучы ЯГ? І вернасьць Твая новокал Цябе.
Усе дні нашыя прайшлі ў гневе Тваім; мы трацім гады нашыя, нібы гук.
Ты радзіш шал мора; як хвалі яго ўзьнімаюцца, Ты сьцішаеш іх.
Дзён гадоў нашых — семдзесят гадоў; а пры большай моцы восемдзесят гадоў; а самая лепшая іх пара — праца і хвароба, бо праходзяць хутка, і мы ляцім.
Ты паламіў Рагава, як забітага; магутным плячом Сваім Ты расьцярушыў непрыяцеляў Сваіх.
Хто ведае сілу гневу Твайго, і лютасьць Тваю па меры страху Твайго?
Нябёсы Твае, зямля таксама Твая; сьвет а паўніня яго, Ты заклаў іх;
Навучы нас так лічыць нашыя дні, каб нам мудрае сэрца набыць.
Поўнач і паўдня Ты стварыў; Табор а Гэрмон пяюць праз імя Твае.
Павярніся, Госпадзе! Дакуль? Умілажалься з рабоў Тваіх,
У Цябе дужое плячо, дужая рука Твая, высокая правіца Твая.
раніцай насыці нас міласэрнасьцю Тваёю, і мы будзем радавацца і весяліцца ўсе дні нашыя.
Справядлівасьць а суд подам пасаду Твайго; ласка а праўда пярэймуць відзеньне Твае.
Разьвесялі нас за дні, калі Ты пабіваў нас, за леты, калі мы бачылі нягоды.
Дабраславёны люд, каторы знае гук; СПАДАРУ! у сьвятліні віду Твайго яны ходзяць;
Хай выявіцца на рабах Тваіх дзея Твая, і на сынах іхніх — слава Твая;
Зь імені Твайго будуць цешыцца ўвесь дзень і справядлівасьцяй Тваёй вывышацца;
і хай будзе добрая воля Госпада Бога нашага на нас, і ў дзеях рук нашых пасабляй нам, у дзеях рук нашых пасабляй.
Бо харашыня сілы іхнае Ты, і зычлівасьцяй Тваёй узьнімаецца рог наш;
Бо да СПАДАРА належа шчыт наш, і сьвяты Ізраеля — Кароль наш.
Тады Ты гукаў у відзені да дабрачэсьлівага Свайго і сказаў: «Я даў памогу дужасілу, Я ўзьняў абранага зь люду.
Я знашоў Давіда, слугу Свайго; сьвятым алеям Сваім Я памазаў яго,
З каторым рука Мая будзе ўмацавана, і плячо Мае будзе мацніць яго.
Непрыяцель ня будзе абдзіраць яго, ані сын нягоднасьці ўціскаць яго.
І Я скрышу перад відам ягоным уцісканьнікаў яго і ненавідзячых яго паражу.
І вернасьць Мая, і ласка Мая зь ім, імям Маім узьнімаецца рог ягоны.
Палажу руку ягоную таксама на мора і на рэкі правіцу ягоную.
Ён будзе гукаць да Мяне: "Ты айцец мой, Бог мой а скала спасеньня майго".
Таксама Я ўчыню яго першаком, вышшым за каралёў зямлі.
Заўсёды буду заховаваць ласку Сваю да яго, змова Мая будзе верная яму.
І пастанаўлю на векі насеньне ягонае і пасад ягоны, як дні неба.
Калі сынове ягоныя пакінуць права Мае і ў судох Маіх ня будуць хадзіць;
Калі яны збудзеняць уставы Мае й расказаньняў Маіх ня будуць дзяржаць,
Тады даведаюся з розкаю да выступу іхнага і з вытнямі да бяспраўя іхнага;
Але ласкі Свае да яго ня ўзрушу ані буду хвальшаваць узглядам вернасьці Свае;
Ня збудзеню змовы Свае і таго, што вышла з вуснаў Маіх, не зьмяню.
Аднойчы Я прысягнуў у сьвятасьці Сваёй, што Давіду не зманю.
Насеньне ягонае на векі будзе, і пасад ягоны, як сонца, перад Імною;
Як месяц, ён устаноўлены на векі, і верны сьветка на небе». Сэля.
Але Ты пакінуў а брыдзіўся, быў гнеўны на памазанца Свайго;
Адкінуў змову із слугою Сваім, збудзеніў карону ягоную, кідаючы яе на зямлю;
Паламіў усі агарожы ягоныя, разьвярнуў гарады ягоныя.
Глабаюць яго ўсі праходзячыя дарогаю, ён стаўся на зьдзек у суседзяў сваіх.
Ты ўзвышыў правіцу ўцісканьнікаў ягоных, пацешыў усіх непрыяцеляў ягоных;
Ты таксама абярнуў лязо мяча ягонага й не дзяржаў яго ў бітве;
Ты суняў бліск ягоны й пасад ягоны на зямлю ськінуў;
Скараціў дні маладосьці ягонае, пахрыў яго няславаю. Сэля.
Пакуль, СПАДАРУ, ці будзеш хавацца назаўсёды, будзе гарэць, бы цяпло, гнеў твой?
Успомні, што я, які век, нашто ўчыніў дарма ўсіх сыноў людзкіх?
Якая людзіна жывець і не абача сьмерці, выбаве душу сваю ад рукі шэолю? Сэля.
Ідзе ласкі Твае першыя, Спадару, каторымі Ты прысягаў Давіду ў вернасьці Сваёй?
Успомні, Спадару, зьдзек із слугаў Сваіх, каторы я нашу ў грудзёх сваіх ад усіх дужых людаў,
Каторым зьдзекаваліся непрыяцелі Твае, СПАДАРУ, каторым яны зьдзекаваліся ізь сьлядоў памазанца Твайго.
Дабраславёны СПАДАР на векі. Амін а амін.
