Псалтыр 21 псалом
Псалтыр
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Васіля Сёмухі
Кіраўніку хору. Псальма Давідава.
Кіроўцу хору. На золку. Псальма Давідава.
СПАДАРУ, у моцы Тваёй вяселіцца кароль і із спасеньня Твайго як вельма ён цешыцца.
Божа мой! Божа мой! нашто Ты пакінуў мяне? Далёкія словы крыку майго ад ратунку майго.
Зычаньне сэрца ягонага Ты даў яму і просьбам вуснаў ягоных не адмовіў. Сэля.
Божа мой! я клічу ўдзень — і Ты не аказваешся, уначы — і няма мне супакаеньня.
Ты пераняў яго добрымі дабраславенствамі, Ты ўзлажыў на галаву ягоную карону з чыстага золата.
Але Ты, Сьвяты, жывеш сярод пахвалаў Ізраіля.
Жыцьця прасіў у Цябе, Ты даў яму даўгія дні на векі а векі.
На Цябе спадзяваліся нашы бацькі; спадзяваліся, і Ты вызваляў іх,
Вялікая чэсьць яго ў спасеньню Тваім; харашыню а майстат Ты ўзлажыў на яго;
да Цябе заклікалі яны, і былі ратаваныя; на Цябе спадзяваліся, і ня былі пасаромленыя.
Бо Ты робіш дабраславенства яму ня векі. Ты ўзьвесяліў яго радасьцяй з прытомнасьці Свае:
А я чарвяк, а не чалавек, зьнявага ў людзей і пагарда ў народзе.
Бо кароль, здаючыся на СПАДАРА а на міласэрдзе Навышняга, ня хістаецца.
Усе, хто бачыць мяне, клянуць мяне; кажуць вуснамі, галавою ківаюць:
Знойдзе рука Твая ўсіх непрыяцеляў Тваіх, знойдзе правіца Твая ненавідзячых Цябе.
«ён спадзяваўся на Госпада; хай вызваліць яго, хай уратуе, калі ён даспадобы Яму».
Ты зробіш іх падобнымі да печы агнявой у часе прытомнасьці Свае; СПАДАР гневам Сваім глынець іх, і пажарэць іх цяпло.
Але Ты вывеў мяне з улоньня матчынага; уклаў у мяне надзею каля грудзей маці маёй.
Плод іхны ізь зямлі Ты выгубіш і насеньне іхнае — з памеж сыноў людзкіх.
Табе я даручаны ад нараджэньня; ад улоньня маці маёй Ты — мой Бог.
Бо яны сьхіналі ліха на Цябе, яны задумлялі ізраду, яны ня маюць дасьпеху;
Не адыходзь ад мяне, бо блізіцца скруха, а памочніка няма.
Бо Ты іх абернеш плячыма да нас, цяцівамі Сваімі Ты складаешся ў відзеньні іхныя.
Многа цялят абступілі мяне, тлустыя Васанскія акружылі мяне;
Узьніміся, СПАДАРУ, сілаю Сваёй: мы будзем пяяць а апяваць магутнасьць Тваю.
разьзявілі пашчу сваю на мяне, як леў, які прагне здабычы і рыкае.
