Псалтыр 74 псалом

Псалтыр
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2017

 
 

Навука Асафова. Чаму, Божа, Ты адкінуў нас назаўсёды, закурэў гнеў Твой на авечкі пасты Твае?
 
Маскіль. Асафа. Чаму, Божа, Ты адпіхнуў нас да скону, няўжо ўзгарэўся гнеў Твой на авечак пашы Тваёй?

Успомні збор Свой, што Ты прыдбаў здаўна, пакаленьне спадку Свайго, каторае Ты адкупіў, гэту гару Сыён, ідзе Ты жыў.
 
Успомні пра сход Твой, якім Ты завалодаў ад пачатку. Ты адкупіў жазло спадчыны Тваёй, гару Сіён, на якой Ты пасяліўся.

Падыймі ступы Свае да вечных разьвярненьняў: непрыяцель папсаваў усе ў сьвятыні.
 
Узнясі крокі Твае да вечных руін: усё знішчыў непрыяцель у святыні.

Уцісканьнікі Твае зявалі сярод месца збору Твайго; пастанавілі свае знакі на знакі.
 
Равуць тыя, што ненавідзяць Цябе, пасярод сходу Твайго; усклалі яны знакі свае як знакі [перамогі].

Ён ведамы як сякач, што ўзьнімае сякіры на гушчар дзерваў.
 
Яны прыпадобнілі сябе да тых, што высока ўзносяць сякеру ў лясным гушчары.

А цяпер рэзьбы яе сякіркаю а кляўцом заразом разьбіваюць.
 
Разбілі яны дзверы яе ўшчэнт; зруйнавалі бердышамі і сякерамі.

Яны аддалі сьвятыню Тваю цяплу; аж да далоўя збудзенілі гасподу імені Твайго.
 
Падпалілі яны агнём свяцілішча Тваё, ганебна скінулі на зямлю хорам імя Твайго;

Казалі ў сэрцу сваім: «Супоўна абурым іх»; папалілі ўсі месцы ўрочыстых збораў Божых у зямлі.
 
прамовілі яны ў сэрцы сваім: «Знішчым іх усіх разам». Спалілі яны ўсе святыні Божыя на зямлі.

Знакоў нашых мы ня бачылі, няма ўжо ніякага прарокі, і няма сярод нас ведаючага. Пакуль гэта будзе?
 
Знакаў нашых мы не бачым, ужо няма прарока, і няма ў нас таго, які б ведаў, як доўга гэта будзе.

Пакуль, Божа, уцісканьнік упікаць будзе? ці вораг заўсёды будзе грэбаваць імям Тваім?
 
Дакуль жа, Божа, будзе здзекавацца непрыяцель? Ці ж вечна будзе знеслаўляць праціўнік імя Тваё?

Чаму Ты адцягнуў руку Сваю а правіцу Сваю? З пасярод улоньня Свайго зьнішч іх.
 
Чаму ж Ты адводзіш руку Тваю і трымаеш правіцу Тваю за пазухай Тваёй?

І Божа, адылі, Кароль мой здаўна, Каторы чыне спасеньне сярод зямлі!
 
Але ж Бог — наш цар спрадвеку, учыніў Ён збаўленні пасярод зямлі.

Ты падзяліў мора моцаю Сваёю; разьбіў галавы смокаў на водах;
 
Ты рассек мора магуццем Тваім, сцёр галовы драконаў у водах.

Ты зламіў галаву Левяфана й даў яго на ежу люду пустыні;
 
Ты растаптаў галовы Левіятана, аддаў яго на ежу марскім страшыдлам.

Ты высек жарало а цурэй, Ты высушыў магучыя ручаі;
 
Ты прабіў крыніцы і ручаі; Ты высушыў велічныя рэкі.

Твой дзень і Твая таксама ноч; Ты прыгатаваў сьвятло а сонца.
 
Твой дзень і Твая ноч; Ты змайстраваў свяцілы і сонца.

Ты ўстанавіў усі граніцы зямлі, лета й зіму Ты ўхармаваў.
 
Ты ўсталяваў усе межы зямлі, лета і зіму — Ты стварыў гэта.

Успомні гэта, СПАДАРУ, як непрыяцель упікае, і дурны люд грэбуе імям Тваім.
 
Помні пра гэта: непрыяцель зняважыў Госпада, і народ неразумны зняславіў імя Тваё.

Ня выдай зьвяром душы галубы Свае, жыцьця ўбогіх Сваіх не забудзься назаўсёды.
 
Не аддавай звярам душы тых, што вызнаюць Цябе, і не забудзь навечна пра душы бедных Тваіх.

Зважай на змову Сваю, бо цемныя месцы зямлі напоўнены сялібамі ўсілства.
 
Зірні на запавет, бо сховы зямныя поўныя прыбежышчаў гвалту.

Няхай уцісьнены не адыходзе засаромлены; няхай убогі а бедны выхваляюць імя Твае.
 
Хай пакорлівы не вяртаецца пасаромленым; бедны і ўбогі хай хваляць імя Тваё.

Паўстань, Божа, правуйся за справу Сваю; успомні, як дурны ўпікае Табе ўвесь дзень;
 
Уздыміся, Божа, будзь суддзёю ў справе Тваёй; памятай пра ганьбаванні Твае, якія цэлы дзень спараджае неразумны.

Не забудзься крыку ўцісканьнікаў Сваіх, вераску паўстаючых супроці Цябе, што бязустанку падыймаецца.
 
Не забывайся на галасы непрыяцеляў Тваіх; заўсёды ўздымаецца гоман праціўнікаў Тваіх.