Псалтыр 77 псалом
Псалтыр
Пераклад Яна Станкевіча → Біблія Скарыны (Бразгуноў)
Кіраўніку хору Ідуфуновага. Псальма Асафова.
Голас мой да Бога, я буду гукаць; голас мой да Бога, Ён нахінае вуха к імне.
У дзень уціску свайго я шукаю Спадара; ночы рука мая выцягнена й не апушчаецца; душа мая адмаўляецца ад пацехі.
Успамінаю Бога і ўздыхаю; размышляю, і дух мой млее. Сэля.
Ты зьдзержуеш векі аччу маіх; я так зьбедаваны, што не магу гукаць.
Разважаю дні старавечныя, гады адвечныя.
Успамінаю песьню сваю ночы; гукаю із сэрцам сваім, і мой дух скумае:
«Нягож назаўсёды адкінуў Спадар і наперад ня будзе зычлівы?
Нягож назаўсёды перастала ласка Японая? Ці скончылася слова Ягонае ў род а род?
Нягож забыўся Бог быць міласэрным і ў гневе зачыніў жаласьлівасьць Сваю?» Сэля.
І я прагукаў: «Вось болька мая; зьмена правіцы Навышняга».
Я ўспамінаю ўчынкі ЯГ, бо ўспамінаю старавечныя чудосы Твае!
Буду размышляць таксама ўсі справы Твае і размаўляць праз учынкі Твае.
Божа! у сьвятасьці дарога Твая. Хто бог вялікі, як Бог?
Ты Бог, Каторы чытае дзіва; Ты выявіў магутнасьць Сваю меж людаў;
Ты адкупіў плячом Сваім люд Свой, сыноў Якававых а Язэпавых. Сэля.
Бачылі Цябе воды, Божа, бачылі Цябе воды й лякаліся, нават глыбіні дрыжэлі.
Цур’ём ліліся воды з булакоў, голас выдалі хмары, нават стрэлы Твае выляталі.
Голас грому Твайго колам; асьвяцілі маланьні сьвет; трэслася а калацілася зямля.
У мору дарога Твая, і сьцежка Твая ў вялікіх водах, і сьляды Твае няведамныя.
Ты вёў, як статак, люд Свой рукою Масеяваю а Ааронаваю.
