Псалтыр 77 псалом
Псалтыр
Пераклад Васіля Сёмухі → Біблія Скарыны (Бразгуноў)
Вучэньне Асафава. Слухай, народзе мой, закону майго, прыхілеце вуха вашае да словаў з вуснаў маіх.
Разамкну мае вусны ў прытчы і вымаўлю старадаўнія прыпавесьці.
Што чулі мы і даведаліся і бацькі нашы нам пераказалі,
не схаваем ад дзяцей іхніх, і абвесьцім роду будучаму славу Госпада, і сілу Ягоную, і цуды Ягоныя, што Ён утварыў.
Ён устанавіў засьведчаньне ў Якаве і паклаў закон у Ізраілі, які наказаў бацькам нашым абвяшчаць дзецям іхнім,
каб ведаў будучы род, дзеці, якія народзяцца, і каб яны ў свой час абвяшчалі дзецям сваім,
класьці на Бога надзею сваю, і не забываць дзеяў Божых, і захоўваць наказы Ягоныя,
і ня быць падобным да бацькоў іхніх, роду ўпарцістага і мяцежнага, сэрцам неўладкаванага і нявернага Богу духам сваім.
Сыны Яфрэмавыя, узброеныя, лучнікі, павярнулі назад у дзень бітвы:
яны не захавалі запавету Божага і адмовіліся хадзіць у законе Ягоным:
забылі дзеі Ягоныя і цуды, якія Ён нам паказаў.
Ён перад вачыма бацькоў іхніх тварыў цуды ў зямлі Егіпецкай, на полі Цаан.
Падзяліў мора і правёў іх празь яго, і паставіў воды сьцяною;
і ўдзень вёў іх вобмацкам, а ўначы сьвятлом вагню;
расьсек камень у пустыні, і напаіў іх, як зь вялікае бездані;
са скалы вывеў патокі, і пацяклі воды, як рэкі.
Але яны ўсё грашылі прад Ім і раздражнялі Ўсявышнага ў пустыні:
спакушалі Бога ў сэрцы сваім, патрабавалі ежы па душы сваёй,
і казалі супраць Бога, і сказалі: «ці можа Бог згатаваць трапезу ў пустыні?»
Вось, Ён ударыў па камені, і пацяклі воды, і паліліся ручаіны. «Ці можа Ён даць і хлеб, ці можа гатаваць мяса народу Свайму?»
Гасподзь пачуў, і ўспалымніўся гневам, і вагонь загарэўся на Якава, і гнеў падняўся супроць Ізраіля,
за тое, што ня верылі ў Бога і не спадзяваліся на ратаваньне Ягонае.
Ён загадаў аблокам угары, і адчыніў дзьверы неба,
і пусьціў, быццам дождж, на іх манну ў ежу, і хлеб нябесны ім даў.
Хлеб анёльскі еў чалавек, паслаў Ён ім ежы ўдосыць.
Ён падняў на небе вецер усходні, і навёў паўднёвы сілаю Сваёю
і, як пыл, паслаў на іх мяса дажджом, і, як пясок марскі, птушак крылатых;
і кінуў іх сярод табара іхняга, каля жытлішчаў іхніх,
і яны елі і наеліся; і даў ім, чаго яны зажадалі.
Але яшчэ не прайшло хаценьне іхняе, яшчэ ежа была ў вуснах у іх,
гнеў Божы прыйшоў на іх, забіў тлустых іхніх, і юнакоў Ізраілевых паваліў.
Пры ўсім гэтым яны ўсё ж грашылі далей, і ня верылі ў цуды Ягоныя.
І загубіў дні іхнія ў марнасьці і гады іхнія ў страху.
Калі Ён забіваў іх, яны шукалі Яго, і вярталіся, і з раніцы шукалі Бога,
і прыгадвалі, што Бог — іхняе прыстанішча і Бог Усявышні — Збаўца іхні,
і вуснамі сваімі лісьлівілі Яму, і языком сваім хлусілі прад Ім;
а сэрца іхняе нямоцна стаяла прад Ім, і ня былі яны верныя запавету Ягонаму.
Але Ён, Міласэрны, дараваў грэх і ня зьнішчаў іх; шматкроць адводзіў гнеў Свой і ня ятрыў лютасьці Сваёй.
Ён памятаў, што яны — цялесныя, дыханьне, якое выходзіць і ня вяртаецца.
Колькі разоў яны раздражнялі Яго ў пустыні і гневалі Яго ў краі неабжытым!
І зноў спакушалі Бога, і зьневажалі Сьвятога Ізраілевага,
не памяталі рукі Ягонай, дня, калі выбавіў іх ад прыгнёту,
калі аказаў у Егіпце азнакі Свае і цуды Свае на полі Цаан.
і ператварыў рэкі іхнія і патокі іхнія ў кроў, каб яны піць не маглі;
паслаў на іх заедзь, каб джаліла іх, і жаб, каб губілі іх;
парасьліну зямную іхнюю аддаў вусеням і працу іхнюю — саранчы;
вінаград іхні пабіў градам і шаўкоўніцы іхнія аддаў сьцюжы;
быдла іхняе аддаў граду і статкі іхнія — маланкам;
паслаў на іх полымя гневу Свайго, і абурэньне, і лютасьць і беды, пасольства ліхіх анёлаў;
Ён дарогу выпрастаў гневу Свайму, не ахоўваў іхніх душаў ад сьмерці, і быдла іхняе аддаў пошасьці;
пабіў кожнага першынца ў Егіпце, пачаткі сілаў у намётах Хамавых;
і павёў народ Свой, як авечак, пустыняю;
вёў іх бясьпечна, і яны не баяліся, а ворагаў іхніх пакрыла мора;
і прывёў іх у зямлю сьвятую Сваю, на гару гэтую, якую правіца Ягоная набыла.
Прагнаў ад аблічча іхняга народы, і зямлю іхнюю разьдзяліў у спадчыну ім, і плямёны Ізраілевыя пасяліў у намётах іхніх.
Але яны яшчэ спакушалі і засмучалі Бога Ўсявышняга, і пастановаў Ягоных ня трымаліся;
адступалі і здраджвалі, як бацькі іхнія; вярталіся назад, як падманлівы лук;
засмучалі Яго курганамі сваімі, ды ідаламі сваімі абуджалі зайздрасьць Ягоную.
Пачуў Бог, і ўспалымніўся гневам, і моцна абурыўся супроць Ізраіля;
пакінуў селішча ў Сіломе, скінію, у якой жыў Ён сярод людзей;
і аддаў у няволю Ён моцнасьць Сваю і славу Сваю ў рукі ворага;
і аддаў Ён мечу народ Свой, і прагневаўся на спадчыну Сваю.
Хлопцаў ягоных пажыраў вагонь, і дзяўчатам ягоным не сьпявалі шлюбных песьняў;
сьвятары ягоныя падалі ад меча, і ўдовы ягоныя ня плакалі.
Але быццам ад сну, абудзіўся Гасподзь, быццам волат, віном пераможаны,
і ўдарыў ворагам ягоным у тыл, і пасароміў іх навекі,
і адкінуў палатку Язэпаву, і роду Яфрэмавага не абраў.
а выбраў калена Юдава, гару Сіён, якую палюбіў,
і зладзіў, як неба, сьвятыню Сваю, і, як зямлю, угрунтаваў яе навечна,
і выбраў Давіда, раба Свайго, і ўзяў яго ад кашараў,
і ад даяроў прывёў яго пасьвіць народ свой, Якаваў, і спадчыну Сваю — Ізраіля.
І ён пасьвіў іх у чысьціні сэрца свайго, і рукамі мудрымі вадзіў іх.
