Псалтыр 101 псалом
Псалтыр
Пераклад Васіля Сёмухі → Біблія Скарыны (Бразгуноў)
Малітва спрагненага, калі ён смуткуе і вылівае прад Госпадам скруху сваю.
Госпадзе! пачуй малітву маю, і енк мой хай дойдзе да Цябе.
Не хавай аблічча Твайго ад мяне; у дзень смутку майго прыхілі да мяне вуха Тваё; у дзень, калі паклічу Цябе, адразу пачуй мяне.
Бо зьніклі, як дым, дні мае, і косткі мае абпаленыя, як галавешка;
сэрца маё ўражанае, і высахла, як трава, аж я забываюся есьці мой хлеб;
ад голасу стогну майго косткі мае прысталі да плоці маёй.
Я стаў падобны да пелікана ў пустыні; я зрабіўся як сыч у руінах;
ня сплю і сяджу, як адзінокая птушка на даху.
Кожны дзень клянуць мяне ворагі мае, і неабольнікі мае ганяць мяне.
Я попел ем замест хлеба, і пітво маё разбаўляю сьлязьмі,
ад гневу Твайго і абурэньня Твайго; бо Ты ўзвысіў мяне і скінуў мяне.
Дні мае быццам цень, які ўхіляецца; і я высах, быццам трава.
Ты ж, Госпадзе, вечна жывеш, і памяць пра Цябе з роду ў род.
Ты паўстанеш, умілажалішся з Сіёна? бо час літаваць яго, бо прысьпеў час;
бо рабы Твае палюбілі і каменьне ягонае, і попел ягоны шкадуюць.
І збаяцца народы імя Гасподняга, і ўсе цары зямныя — славы Тваёй.
Бо збудуе Гасподзь Сіён, і зьявіцца ў славе Сваёй;
паглядзіць на малітву бездапаможных, і не пагардзіць малітваю іхняй.
Пра гэта напісана будзе роду наступнаму, і пакаленьне наступнае ўславіць Госпада,
бо Ён прынік са сьвятой гары Сваёй; зь нябёсаў глянуў Гасподзь на зямлю,
каб пачуць стогны вязьняў, раскаваць сыноў сьмерці,
каб абвяшчалі на Сіёне імя Гасподняе, і славу Яму — у Ерусаліме,
калі зьбяруцца народы разам і царствы служыць Госпаду.
Стаміў Ён на шляху сілу маю, скараціў дні мае.
Я сказаў: Божа мой! не забяры мяне на палавіне дзён маіх. Твае гады ў роды родаў.
На пачатку Ты, Госпадзе, заснаваў зямлю, і нябёсы — дзея рук Тваіх;
яны загінуць, а Ты застанешся; і ўсе яны, як рыза, спарахнеюць, і, як адзеньне, Ты пераменіш іх, — і зьменяцца;
але Ты — той самы, і гады Твае ня скончацца.
Сыны рабоў Тваіх будуць жыць, і семя іхняе ўмацуецца прад абліччам Тваім.
