Псалтыр 39 псалом
Псалтыр
Пераклад Яна Станкевіча → Біблія Скарыны (Бразгуноў)
Кіраўніку хору, Ідуфуну. Псальма Давідава.
Я казаў: «Я буду сьцерагчы дарогі свае, каб імне не грашыць языком сваім; я буду дзяржаць у роце сваім закілзы, пакуль бязбожныя супроці мяне».
Я занямеў, бязмоўны, маўчэў праз дабро, боль мой удражнены.
Распалілася сэрца мае ў нутру маім, у думках маіх узгарэлася цяпло; я гукаў языком сваім:
«Азнаймі імне, СПАДАРУ, мера дзён маіх, што за яна, — буду ведаць які мінаючы я!
Вось, як пядзі, Ты даў імне дні, і век мой як нішто супроці Цябе. Адна марнасьць кажны чалавек, нават станаўкі. Сэля.
Адно, як сьцень, ходзе чалавек; адно дарма ён трывожыцца, зьбірае і ня ведае, хто пабярэць.
Дык цяпер, СПАДАРУ, чаго я чакаю? Спадзева мая на Цябе.
З усіх выступаў маіх ратуй мяне, грэбаваньням дурнога ня ўчыні мяне.
Я занямеў, я не адчыняю вуснаў сваіх; бо Ты ўчыніў.
Адвярні ад мяне выцень Свой; ад цяцьця рукі Твае я канаю.
Упікамі за бяспраўе ты зырыш чалавека, — нішчыш, як моль, дарагое яму. Адна марнасьць кажны чалавек. Сэля.
Пачуй малітву маю, СПАДАРУ, і на галашэньне мае нахіні вуха; на сьлёзы мае не маўчы; бо я чужаземец, аселы, як усі бацькі мае.
Адвярніся ад мяне, і я ажыву ўперад, чымся адыйду, і ня будзе мяне».
