Псалтыр 17 псалом

 

 

Малітва Давідава. Пачуй, СПАДАРУ, справядлівасьць, уважай на галашэньне мае, нахіні вуха на маленьне мае з вуснаў нехвальшывых!

 

Ад відзеньня Твайго хай выйдзе суд мой! Вочы Твае бачаць шчырасьць.

 

Ты спрабаваў сэрца мае, даведаўся да мяне ночы, пералітаваў мяне; Ты нічога не знайшоў; думка мая, каб вусны мае не грашылі.

 

Што да справаў людзкіх, то подле слоў вуснаў Тваіх, я сьцярогся сьцежак згубцы.

 

Пасілі хадню маю на сьцежках Сваіх, хай ня хістаюцца сігні мае.

 

Я гукаў да Цябе, бо Ты адкажаш імне, Божа; нахіні вуха Свае да мяне, пачуй гутарку маю.

 

Дзіўна пакажы ласку Сваю, Спасе тых, што ад непрыяцеляў сваіх шукаюць абароны ў правіцы Тваёй.

 

Крый мяне, як зрэнка вока; сьценям крылаў Сваіх закрый мяне.

 

Ад бязбожных, што глабаюць мяне, ад непрыяцеляў, што заўзята абступаюць мяне.

 

Тук іхны закрыў іх, вуснамі сваімі яны гукаюць пыхата.

 

Нашы ступы цяпер яны аступілі; уталопілі вочы свае, ськінуць нас на зямлю.

 

Ён падобны да лява, што жадае ірваць, і да левяняці, што сядзіць у схаваным месцу.

 

Паўстань, СПАДАРУ, пераймі відзеньне яго, прычыні, каб укляк ён! Вывальні душу маю ад бязбожнага мячом Сваім,

 

Ад сьмяротных рукою Сваёй, СПАДАРУ, ад сьмяротных гэтага сьвету. Дзель іх у гэтым жыццю, жывот іхны Ты ізь сьвірна Свайго напаўняеш. Яны насыцілі дзеці і лішніцу пакідаюць дзецянятам сваім.

 

Я ў справядлівасьці буду аглядаць відзеньне Твае, буду сыціцца, прачыхаючыся, абразом Тваім.