Лукаша 1 разьдзел
Паводле Лукаша Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Яна Станкевіча → Дабравесця / «Спадчына»; Клышка
Як шмат хто ўзяўся напісаць нарыс праз сталыя здарэньні памеж нас,
Як ужо многія ўзяліся складаць апавяданне пра падзеі, што адбыліся між нас,
Як перадалі нам тыя, што спачатку вочнікамі а слугачымі Слова былі, —
Як перадалі нам тыя, што ад пачатку былі навочнымі сведкамі і спужкамі Слова,
Здалося й імне добрым, дасьледаваўшы ўсе з належнага жарала, акуратна а з парадку напісаць тэ праз гэта, найпачэсьліўшы Хахілю,
Намерыўся і я, дакладна даследаваўшы ўсё з самога пачатку, апісаць па парадку табе, найшаноўнейшы Феафіле,
Каб ты добра ведаў пэўнасьць таго, чаго ты быў навучаны.
Каб ты пераканаўся ў непарушнасці тых звестак, якім навучаўся.
За дзён Гірада, караля Юдэйскага, быў адзін сьвятар, імям Захара, зь дзянное радоўкі Авінае, і жонка ягоная была з дачок Ааронавых, і імя ейнае Альжбета.
Быў у дні Ірада, іудзейскага цара, адзін святар на імя Захары, з Авіевай чаргі набажэнстваў, а жонка ў яго была з дачок Ааронавых і імя ёй Елісавета.
Яны абое былі справядлівыя перад Богам, ходзячы ў вусіх расказаньнях а пастановах Спадаровых без заганы.
Былі ж яны абое справядлівыя перад Богам, жывучы беззаганна паводле ўсіх Гасподніх запаведзяў і загадаў.
Але ня мелі дзяцяці, бо Альжбета была бясплодная, і абое былі ацяжараныя гадамі.
Ды не мелі дзіцяці, бо Елісавета была няплодная, і абое яны быті ў гадах.
І сталася, як ён правіў сьвятарскі ўрад перад Богам у парадку свае радоўкі,
Было ж: калі ў парадку свае чаргі ён адпраўляў службу перад Богам,
Подле звычаю сьвятарскага ўраду, было яму жэрабя кадзіць, як ён увыйшоў у Дом Спадароў;
паводле звычаю святарства, выпала яму жэрабя кадзіць, увайшоўшы ў Гасподні храм,
А ўся множасьць люду малілася вонках у часе кадзеньня, —
а ўсё мноства народу малілася знадворку ў час кадзення.
І зьявіўся яму ангіл Спадароў, стоячы паправе аброчніка кадзеньня.
І паказаўся яму Гасподі Анёл, стаўшы праваруч кадзільнага ахвярніка.
І стрывожыўся Захара, абачыўшы, і ляк абняў яго.
І Захары, убачыўшы, збянтэжыўся і страх напаў на яго.
Але ангіл Спадароў сказаў яму: «Не лякайся, Захара; бо просьба твая пачута, і Альжбета, жонка твая, зачнець табе сына, і назавеш імя яго: Яан.
А Анёл сказаў яму: «Не бойся, Захары, бо выслухана твая малітва, і твая жонка Елісавета народзіць табе сына, і назавеш яго імем Іаан.
І табе будзе радасьць а весялосьць, і шмат хто будзе цешыцца з нараджэньня яго.
І будзе табе радасць і ўцеха і многія нараджэнню яго ўсцешацца.
Бо ён будзе вялікі ў ваччу Спадаровым, і ня будзе піць віна ані хмельнага напітку, і напоўніцца Духам Сьвятым нават ад жывата маці свае.
Бо ён будзе вялкі перад Госпадам, ні віна, ні сікеры піць не будзе і Святым Духам напоўнцца яшчэ ў лоне майі сваей,
І шмат каго зь дзяцей Ізраелявых наверне да Спадара, Бога іхнага.
і многіх з Ізраілевых сыноў скіруе да Госпада Бога іх.
І ён пойдзе перад Ім у духу а магутнасьці Ільлінае, каб зьвярнуць сэрцы бацькоў да дзяцей і няслухменых да мудрасьці справядлівых, каб выгадаваць Спадару люд прыгатаваны».
І ён будзе ісці перад Ім у духу і сіле Іллі, каб сэрцы бацькоў скіраваць да дзяцей, і непаслухмяных да мудрасці справядлівых, каб падрыхтаваць Госпаду народ гатовы.
І сказаў Захара ангілу: «З чаго я пазнаю гэта? бо я ўжо стары, і жонка мая вельма ацяжараная днямі».
І сказаo Захары Анёлу: «Па чым я пазнаю гэта? Бо я стары і мая жонка ў гадах».
І, адказуючы, ангіл сказаў яму: «Я Гаўрэль, каторы стаю ў прытомнасьці Божай, і я быў пасланы казаць табе, і прынесьці табе дабравесьць.
І ў адказ яму Анёл сказаў: «Я Гаўрыіл, што перад Богам стаю, і пасланы гаварыць з табою і абвясціць табе гэтую добрую вестку;
І вось, ты будзеш бязмоўны, і ня будзеш магчы гукаць аж да дня, калі гэта станецца, бо ты не паверыў словам маім, каторыя споўняцца ўпару».
і вось, будзеш маўчаць і не зможаш гаварыць аж да дня, калі збудзецца гэта, за тое, што ты не паверыў маім словам, якія спраўдзяцца ў свой час.
Люд жа чакаў Захары й дзіваваўся, што ён так длякаецца ў Доме Божым.
І чакаў народ Захарыя і дзівіўся, што ён марудзіў у храме.
І, як ён вышаў, ня мог гукаць да іх; і яны пазналі, што ён відзеў відзень у Доме Божым, бо ён ківаў ім; і застаўся немы.
А, выйшаўшы, той не мог гаварыць з імі, і яны зразумелі што ён бачыў з’яву ў храме; а ён рабіў ім знакі і аставаўся нямы.
І сталася, што, як скончыліся дні адправы ягонае, ён адышоў да дому свайго.
І было: калі скончыліся дні яго службы, адышоў ён у свой дом.
А па тых днёх зачала Альжбета, жонка ягоная, і таілася пяць месяцаў, кажучы:
Пасля ж гэтых дзён зачала яго жонка Елісавета і таілася пяць месяцаў, кажучы:
«Гэтак імне ўчыніў Спадар за дзён, калі глянуў, каб зьняць ганьбу маю памеж людзёў».
«Так мне зрабіў Госпад у дні, калі была Яго ласка зняць з мяне ганьбу сярод людзей».
А шостага месяца пасланы быў ад Бога ангіл Гаўрэль да места Ґалілейскага, званага Назарэт,
А ў шосты месяц быў пасланы ад Бога Анёл Гаўрыіл у галілейскі горад, на імя Назарэт,
Да дзявушчае, заручанае з чалавекам, каторага імя было Язэп, з дому Давідавага, а дзявушчае імя: Марыя.
да дзевы, заручанай з мужам на імя Іосіф, з дому Давідавага; і імя дзевы — Марыя.
І, увыйшоўшы да яе, ангіл сказаў: «Здарова, ласкаю абдараваная! Спадар із табою; дабраславёная ты памеж жанок».
І, увайшоўшы да Яе, сказаў: «Радуйся, Жыватворная! Госпад з Табою! [Блаславёная Ты між жанчын!]»
Яна ж, абачыўшы яго, парушылася на слова ягонае й разважала, што гэта было б за здарованьне.
Яна ж збянтэжылася ад гэтага слова і разважала: «Што гэта за прывітанне!»
І сказаў ёй ангіл: «Ня бойся, Марыя, бо ты прыдбала ласку ў Бога.
І сказаў ёй Анёл: «Не бойся, Марыя, бо знайшла Ты ласку ў Бога.
І вось, зачнеш у жываце, і народзіш Сына, і назавеш імя Ягонае: Ісус.
І вось, Ты зачнеш у лоне і народзіш Сына і назавеш Яго імем Ісус.
Ён будзе вялікі і назавецца Сынам Навышняга, і Спадар Бог дасьць Яму пасад Давідаў, айца Ягонага;
Ён будзе вялікі, і Сынам Найвышэйшага будзе названы, і дасць Яму Госпад Бог трон Давіда, Яго бацькі,
І будзе гаспадарстваваць у доме Якававым навекі, і гаспадарству Ягонаму ня будзе канца».
І будзе цараваць Ён над домам Якава навек, і Яго Царству не будзе канца».
І сказала Марыя ангілу: «Як гэта будзе, калі я мужа ня знаю?»
А Марыя сказала Анёлу: «Як жа будзе гэта, калі мужа не знаю?»
І, адказуючы, ангіл сказаў ёй: «Дух Сьвяты зыйдзе на Цябе, і моц Навышняга засьціць табе; затым і народжанае сьвятое назавецца Сынам Божым.
І ў адказ Анёл сказаў Ёй: «Святы Дух найдзе на Цябе, і сіла Найвышэйшага агорне Цябе; таму і Святое, што народзіцца, будзе названа Божым Сынам.
І вось, сваячка твая Альжбета, званая бясплоднай, і яна зачала сына ў старасьці сваёй, і гэты ё шосты месяц ёй, званай бясплоднай.
І вось, Твая сваячка Елісавета і тая зачала сына ў старасці сваёй, і гэта шосты месяц у яе, якую называюць няплоднай,
Бо ў Бога нічога няма немагчымага».
бо для Бога няма ніводнага немажлівага слова».
І Марыя сказала: «Вось, служэбка Спадарова; хай будзе імне подле слова Твайго». І ангіл адышоў ад яе.
А Марыя сказала: «Вось, Я — раба Гасподня; няхай будзе Мне згодна з сповам тваім.» І адышоў ад Яе Анёл.
І ўстаўшы Марыя тых дзён, з пасьпехам пайшла да гаравое краіны, да места Юдзінага.
І выбралася Марыя і тыя дні і пайшла з паспешнасцю ў горы, у горад Юды,
І ўвыйшла ў дом Захарын, і паздаровала Альжбету.
і ўвайшла ў Захарыеў дом і прывітала Елісавету.
І сталася, як пачула Альжбета здарованьне Марыіна, што скранулася дзяцянё ў жываце ейным, і Альжбета напоўнілася Духам Сьвятым,
І было: калі пачула Елісавета Марыіна прывітанне, падскочыла дзіця ў яе лоне, і Елісавета напоунілася Святога Духа,
І загукала вялікім голасам, і сказала: «Дабраславёная ты памеж жанок, і дабраславёны плод жывата твайго.
і ўсклікнула моцным голасам і сказала: «Блаславёная Ты між жанчын і блаславёны плод Твайго лона!
І скуль гэта імне, што прышла маці Спадара майго да мяне?
І адкуль мне гэта, што Маці Госпада Майго прыйшла да мяне?
Бо, гля, як толькі гук здарованьня твайго загучэў у вушшу маім, скранулася з радасьці дзецянётка ў жываце маім.
Бо калі дайшоў голас Твайго прывітання да маіх вушэй, падскочыла ад радасці дзіцятка ў маім лоне,
І дабраславёная тая, што паверыла, бо зьдзеецца сказанае ёй ад Спадара».
і шчаслівая Тая, што паверыла, бо збудзецца сказанае Ёй ад Госпада!»
І сказала Марыя: «Узьвялічае душа мая Спадара;
І сказала Марыя: «Узвелічае Мая душа Госпада,
І ўсьцешыі’ся дух мой у Вогу, Спасу маім;
і радуецца Мой дух у Богу, Збаўцы Маім,
Бо глянуў Ён на паніжэньне служэбкі Свае; вось, адгэтуль за шчасьлівую мяне будуць мець усі роды;
што ўгледзеў Ён паніжэнне Свае рабы. Бо вось з гэтага часу будуць мяне ўслаўляць ўсе пакаленні,
Бо ўчыніў імне вялічча Дужы; і сьвятое імя Ягонае;
бо стварыў Мне вялікае Моцны, і святое імя Яго;
І міласэрдзе Ягонае ад роду да роду да тых, што баяцца Яго.
І Яго міласэрнасць на пакаленні і пакаленні тых, што Яго баяцца.
Зьдзеяў моц цаўём Сваім; расьцярушыў пыхатых падумкамі сэрца іхнага;
Ён паказаў моц Сваёй рукі, раскідаў пыхлівых думкамі сэрца іх;
Ськінуў дужых із пасадаў і павышыў паніжаных.
скінуў магутных з тронаў і ўзвысіў пакорлівых,
Напоўніў прагнучых дабром, а багатых адаслаў пустых.
згаладалых здаволіў дабром, багатых адсылае ні з чым.
Памог Ізраелю, слузе Свайму, памятуючы на міласэрдзе,
Ён падтрымаў Ізраля, Свайго слугу, каб напомніць міласэрнасць, —
Як казаў айцом нашым, Абрагаму а насеньню ягонаму навекі».
як сказаў Ён нашым бацькам, — да Аўрама і яго нашчадкаў навекі».
І заставалася Марыя зь ёй каля трох месяцаў, і зьвярнулася да дому свайго.
Прабыла ж Марыя з ёю месяцаў са тры і вярнулася ў Свой дом.
Альжбеце ж выпаўніўся час радзіць, і яна нарадзіла сына.
А Елісавеце надышоў час радзіць, і яна нарадзіла сына.
І пачулі суседзі а сваякі ейныя, як Спадар узьвялічыў міласэрдзе над ёй, і цешыліся зь ёю.
І пачулі яе суседзі і сваякі што прымножыў Госпад Сваю міласэрнасць да яе і усцешыліся разам з ёю.
І сталася, што на восьмы дзень прышлі абразаць дзецянё і звалі яго, подле імені айца ягонага, Захара.
І было: у восьмы дзень прыйшлі абразаць дзіцятка, і хацелі назваць яго імем бацькі яго Захарыем.
Але маці ягоная, адказуючы, сказала: «Не, але названы будзе Яанам».
І, азваўшыся, яго маці сказала: «Не-не, а будзе названы ён Іаанам».
І сказалі ёй: «Нікога няма ў родзе тваім, каб быў названы гэтым імям».
І сказалі ёй: «Нікога няма з твае радні, хто называўся гэтым імем».
І паказавалі знакамі айцу ягонаму, як бы яго хацеў назваць.
І паказвалі знакамі да яго бацькі, як хацеў бы, каб называлі яго.
А ён, папрасіўшы дошчачкі, напісаў, кажучы: «Яан імя ягонае». І дзіваваліся ўсі.
І, папрасіўшы таблічку, ён напісаў, паведамляючы: «Ёсць яму імя — Іаан». І ўсе здзівіся.
І якга адчыніліся вусны ягоныя а язык ягоны, і ён гукаў, хвалячы Бога.
І зараз жа расчыніліся яго вусны і язык яго, і ён загаварыў, бласлаўляючы Бога.
І напаў страх на ўеіх, што жылі навокал іх, і па ўсёй гаравой краіне Юдэі гукалі ўсі гэтыя словы.
І ахапіў страх ўсіх, што жылі наўкола, і па ўсіх гарах Іудзеі разыходзілася вестка пра ўсё гэта,
І ўсі, што чулі, складалі ў сэрцах сваіх, кажучы: «Што за дзецянё гэта будзе!» І запраўды рука Спадарова была зь ім.
І ўсе, што чулі, бралі сабе да сэрца, кажучы: «Што ж будзе з гэтага дзіцяткі?» Бо Гасподняя рука была з ім.
І Захара, айцец ягоны, напоўніўся Духам Сьвятым і праракаў, кажучы:
І яго бацька Захары напоўніўся Святога Духа і прарочыў, кажучы:
«Дабраславёны Спадар, Бог Ізраеляў, што даведаўся й зьдзеяў адкупленьне люду Свайму;
«Блаславёны Госпад Бог Ізраілеў, што наведаў і выкупіў Свой народ,
І ўзьняў рог спасеньня нам у доме Давіда, слугі Свайго;
І падняў нам рог збавення ў доме Давіда, Свайго слугі, —
Як казаў вуснамі сьвятых прарокаў Сваіх, што былі ад веку,
як сказаў адвеку вуснамі Сваіх святых прарокауў, —
Праз спасеньне нас ад варагоў нашых і ад рукі ўсіх ненавідзячых нас;
збавенне ад нашых ворагаў і ад рукі усіх, што ненавідзяць нас,
Што зьдзее міласэрдзе айцом нашым і ўспомне сьвятую ўмову Сваю,
што Ён зробіць міласэрнасць нашым бацькам і ўспомніць Свой святы запавет,
Прысягу, што Ён прысягнуў Абрагаму, айцу нашаму, даць нам,
кпятву, якой прысягаў нашаму бацьку Аўрааму, што дасць нам,
Каб бяз страху, з рукі непрыяцеляў сваіх вывальненыя, служылі Яму
бясстрашна, вызваліўшыся з рукі ворагаў, служыць Яму
Ў сьвятасьці а справядлівасьці перад Ім усі дні жыцьця свайго.
у святасці і справядлівасці перад ім па ўсе нашы дні.
І ты, дзецянё, назавешся прарокам Навышняга, бо пойдзеш перад відам Спадаровым, гатаваць дарогі Ягоныя,
І ты, дзіцятка, прарокам Найвышэйшага будзеш звацца, бо ты пойдзеш перад Госпадам, каб падрыхтаваць Яму дарогі,
Даць пазнаньне спасеньня люду Ягонаму ў дараваньню грахоў іхных,
каб даць пазнаць збавенне Яго народу ў адпушчэнні іх грахоў,
Пераз чульлівае міласэрдзе Бога нашага, як із вышыні Золак даведаўся да нас,
праз сардэчную літасць нашага Бога, у якой наведаў нас Усход з вышыні,
Даць сьвятло седзячым у цямноце а ў сьценю сьмерці, кіраваць ногі нашыя на дарогу супакою».
каб засвяціць тым, што сядзяць у цемры і смяротным цені, і скіраваць нашы ногі на дарогу міру.»
А дзяцё расло а дужэла духам, і было на пустынях аж да дня паказаньня свайго Ізраелю.
Хлопчык жа рос і ўмацоўваўся духам, і быў ён у пустэльнях аж да дня свайго з’яулення перад Ізраілем.
