Лукаша 13 разьдзел

 

 

У тым часе былі прытомныя некатрыя, што наказалі Яму праз Ґалілеян, каторых кроў зьмяшаў Пілат із аброкамі іхнымі.

 

І ў гэты самы час прыйшлиі некаторыя і паведамілі Яму пра галілеян, кроў якіх Пілат змяшаў з іх ахвярамі.

І, адказуючы, Ён сказаў ім: «Ці думаеце вы, што тыя Ґалілеяне былі грэшнікі большыя за ўсіх Ґалілеян, што так пацярпелі?

 

І ў адказ Ён сказаў ім: «Ці думаеце вы, што гэтыя галілеяне былі больш грэшныя за ўсіх галілеян, калі яны гэтак пацярпелі?

 

Не, кажу вам, але калі вы не пакаецеся, ўсе такім жа чынам загнеце.

 

Або тыя васемнаццаць, на якіх упала вежа ў Сілааме і забіла іх, — ці думаеце вы, што яны большыя вінаваўцы за ўсіх людзей, што жывуць у Ерусаліме?

 

Не, кажу вам, але калі вы не пакаецеся, усе гэтак жа загінеце».

І сказаў ім гэтую прыпавесьць: «Меў хтось пасаджаную ў вінішчу сваім фіґу; і прышоў шукаць плоду на ёй, і не знайшоў.

 

І казаў Ён гэтае ўпадабненне: «Было ў чалавека фігавае дрэва, пасаджанае ў вінаградніку, і прыйшоў ён шукаць на ім плоду, і не знайшоў.

 

І сказаў вінаградару: «Вось тры гады, як я прыходжу шукаць плоду на гэтым фігавым дрэве і не знаходжу; ссячы яго, навошта яно і зямлю дарэмна займае?»

 

Але той у адказ яму сказаў: «Пане, пакінь яго яшчэ на гэты год, пакуль я не абкапаю яго і абкладу гноем,

 

Ці не дасць плоду на наступны год? калі ж не, ссячэш яго».

І вучыў Ён у ваднэй з бажніцаў у сыботу:

 

І навучаў Ён у адной з сінагог у суботу.

І вось, была жонка, што мела духа недалужнасьці асьмінанцаць год, і яна была скорчыўшыся, і ані не магла выпрастацца.

 

І вось жанчына, што васемнаццаць гадоў мела духа немачы, і была яна скурчаная і ані не магла выпрастацца.

І Ісус, абачыўшы яе, пагукаў і сказаў ёй: «Жонка, ты вывальнена ад недалужнасьці свае».

 

Убачыўшы ж яе, Ісус паклікаў да Сябе і сказаў ёй: «Жанчына, ты вызваленая ад свае немачы».

І паклаў рукі Свае на яе, і яна якга выпрасталася, і славіла Бога.

 

І Ён усклаў на яе рукі, і яна зараз ж выпрасталася і славіла Бога.

Начэльнік бажніцы, адказуючы, гневаючыся, што Ісус уздаравіў у сыботу, сказаў груду: «Ё шэсьць дзён, у каторыя належа рабіць, у тыя прыходзьце і ўздараўляйцеся, а ня ў сыботні дзень».

 

У адказ жа на гэта старшыня сінагогі, абурыўшыся, што Ісус вылечыў у суботу, сказаў да натоўпу: «Ёсць шэсць дзён, у якія належыць працаваць; у гэтыя дні прыходзьце і вылечвайцеся, а не ў суботні дзень».

Але Спадар, адказуючы, сказаў: «Двудушнікі! ці ня кажны з вас адвязуе ў сыботу вала свайго альбо асла свайго ад жолабу і вядзець яго паіць?

 

Адказаў тут яму Госпад і сказаў: «Крывадушнікі, ці ж не кожны з вас у суботу адвязвае свайго вала ці асла ад ясляў і вядзе паіць?

 

А гэтую — Аўраамаву дачку, якую звязаў сатана вось ужо васемнаццаць гадоў, ці не трэба было вызваліць ад гэтых путаў у дзень суботні?»

І, як Ён казаў гэта, усі, што працівіліся Яму, засароміліся, а ўвесь груд цешыўся з усіх славутых учынкаў, каторыя былі ўчынены Ім.

 

І калі Ён казаў гэта, засароміліся ўсе Яго супраціўнікі, а ўвесь натоўп цешыўся з усіх слаўных учынкаў, зробленых Ім.

Ён жа сказаў: «Да чаго падобнае гаспадарства Божае? і да чаго магу прыраўнаваць яго?

 

І вось Ён казаў: «Да чаго падобнае Божае Царства і з чым яго параўнаю?

 

Падобнае яно да гарчычнага зярняці, якое чалавек, узяўшы, кінуў у сваім садзе, і вырасла яно і стала дрэвам і нябесныя птушкі гняздзіліся ў голлі яго».

І ўзноў сказаў: «Да чаго прыраўную гаспадарства Божае?

 

І зноу сказаў Ён: «З чым параўнаю Божае Царства?

 

Падобнае яно да рошчыны, якую ўзяла жанчына і паклала ў тры саты мукі аж пакуль не ўкісла усё».

І падарожжаваў Ён перазь месты а сёлы, вучачы й робячы падарожжа да Ерузаліму.

 

І праходзіў Ён па гарадах і сёлах, навучаючы і кіруючыся ў Ерусалім.

І хтось сказаў Яму: «Спадару! ці мала тых, што спасаюцца?» Але Ён сказаў ім:

 

І сказаў Яму нехта: «Ці нямногія будуць збавёныя?» А Ён адказаў ім:

 

«Дамагайцеся ўвайсці праз вузкія дзверы бо многія, кажу вам, будуць старацца ўвайсці і не змогуць.

 

Калі ўстане гаспадар дома і зачыніць дзверы, і вы, стоячы знадворку, пачнеце стукаць у дзверы і казаць: «Госпадзе, адчыні нам», а Ён у адказ скажа вам: «Не ведаю вас, адкуль вы».

 

Тады вы пачнеце казаць: «Мы елі перад Табою і пілі, і на нашых вуліцах навучаў Ты».

 

А Ён скажа, мовячы вам: «Не ведаю [вас], адкуль вы, адыдзіце ад Мяне ўсе, што няпраўду чыніце».

 

Там будзе плач і скрыгат зубоў, калі ўбачыце Аўраама і Ісаака і Якава і ўсіх прарокаў у Божым Царстве, а сябе выгнаных адтуль.

 

І прыйдуць з усходу і захаду, і з поўначы і поўдня, і узлягуць у Божым Царстве.

 

І вось ёсць апошнія, якія будуць першымі, і ёсць першыя, якія будуць апошнімі».

Тае ж гадзіны прышлі некатрыя фарысэі, кажучы Яму: «Выйдзі і йдзі адгэтуль, бо Гірад хоча забіць Цябе».

 

У гэтую самую гадзіну падышлі некаторыя з фарысеяў, кажучы Яму: «Выйдзі і ідзі адсюль, бо Ірад хоча Цябе забіць».

І сказаў ім: «Ідзіце, скажыце гэнаму лісу: "Вось, выганяю нячысьцікаў і ўздараўляю сядні й заўтра, а пазаўтра скончу.

 

І Ён сказаў ім: «Пайдзіце і скажыце гэтаму лісу: вось Я выганяю дэманаі і вылечваю сёння і заўтра, і ў трэці дзень — скончу.

 

Але мне трэба хадзіць сёння і заўтра і ў наступны [дзень], бо немажліва, каб прарок загінуў па-за Ерусалімам.

 

Ерусаліме, Ерусаліме, што забіваеш прарокаў і каменнем закідваеш пасланых да цябе! Колькі разоў Я хацеў сабраць тваіх дзяцей, як куровадка сваіх куранят пад крылле, ды вы не захацелі.

 

Вось пакідаецца вам дом ваш пусты. Кажу [ж] вам: Вы не ўбачыце Мяне, аж пакуль не [прыйдзе, што] скажаце: «Блаславёны, Хто ідзе ў імя Госпада!»