Лукаша 14 разьдзел
Паводле Лукаша Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Яна Станкевіча → Дабравесця / «Спадчына»; Клышка
І сталася, як Ён увыйшоў у сыботу ў дом аднаго з начэльнікаў фарысэйскіх есьці хлеб, што ўважна назіралі за Ім.
І было: калі Ён прыйшоў у суботу ў дом аднаго з фарысейскіх начальнкаў з’есці хлеба, дык яны сачылі за Ім.
І вось, нейкі чалавек, хворы на вадзянку, быў там перад Ім.
І вось перад Ім быў адзін чалавек, хворы на вадзянку.
І Ісус, адказуючы, гукаў праўнікам а фарысэям, кажучы: «Дазволена ў сыботу ўздараўляць ці не?»
І, азваўшыся, Ісус сказаў законнікам і фарысеям, мовячы: «Ці выпадае вылечваць у суботу ці не?»
Але яны маўчэлі. І, няўшы яго, уздаравіў яго, і адпусьціў яго.
Яны ж змаўчалі. І, дакрануўшыся, Ён вылечыў яго і адпусціў.
І, адказуючы, сказаў ім: «У каторага з вас асёл альбо вол уваліцца ў студню, ці ён ня выцягне яго без адвалокі ў сыботні дзень?»
А ім Ён сказаў: «Хіба хто з вас, у каго асёл або вол уваліцца ў студню, не зараз жа выцягне яго ў суботні дзень?»
І не маглі адказаць Яму на гэта.
І яны не маглі адказаць на гэта.
І сказаў прыпавесьць пазваным, зацеміўшы, што яны першыя месцы абіралі, кажучы ім:
І казаў Ён запрошаным упадабненне (заўважаючы, як яны выбіралі сабе першыя месцы), кажучы да іх:
«Калі цябе хто пазваў на вясельле, не ўзьлягай на пярэдняе месца за сталом, каб можа пачэсьліўшага за цябе не пазваў ён,
«Калі хто пакліча цябе на вяселле, не ўзлягай на першае месца; каб часам хто важнейшы за цябе не быў запрошаны ім
І тый, што пазваў цябе й яго, не падышоў і не сказаў: "Дай месца гэтаму"; і тады із сорамам зоймеш апошняе месца.
і не прыйшоў бы той, хто паклікаў цябе і яго, і не сказаў табе: «Дай гэтаму месца», і тады ты з сорамам пачаў бы займаць апошняе месца.
Але, калі ты пазваны, ідзі й узьляж на апошняе месца, каб тый, што пазваў цябе, падышоўшы, мог сказаць табе: "Прыяцелю, узыйдзі вышэй"; тады будзе табе чэсьць перад усімі, што ўзьлягаюць за сталом із табою;
Але калі паклічуць, пайдзі і ўзляж на апошняе месца, каб той, хто паклікаў цябе, прыйшоўшы, сказаў табе: «Дружа, узыдзі вышэй»: тады будзе гонар табе перад уісмі, хто з табою ўзлягае.
Бо кажны, што павышае сябе, паніжаны будзе; а хто паніжае сябе, будзе павышаны».
Бо кожны, хто ўзвышае сябе, будзе паніжаны, а хто паніжае сябе, будзе ўзвышаны».
І сказаў таксама таму, хто пазваў Яго: «Калі ты спраўляеш палудзень альбо вячэру, не заві прыяцеляў, ані братоў сваіх, ані сваякоў сваіх, ані багатых суседзяў, каб і яны цябе не пазвалі, і ня была табе адплата.
Казаў жа і таму, хто Яго запрасіў: «Калі ты спраўляеш абед ці вячэру, не кліч сваіх сяброў, ані свайх братоў, ані свайх сваякоў, ані багатых суседзяў, каб і яны часам не паклікалі ў адказ цябе і не была табе аддзяка.
Але, як спраўляеш чэсьць, гукай бедных, калекіх, кульгавых, нявісных,
Але калі спраўляеш гасціну, кліч убогіх, калекіх, кульгавых, сляпых;
І будзеш шчасьлівы, бо яны ня маюць адплаты табе, бо будзе заплачана табе ў ускрысеньню справядлівых».
і будзеш шчаслівы, бо яны не маюць чым аддзячыць табе, бо аддзячыцца табе ў васкрашэнні справядлівых».
І адзін із тых, што ўзьляжалі за сталом ізь Ім, слухаючы гэта, сказаў Яму: «Шчасьлівы, хто будзе есьці хлеб у гаспадарстве Божым»
Пачуўшы ж гэта адзін з тых, што ўзлягалі, сказаў Яму: «Шчаслівы, хто будзе есці хлеб у Божым Царстве».
І сказаў яму: «Адзін чалавек справіў вялікую вячэру й пазваў шмат каго.
Ён жа сказаў яму: «Адзін чалавек справіў вялікую вячэру і паклікаў многіх
І як была гадзіна вячэры, паслаў слугу свайго сказаць пазваным: "Прыходзьце, бо ўжо гатова".
І паслаў свайго раба ў час вячэры сказаць запрошаным: Ідзіце, бо ўжо гатова».
І пачалі ўсі згодна прасіць выбачэньня. Першы сказаў яму: "Я купіў зямлю і маю выйсьці паглядзець яе; калі ласка, выбач імне".
І пачалі ўсе да аднаго прасіць прабачэння. Першы сказаў яму: «Я купіў поля і павінен пайсці паглядзець яго; прашу цябе, выбач мне».
А другі сказаў: "Я купіў пяць пар валоў і пайду прабаваць іх; калі ласка, выбачай імне".
І другі сказаў: «Я купіў пяць пар валоў і іду выпрабоўваць іх; прашу цябе, выбач мне».
А іншы сказаў: "Я ажаніўся і затым не магу прыйсьці".
І яшчэ іншы сказаў: «Ажаніўся вось і таму не магу прыйсці».
І, прышоўшы, слуга паведаміў праз усе спадару свайму. Тады дамовы гаспадар, загневаўшыся, сказаў слузе: "Пайдзі борзда па вуліцах а завулках места і прывядзі ўбогіх а калекіх а кульгавых а нявісных".
І, прыйшоўшы, раб расказаў пра гэта свайму пану. Тады, разгневаўшыся, сказаў гаспадар дома свайму рабу: «Выйдзі хутка на вуліцы і завулкі горада і прывядзі сюды ўбогіх, і калекіх, і сляпых, і кульгавых».
І слуга сказаў: "Спадару, сталася, як ты казаў, і ё яшчэ месца".
І сказаў раб: «Пане, зроблена, як загадаў, і яшчэ ёсць месца».
І спадар сказаў слузе: "Пайдзі па дарогах і паўз платоў і прысіль прыйсьці, каб дом мой напоўніўся;
І сказаў пан рабу: «Выйдзі на дарогі і на загароды, і ўгавары ўвайсці, каб напоўніўся мой дом;
Бо кажу вам, што ні водзін із тых людзёў, што былі пазваныя, не паспытаецца вячэры мае".»
бо кажу я вам, бо ніводзін з тых запрошаных мужоў не пакаштуе маёй вячэры. [Бо шмат пакліканых, ды выбраных мала]».
І вялікія гурбы йшлі зь Ім, і Ён, абярнуўшыся, сказаў ім:
Ішлі ж з Ім вялікія натоўпы, і, абярнуўшыся, Ён сказаў ім:
«Калі хто прыходзе да Мяне, і не зьненавідзе айца свайго а маці а жонкі а дзяцей а братоў а сёстраў, дый собскага жыцьця свайго, ня можа быць вучанікам Маім;
«Калі хто прыходзіць да Мяне і не зненавідзіць свайго бацьку і маці, і жонку, і дзяцей, і братоў, і сясцёр, а яшчэ і жыцця свайго, не можа быць Маім вучнем.
І хто не нясець крыжа свайго, і йдзець за Імною, ня можа быць вучанікам Маім.
Хто не нясе свайго крыжа, а ідзе за Мною, не можа быць Маім вучнем.
Бо хто з вас, зычачы пастанавіць вежу, ня сядзе перш і не паліча коштаў, ці мае ён за што споўніць гэта.
Бо хто з вас, хочучы пабудаваць вежу, не сядзе спярша і вылічыць выдаткі: ці мае на завяршэнне?
Каб, як пакладзець под яе, і ня зможа скончыць яе, усі, што абачаць яе, не пачалі сьміяцца зь яго,
Каб калі ён пакладзе падмурак, але не здолее дакончыць, усе, што пабачаць, не пачалі смяяцца з яго,
Кажучы: «гэты чалавек пачаў станавіць і ня мог скончыць»?
кажучы: «Гэты чалавек пачаў будаваць, а не здолеў дакончыць».
Альбо які кароль, ідучы на бітву ў вайне з другім каралём, ня сядзе перш, не парадзіцца, ці зможа ён ізь дзесяцьма тысячамі сустрэцца зь ідучым на яго з дваццацьма тысячамі?
Або які цар, ідучы на вайну супроць другога цара, не сядзе і не параіцца спярша, ці зможа ён з дзесяццю тысячамі заступіць таму, хто з дваццаццю тысячамі ідзе на яго?
І калі не, пакуль тый яшчэ далёка, паслаўшы да яго пасолства, папросе ўмоваў міру.
Калі ж не, то пакуль той яшчэ далёка, ён, паслаўшы пасольства, просіць аб умовах міру.
Гэтак кажны з вас, хто не пакіне ўсяго, што мае, ня можа быць вучанікам Маім.
Гэтак і кожны з вас, калі не зрачэцца ўсяго, што мае, не можа быць Маім вучнем.
«Соль — добрая, але калі соль страце смак свой, чым адновіш смак яе?
Дык вось: добрая соль; але калі і соль страціць моц, чым яе прыправщь?
Ані ў зямлю, ані ў гной ня годзіцца; яе выкідаюць вон. Хто мае вушы слухаць, няхай слухае».
Ані ў зямлю, ані ў гной яна непрыдатная, вон яе выкінуць. Хто мае вушы, каб слухаць, няхай слухае!»
