Лукаша 14 разьдзел
Паводле Лукаша Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Міхася Міцкевіча
І сталася, як Ён увыйшоў у сыботу ў дом аднаго з начэльнікаў фарысэйскіх есьці хлеб, што ўважна назіралі за Ім.
Здарылася Яму ўвайсьці ў сыботу ў дом аднаго з начальнікаў фарысейскіх пасілкавацца хлебам; тыя-ж цікавалі за Ім.
І вось, нейкі чалавек, хворы на вадзянку, быў там перад Ім.
І вось чалавек адзін, які меў вадзянку, стануў прад Ім.
І Ісус, адказуючы, гукаў праўнікам а фарысэям, кажучы: «Дазволена ў сыботу ўздараўляць ці не?»
Ісус, азваўшыся да законьнікаў і фарысеяў, сказаў: — ці дазваляецца аздараўляць у сыботы?
Але яны маўчэлі. І, няўшы яго, уздаравіў яго, і адпусьціў яго.
Яны маўчалі; Ён-жа, дакрануўшыся, ацаліў яго й адправіў.
І, адказуючы, сказаў ім: «У каторага з вас асёл альбо вол уваліцца ў студню, ці ён ня выцягне яго без адвалокі ў сыботні дзень?»
Тады, азваўшыся да іх, сказаў: калі ў каго з вас асёл ці вол уваліцца ў калодзеж, ці ня выцягне яго зараз-жа ў дзень сыботні.
І не маглі адказаць Яму на гэта.
І не маглі нічога адказаць Яму на гэта.
І сказаў прыпавесьць пазваным, зацеміўшы, што яны першыя месцы абіралі, кажучы ім:
А заўважаўшы, як запрошаныя выбіралі першыя месцы, сказаў ім прыповесьць.
«Калі цябе хто пазваў на вясельле, не ўзьлягай на пярэдняе месца за сталом, каб можа пачэсьліўшага за цябе не пазваў ён,
Калі хто цябе пакліча на вясельле, не садзіся на першае месца, каб часам не зьявіўся хто з запрошаных паважнейшы за цябе;
І тый, што пазваў цябе й яго, не падышоў і не сказаў: "Дай месца гэтаму"; і тады із сорамам зоймеш апошняе месца.
І каб той, хто запрасіў цябе й яго, падыйшоўшы, не сказаў бы табе: — дай месца яму, — і тады з сорамам давядзецца табе займаць апошняе месца.
Але, калі ты пазваны, ідзі й узьляж на апошняе месца, каб тый, што пазваў цябе, падышоўшы, мог сказаць табе: "Прыяцелю, узыйдзі вышэй"; тады будзе табе чэсьць перад усімі, што ўзьлягаюць за сталом із табою;
Але калі пазваны будзеш, прыйшоўшы, сядзь на апошняе месца, каб той, хто запрасіў цябе, падышоўшы, сказаў табе: — дружа перасядзь вышэй! тады будзе табе чэсць прад тымі, хто сядзеў побач з табою.
Бо кажны, што павышае сябе, паніжаны будзе; а хто паніжае сябе, будзе павышаны».
Бо ўсякі, хто павышае сябе, паніжаны будзе, а хто паніжае сябе, павышаны будзе.
І сказаў таксама таму, хто пазваў Яго: «Калі ты спраўляеш палудзень альбо вячэру, не заві прыяцеляў, ані братоў сваіх, ані сваякоў сваіх, ані багатых суседзяў, каб і яны цябе не пазвалі, і ня была табе адплата.
Сказаў-жа й таму, хто запрасіў Яго: калі выдаеш абед ці вячэру, ня кліч прыяцеляў тваіх, ані братоў тваіх, ані сваякоў, ані багатых суседзяў, бо й яны могуць паклікаць цябе, і ты атрымаеш аддачу.
Але, як спраўляеш чэсьць, гукай бедных, калекіх, кульгавых, нявісных,
Але, калі спраўляеш пачастунак, пакліч убогіх, калекаў, кульгавых, сьляпых;
І будзеш шчасьлівы, бо яны ня маюць адплаты табе, бо будзе заплачана табе ў ускрысеньню справядлівых».
І шчасьлівы будзеш, што яны ня будуць мець чым табе аддаць, аддасца-ж табе пры ўваскрасеньні праведнікаў.
І адзін із тых, што ўзьляжалі за сталом ізь Ім, слухаючы гэта, сказаў Яму: «Шчасьлівы, хто будзе есьці хлеб у гаспадарстве Божым»
Пачуўшы гэтае, адзін з тых, якія сядзелі за сталом разам з Ім, сказаў: — шчаслівы той, хто будзе на пачастунку ў Валадарстве Божым.
І сказаў яму: «Адзін чалавек справіў вялікую вячэру й пазваў шмат каго.
І Ён-жа сказаў яму: — чалавек адзін справіў вялікую вячэру й запрасіў многіх.
І як была гадзіна вячэры, паслаў слугу свайго сказаць пазваным: "Прыходзьце, бо ўжо гатова".
І калі прыйшоў час вячэры, паслаў слугу свайго сказаць зазваным: — прыходзьце, ужо ўсё гатова.
І пачалі ўсі згодна прасіць выбачэньня. Першы сказаў яму: "Я купіў зямлю і маю выйсьці паглядзець яе; калі ласка, выбач імне".
І пачалі ўсе, як адзін, адмаўляцца; першы сказаў яму: — я купіў зямлю, і мне трэба пайсьці агледзець яе, — прашу цябе, выбач мне.
А другі сказаў: "Я купіў пяць пар валоў і пайду прабаваць іх; калі ласка, выбачай імне".
Другі сказаў: — я купіў пяць пар валоў ды йду выпрабоўваць іх; прашу цябе, прабач мне.
А іншы сказаў: "Я ажаніўся і затым не магу прыйсьці".
Трэйці сказаў: — я ажаніўся, і дзеля гэтага не магу прыйсьці.
І, прышоўшы, слуга паведаміў праз усе спадару свайму. Тады дамовы гаспадар, загневаўшыся, сказаў слузе: "Пайдзі борзда па вуліцах а завулках места і прывядзі ўбогіх а калекіх а кульгавых а нявісных".
Вярнуўшыся, слуга той пераказаў усё гэта гаспадару свайму; тады гаспадар дому, угневаны, сказаў слузе свайму: — ідзі хутчэй па вуліцах і вулачках места й прывядзі сюды ўбогіх, калекаў, кульгавых, сьляпых.
І слуга сказаў: "Спадару, сталася, як ты казаў, і ё яшчэ месца".
І сказаў слуга: — гаспадару! зроблена, як ты казаў, і яшчэ ёсьць месцы.
І спадар сказаў слузе: "Пайдзі па дарогах і паўз платоў і прысіль прыйсьці, каб дом мой напоўніўся;
Тады гаспадар сказаў слузе свайму: — прайдзі па дарогах і каля агарожаў і ўгавары прыйсьці, каб напоўніўся дом мой.
Бо кажу вам, што ні водзін із тых людзёў, што былі пазваныя, не паспытаецца вячэры мае".»
Бо, кажу вам: ніводзін з тых мужоў зазваных не пакаштуе вячэры мае: бо многа званых, але мала выбраных.
І вялікія гурбы йшлі зь Ім, і Ён, абярнуўшыся, сказаў ім:
І шлі-ж за Ім вялікія грамады народу. І, абярнуўшыся да іх, сказаў:
«Калі хто прыходзе да Мяне, і не зьненавідзе айца свайго а маці а жонкі а дзяцей а братоў а сёстраў, дый собскага жыцьця свайго, ня можа быць вучанікам Маім;
— калі хто прыйходзіць да Мяне й не адвернецца ад айца свайго й маці свае, і ад жаны й дзяцей, й братоў і сёстраў, а яшчэ й ад жыцьця свайго, той ня можа быць Маім вучнем.
І хто не нясець крыжа свайго, і йдзець за Імною, ня можа быць вучанікам Маім.
І хто не нясе крыжа свайго і йдзе за Мною, ня можа быць Маім вучнем.
Бо хто з вас, зычачы пастанавіць вежу, ня сядзе перш і не паліча коштаў, ці мае ён за што споўніць гэта.
Хто-ж бо з вас, задумаўшы збудаваць вежу, ня сеў-бы перш аблічыць, ці мае за што закончыць збудаваньне яе?
Каб, як пакладзець под яе, і ня зможа скончыць яе, усі, што абачаць яе, не пачалі сьміяцца зь яго,
Каб, калі заложыць фундамант, а ня здоме закончыць, людзі не сьмяяліся-б з яго;
Кажучы: «гэты чалавек пачаў станавіць і ня мог скончыць»?
Кажучы: гэты чалавек пачаў будаваць, ды ня мае чым канчаць.
Альбо які кароль, ідучы на бітву ў вайне з другім каралём, ня сядзе перш, не парадзіцца, ці зможа ён ізь дзесяцьма тысячамі сустрэцца зь ідучым на яго з дваццацьма тысячамі?
Або які князь, зьбіраючыся ваяваць з іншым князем, ці ня сядзе перш і не парадзіцца, ці зможа ён з дзесяцьма тысячамі супроцьставіцца таму, хто йдзе на яго з дваццацьма тысячамі?
І калі не, пакуль тый яшчэ далёка, паслаўшы да яго пасолства, папросе ўмоваў міру.
Бо, іначай, калі той яшчэ далёка, ён пашле да яго пасланцоў прасіць міру.
Гэтак кажны з вас, хто не пакіне ўсяго, што мае, ня можа быць вучанікам Маім.
Гэтак і кажны з вас: хто не адрачэцца ад усяго, што мае, ня можа быць Маім вучнем.
«Соль — добрая, але калі соль страце смак свой, чым адновіш смак яе?
Соль — добрая рэч, але калі соль страціць моц, чым паправіш яе?
Ані ў зямлю, ані ў гной ня годзіцца; яе выкідаюць вон. Хто мае вушы слухаць, няхай слухае».
Ні ў зямлю ні ў гной не надаецца — вон выкідаюць яе. Хто мае вушы слухаць, няхай слухае.
