Лукаша 14 разьдзел

 

 

І сталася, калі Ісус у суботу ўвайшоў у дом аднаго з начальнікаў фарысейскіх паесці хлеба, яны сачылі за Ім.

 

Здарылася Яму ўвайсьці ў сыботу ў дом аднаго з начальнікаў фарысейскіх пасілкавацца хлебам; тыя-ж цікавалі за Ім.

І вось, быў перад Ім нейкі хворы на вадзянку чалавек.

 

І вось чалавек адзін, які меў вадзянку, стануў прад Ім.

І, звярнуўшыся, запытаў Ісус заканазнаўцаў і фарысеяў, кажучы: «Ці належыць аздараўляць у суботу, ці не?»

 

Ісус, азваўшыся да законьнікаў і фарысеяў, сказаў: — ці дазваляецца аздараўляць у сыботы?

Але яны маўчалі. Тады Ён, дакрануўшыся, аздаравіў яго і адпусціў.

 

Яны маўчалі; Ён-жа, дакрануўшыся, ацаліў яго й адправіў.

І сказаў ім: «Калі ў каго-небудзь з вас асёл або вол уваліцца ў студню, ці не зараз выцягне яго ў дзень суботы?»

 

Тады, азваўшыся да іх, сказаў: калі ў каго з вас асёл ці вол уваліцца ў калодзеж, ці ня выцягне яго зараз-жа ў дзень сыботні.

І не маглі яны на гэта адказаць Яму.

 

І не маглі нічога адказаць Яму на гэта.

І расказваў Ён запрошаным прыпавесць, прыглядаючыся, як яны выбіралі першыя месцы, кажучы ім:

 

А заўважаўшы, як запрошаныя выбіралі першыя месцы, сказаў ім прыповесьць.

«Калі будзеш запрошаны кім-небудзь на вяселле, не ўзлягай на першым месцы, каб часам не быў запрошаны больш шаноўны за цябе,

 

Калі хто цябе пакліча на вясельле, не садзіся на першае месца, каб часам не зьявіўся хто з запрошаных паважнейшы за цябе;

бо тады той, хто цябе і яго запрасіў, прыйшоўшы, скажа табе: “Саступі яму месца”, і тады ты з сорамам зоймеш апошняе месца.

 

І каб той, хто запрасіў цябе й яго, падыйшоўшы, не сказаў бы табе: — дай месца яму, — і тады з сорамам давядзецца табе займаць апошняе месца.

Дык калі ты будзеш пакліканы, ідзі і сядзь на апошнім месцы, каб, калі надыдзе той, хто цябе запрасіў, сказаў табе: “Прыяцель, сядзь вышэй”; тады будзе табе пашана перад банкетуючымі з табою.

 

Але калі пазваны будзеш, прыйшоўшы, сядзь на апошняе месца, каб той, хто запрасіў цябе, падышоўшы, сказаў табе: — дружа перасядзь вышэй! тады будзе табе чэсць прад тымі, хто сядзеў побач з табою.

Бо кожны, хто сябе ўзвышае, будзе паніжаны, а хто сябе паніжае, будзе ўзвышаны».

 

Бо ўсякі, хто павышае сябе, паніжаны будзе, а хто паніжае сябе, павышаны будзе.

Потым гаварыў і таму, хто Яго запрасіў: «Калі спраўляеш абед або вячэру, не запрашай сяброў тваіх, ані братоў тваіх, ані сваякоў, ані багатых суседзяў, каб яны часам цябе не запрасілі ў адказ і каб не было табе адплаты.

 

Сказаў-жа й таму, хто запрасіў Яго: калі выдаеш абед ці вячэру, ня кліч прыяцеляў тваіх, ані братоў тваіх, ані сваякоў, ані багатых суседзяў, бо й яны могуць паклікаць цябе, і ты атрымаеш аддачу.

Але, калі спраўляеш банкет, пакліч убогіх, калек, кульгавых, сляпых —

 

Але, калі спраўляеш пачастунак, пакліч убогіх, калекаў, кульгавых, сьляпых;

і шчасны будзеш, бо тыя, што запрошаны, не маюць чым адплаціць табе. Адплачана табе будзе пры ўваскрашэнні справядлівых».

 

І шчасьлівы будзеш, што яны ня будуць мець чым табе аддаць, аддасца-ж табе пры ўваскрасеньні праведнікаў.

І, калі пачуў гэта, адзін з гасцей сказаў Яму: «Шчасны той, хто будзе есці хлеб у Валадарстве Божым!»

 

Пачуўшы гэтае, адзін з тых, якія сядзелі за сталом разам з Ім, сказаў: — шчаслівы той, хто будзе на пачастунку ў Валадарстве Божым.

Сказаў яму: «Адзін чалавек справіў вялікую вячэру і паклікаў многа гасцей;

 

І Ён-жа сказаў яму: — чалавек адзін справіў вялікую вячэру й запрасіў многіх.

і паслаў свайго слугу ў пару вячэры сказаць запрошаным: “Прыходзьце, бо ўжо ўсё прыгатавана”.

 

І калі прыйшоў час вячэры, паслаў слугу свайго сказаць зазваным: — прыходзьце, ужо ўсё гатова.

І пачалі ўсе адразу прасіць прабачэння. Першы сказаў яму: “Купіў я поле і маю патрэбу пайсці і агледзець яго; прашу цябе, прабач мне”.

 

І пачалі ўсе, як адзін, адмаўляцца; першы сказаў яму: — я купіў зямлю, і мне трэба пайсьці агледзець яе, — прашу цябе, выбач мне.

А другі сказаў: “Купіў я пяць пар валоў і іду іх праверыць; прашу цябе, прабач мне”.

 

Другі сказаў: — я купіў пяць пар валоў ды йду выпрабоўваць іх; прашу цябе, прабач мне.

А трэці сказаў: “Я ажаніўся, і з-за таго не магу прыйсці”.

 

Трэйці сказаў: — я ажаніўся, і дзеля гэтага не магу прыйсьці.

І, вярнуўшыся, паслугач расказаў гэта гаспадару свайму. Тады ўгнеўлены гаспадар дома сказаў паслугачу свайму: “Ідзі хутчэй на вуліцы і завулкі горада і прывядзі сюды ўбогіх, і калек, і кульгавых, і сляпых”.

 

Вярнуўшыся, слуга той пераказаў усё гэта гаспадару свайму; тады гаспадар дому, угневаны, сказаў слузе свайму: — ідзі хутчэй па вуліцах і вулачках места й прывядзі сюды ўбогіх, калекаў, кульгавых, сьляпых.

І гаворыць паслугач: “Гаспадару, усё зроблена, як загадаў ты, але яшчэ ёсць месца”.

 

І сказаў слуга: — гаспадару! зроблена, як ты казаў, і яшчэ ёсьць месцы.

І гаворыць гаспадар слузе: “Выйдзі на дарогі і да заплоццяў і пераканай увайсці, каб дом мой напоўніўся.

 

Тады гаспадар сказаў слузе свайму: — прайдзі па дарогах і каля агарожаў і ўгавары прыйсьці, каб напоўніўся дом мой.

Кажу вам, што ніводзін з тых людзей, што былі пакліканы, не пакаштуе маёй вячэры”».

 

Бо, кажу вам: ніводзін з тых мужоў зазваных не пакаштуе вячэры мае: бо многа званых, але мала выбраных.

І хадзілі з Ім вялікія натоўпы, і, павярнуўшыся да іх, Ён сказаў:

 

І шлі-ж за Ім вялікія грамады народу. І, абярнуўшыся да іх, сказаў:

«Калі хто прыходзіць да Мяне, і не мае ў нянавісці бацьку свайго, і маці, і жонку, і дзяцей, і братоў, і сясцёр, а пры тым і душу сваю, не можа быць вучнем Маім.

 

— калі хто прыйходзіць да Мяне й не адвернецца ад айца свайго й маці свае, і ад жаны й дзяцей, й братоў і сёстраў, а яшчэ й ад жыцьця свайго, той ня можа быць Маім вучнем.

І хто ідзе за Мной і не нясе крыжа свайго, не можа быць вучнем Маім.

 

І хто не нясе крыжа свайго і йдзе за Мною, ня можа быць Маім вучнем.

Бо хто з вас, жадаючы збудаваць вежу, не сядзе перш і не палічыць патрэбных выдаткаў, ці мае чым яе дакончыць?

 

Хто-ж бо з вас, задумаўшы збудаваць вежу, ня сеў-бы перш аблічыць, ці мае за што закончыць збудаваньне яе?

Каб, калі закладзе падмурак і не зможа закончыць, усе, якія гэта бачаць, не сталі смяяцца з яго,

 

Каб, калі заложыць фундамант, а ня здоме закончыць, людзі не сьмяяліся-б з яго;

кажучы: “Гэты чалавек пачаў будаваць і не змог скончыць”.

 

Кажучы: гэты чалавек пачаў будаваць, ды ня мае чым канчаць.

Або які цар, збіраючыся ісці на вайну супраць другога цара, не сядзе перш і не абдумае, ці мог бы ён з дзесяццю тысячамі пайсці супраць таго, які ідзе на яго з дваццаццю тысячамі?

 

Або які князь, зьбіраючыся ваяваць з іншым князем, ці ня сядзе перш і не парадзіцца, ці зможа ён з дзесяцьма тысячамі супроцьставіцца таму, хто йдзе на яго з дваццацьма тысячамі?

Інакш, калі той яшчэ далёка, адправіўшы пасланніка, просіць яго, каб былі ў міры.

 

Бо, іначай, калі той яшчэ далёка, ён пашле да яго пасланцоў прасіць міру.

Так, вось, кожны з вас, хто не зрачэцца ўсяго, што мае, не можа быць Маім вучнем.

 

Гэтак і кажны з вас: хто не адрачэцца ад усяго, што мае, ня можа быць Маім вучнем.

Соль добрая, але, калі яна страціць сілу, чым яе пасаліць?

 

Соль — добрая рэч, але калі соль страціць моц, чым паправіш яе?

Не прыдатная яна ані ў зямлю, ані ў гной, але вон яе выкінуць. Хто мае вушы слухаць, няхай слухае».

 

Ні ў зямлю ні ў гной не надаецца — вон выкідаюць яе. Хто мае вушы слухаць, няхай слухае.