Лукаша 22 разьдзел
Паводле Лукаша Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Міхася Міцкевіча
Набліжалася ж свята Праснакоў, якое называецца Пасхай.
Набліжалася сьвята Прэсьнікаў, званае Пасха.
І першасвятары і кніжнікі шукалі, як бы забіць Яго, але баяліся людзей.
Ахісьвятары і кніжнікі выглядалі, як-бы загубіць Яго, бо прад народам баяліся.
Шатан жа ўвайшоў у Юду, якога празывалі Іскарыётам, аднаго з дванаццаці;
І ўвайшоў шатан у Юду, званага Іскарыёт, аднаго з ліку дванаццацёх.
і ён выйшаў і дамовіўся з першасвятарамі і начальнікамі, як выдаць ім Ісуса.
І той пайшоў і змаўляўся з архісьвятарамі і начальнікамі, каб выдаць Яго ім.
Яны ж узрадаваліся і вырашылі даць яму грошы.
Яны-ж узрадаваліся і абяцалі даць яму срэбнікаў.
І паабяцаў ён ім, ды шукаў нагоды, каб выдаць Яго ім не пры людзях.
І ён згадзіўся і шукаў зручнага моманту, каб выдаць Яго ім не пры народзе.
І надышоў дзень праснакоў, у які належала ахвяраваць Пасху.
І вось надыйшоў дзень Прэсьнікаў у які належала ахвяроўваць Пасху.
І паслаў Ісус Пётру і Яна, кажучы: «Ідзіце і прыгатуйце нам Пасху, каб мы з’елі».
І паслаў Ісус Пятра і Яна, сказаўшы: — пайдзеце і прыгатуйце нам Пасху да спажываньня.
А яны сказалі Яму: «Дзе хочаш, каб прыгатавалі?»
Яны-ж сказалі Яму: — дзе хочаш, каб мы прыгатавалі?
І Ён сказаў ім: «Вось, калі вы будзеце ўваходзіць у горад, сустрэнецца вам чалавек, што будзе несці збан вады; ідзіце за ім у дом, у які ўвойдзе.
Ён-жа сказаў ім: — вось як будзеце ўвайходзець у места, напаткаецца вам чалавек, які будзе нясьці збан вады; ідзце за ім у дом, у які ён увойдзе.
Ды скажыце гаспадару дома: “Вучыцель кажа табе: “Дзе пакой, у якім Я з вучнямі Маімі мог бы з’есці пасху?”
І скажэце гаспадару дому: — Вучыцель гаворыць да цябе: дзе гаспода, у якой-бы Мне спажыць Пасху з вучнямі Маімі.
Ён вам пакажа вялікую святліцу засланую, там прыгатуйце».
І ён пакажа вам сьвятліцу прасторную, прыбраную; там і прыгатуйце.
Пайшоўшы, знайшлі ўсё, як Ён сказаў ім, і прыгатавалі пасху.
І яны пайшлі і знайшлі, як і казаў ім, і прыгатавалі Пасху.
А калі надышла гадзіна, узлег Ён і дванаццаць Апосталаў з Ім.
І як надыйшоў час, сеў за стол, і дванаццаць апосталаз з Ім.
І гаворыць ім: «Жаданнем вялікім жадаў Я з’есці гэтую пасху з вамі перш, чым буду цярпець.
І прамовіў да іх: — вялікім жаданьнем Маім была спажываць гэтую Пасху з вамі, перш чым прыняць пакуту.
Бо кажу вам: не буду ўжо яе есці, пакуль не споўніцца яна ў Валадарстве Божым».
Бо, кажу вам, што ад гэтага часу ня буду спажываць яе, пакуль ня споўніцца у Ўладарстве Божым.
І, узяўшы келіх, склаў падзяку і сказаў: «Бярыце яго і падзяліце між сабой.
І, узяўшы чашу узьнёс падзяку і сказаў: — вазьмеце яе і разьдзялеце між сабою.
Бо кажу вам: адсюль не буду піць з плода вінаграду, пакуль не прыйдзе Валадарства Божае».
Бо, кажу вам, што ня буду піць ад плоду вінаграднага, пакуль ня прыйдзе Ўладарства Божае.
І, узяўшы хлеб, склаў падзяку, і паламаў, і даў ім, кажучы: «Гэта Цела Маё, каторае за вас даецца. Гэта рабіце ў Маю памяць».
І, узяўшы хлеб, узьнёс падзяку, і паламаўшы, падау ім, кажучы: — гэта ёсьць Цела Мае, за вас аддаванае; гэтае рабеце на ўспамін Мяне.
Падобна і келіх [узяў] па вячэры, кажучы: «Гэты келіх ёсць Новы Запавет у Крыві Маёй, якая за вас праліваецца.
Таксама і чашу пасьля вячэры ўзяў, кажучы: — гэтая чаша — новы запавет у кпыві Маёй, якая за вас праліваецца.
Аднак вось рука таго, хто выдае Мяне, разам з Маёю на стале.
А то-ж, вось рука таго, хто прадае Мяне, са мною за сталом.
Сын Чалавечы, праўда, адыходзіць паводле таго, як вызначана; аднак гора таму чалавеку, якім Ён выдаецца».
Але Сын Чалавечы йдзе, як гэта прызначана было; аднак-жа, гора чалавеку таму, праз якога Ён прадаецца.
І яны пачалі пытацца адзін аднаго, хто з іх той, які збіраецца гэта ўчыніць.
І яны пачалі дапытвацца спаміж самых, хто-б гэта з іх мог учыніць такое?
І сталася спрэчка між імі, хто з іх павінен лічыцца большым.
Пачалася-ж і спрэчка між імі, хто з іх павінен лічыцца большым.
Але Ён сказаў ім: «Цары народаў валадараць над імі, і тыя, хто над імі маюць уладу, завуцца дабрадзеямі.
Ён-жа сказаў ім: — Ўладары народаў камандуюць імі, і, ўладарачы імі, дабрадзеямі завуцца.
Але вы не так: і хто ў вас большы, хай будзе як меншы, і правадыр — як паслугач.
З вамі-ж ня гэтак, але большы з вас няхай станецца найменшым, а старшы, як слуга.
Бо хто большы: ці той, хто ўзлягае, ці той, хто паслугуе? Ці не той, хто сядзіць пры стале? Я, аднак, пасярод вас як той, што паслугуе.
Бо хто большы? ці той, хто за сталом, ці той, хто прыслугоўвае? ці-ж ня той, хто за сталом? Я-ж пасярод вас, як паслужнік.
Вы ж ёсць тыя, што вытрывалі пры Мне ў выпрабаваннях Маіх.
Але вы тыя, якія ператрывалі пры Мне ў выпрабаваньнях Маіх.
Я вам пераказваю Валадарства, як Мне пераказаў Айцец Мой,
І Я запавядаю вам уладарства, як запавядаў Мне Айцец Мой.
каб вы елі і пілі пры стале Маім у Валадарстве Маім, і сядзелі на пасадах, судзячы дванаццаць пакаленняў Ізраэля».
Каб вы елі і пілі за сталом Маім у Ўладарстве Маім і селі на пасадах судзіць дванаццаць кален Ізраілевых.
[І сказаў Госпад:] «Сімоне, Сімоне! Вось шатан дабіваўся вас, каб пасеяць, як пшаніцу;
І сказаў-жа Госпад: Сымане, Сымане! вось шатан пажадаў вас, каб прасяваць, як пшаніцу.
але Я маліўся за цябе, каб не заняпала вера твая. І ты, з часам навярнуўшыся, умацоўвай братоў тваіх».
Але Я маліўся за цябе, каб не аслабла вера твая; і ты некалі, прывярнуўшыся, умацуй братоў тваіх.
Той жа сказаў Яму: «Госпадзе, я гатовы з Табой ісці ў вязніцу і на смерць».
Ён-жа адказаў Яму: — Госпадзе! з Табою я гатоў ісьці і ў вязьніцу і на сьмерць.
Але Ён сказаў: «Кажу табе, Пётра, не запяе певень сёння, як тройчы зрачэшся, што ведаеш Мяне».
Ён-жа сказаў яму: — кажу табе Пётра, не прапяе яшчэ певень сёньня, як ты тройчы адрачэшся, кажучы, што ня ведаеш Мяне.
І сказаў ім: «Калі Я пасылаў вас без капшука і без торбы і пасталоў, ці ж вам не хапала чаго?» І яны сказалі: «Анічога».
І сказаў ім: — калі Я пасылаў вас без кашалька і бяз торбы і без сандаляў, ці мелі вы ў чым недахоп? яны-ж адказалі: ні ў чым.
Сказаў ім тады: «А цяпер хто мае капшук, хай возьме, таксама і торбу, а хто не мае, хай прадасць туніку сваю і купіць меч.
Тады сказаў ім: — цяпер-жа, хто мае кашалёк, няхай возьме, таксама і торбу; а каторы ня мае, няхай прадасьць адзежыну сваю і купіць меч.
Бо кажу вам: мусіць споўніцца на Мне тое, што напісана: “І да злачынцаў быў залічаны”. Бо тое, што адносіцца да Мяне, спаўняецца».
Бо, кажу вам, што павінна выпаўніцца на Мне тое, што напісана: «і да злачынцаў прылічаны», бо тое, што пра Мяне, да выканчэньня дайходзіць.
А яны сказалі: «Госпадзе, вось тут два мечы». І Ён сказаў ім: «Хопіць».
Яны-ж сказалі: — Госпадзе! вось тут два мячы; Ён сказаў ім: — даволі.
І, выйшаўшы, Ісус па звычаю накіраваўся на гару Аліўную, а за Ім пайшлі і вучні Яго.
І, выйшаўшы, пайшоў, як звычайна, на гару Аліўную; за Ім пайшлі вучні Ягоныя.
І, калі прыбыў на месца, сказаў ім: «Маліцеся, каб не ўвайшлі ў спакушэнне».
Прыйшоўшы на месца, сказаў ім: — малецеся, каб ня ўпасьці ў спакусу.
І Сам аддаліўся, адышоўшы ад іх, як кінуць камень, ды, упаўшы на калені, маліўся,
А Сам аддаліўся ад іх на пошыб каменя і, укленчыўшы, маліўся;
кажучы: «Ойча, калі хочаш, пранясі гэты келіх міма Мяне! Аднак не Мая воля, але Твая хай станецца».
Прамаўляючы: Ойча, калі-б воля Твая, пранясі чашу гэтую па-за Мною, але не Мая, а Твая воля няхай станецца.
І з’явіўся Яму анёл з неба, умацоўваючы Яго. А Ён, будучы ў агоніі, тым даўжэй маліўся.
Зьявіўся-ж Яму ангел з неба і ўзмацоўваў Яго.
І стаўся пот Яго, як кроплі крыві, што сцякае на зямлю.
І ўпаўшы ў сьмяротную агонію найшчырэй маліўся; і быў пот Яго, як кропкі крыві, сплываючы на зямлю.
І, калі падняўся ад малітвы і прыйшоў да вучняў, убачыў, што яны спяць ад смутку.
І ўстаўшы з малітвы і прыйшоўшы да вучняў, застаў іх соннымі ад смутку.
І гаворыць ім: «Чаму спіце? Падымайцеся і маліцеся, каб не ўвайшлі ў спакушэнне».
І прамоўвіў да іх: — чаму вы сьпіцё? устаньце і малецеся, каб ня ўпасьці ў спакусу.
Калі яшчэ Ён гэта гаварыў, вось, натоўп, і наперадзе яго адзін з дванаццаці, які называўся Юда, і ён наблізіўся да Ісуса, каб пацалаваць Яго.
Калі Ён яшчэ гаварыў гэта, паказалася грамада народу, а наперадзе йшоў адзін з дванаццацёх названы Юда; і падыйшоў да Ісуса, каб пацалаваць Яго, бо гэткі знак даў ім: — каго пацалую, Той ёсьць.
А Ісус сказаў яму: «Юда, пацалункам Сына Чалавечага выдаеш?»
Ісус-жа сказаў яму: — Юда! ці пацалункам выдаеш Сына Чалавечага?
А тыя, што вакол Яго былі, бачачы, што мае адбыцца, сказалі: «Госпадзе, ці не ўдарыць нам мечам?»
Тыя-ж, якія былі пры Ім, бачачы, да чаго ўсё схіляецца, сказалі Яму: — Госпадзе! ці ня ўдарыць нам мечам.
Ды адзін з іх ударыў паслугача першасвятара і адсёк яму правае вуха.
І адзін з іх ударыў архісьвятаровага слугу і адсек яму правае вуха.
А Ісус, адказваючы, гаворыць: «Спыніцеся, хопіць!» і, дакрануўшыся да вуха яго, аздаравіў яго.
Але Ісус, адазваўшыся, сказаў: — пакіньце з гэтым, і дакрануўшыся да вуха таго, ацаліў яго.
Затым сказаў Ісус тым, што прыйшлі па Яго, першасвятарам, і кіраўнікам святыні, і старэйшынам: «Як на разбойніка выйшлі вы з мечамі і кіямі?
І сказаў Ісус прыйшоўшым па Яго архісьвятарам, начальнікам сынагогаў і старшыням: — нібы на разбойніка выйшлі вы з мячамі і з кіямі.
Калі штодзень знаходзіўся Я з вамі ў святыні, не паднялі вы на Мяне рук; але цяпер ваш час і ўлада цемры».
Кажны дзень быў Я з вамі ў сьвятыні, і вы ня выцягвалі рук на Мяне; але цяпер ваш час, і ўлада цемры.
І, узяўшы Яго, павялі і прывялі ў дом першасвятара. Пётра ж ішоў за імі здалёк.
І ўзяўшы Яго, павялі і прывялі ў дом архісьвятара; Петра-ж усьлед ішоў здалёк.
А калі распалілі вогнішча пасярод двара і заселі вакол агню, сядзеў між іх і Пётра.
Калі-ж разлажылі агонь пасярод двора і паселі навокал, сеў і Пётра між імі.
І, калі ўбачыла нейкая служка, што ён сядзіць пры святле, і ўгледзелася ў яго, сказала:
І вось адна служанка, якая сядзела пры агні, і ўглядаючыся ў яго, сказала: — і гэты таксама быў з Ім.
«І гэты быў з Ім». А ён зрокся Яго, кажучы:
Ён-жа адрокся ад Яго, сказаўшы: — жанчына! я ня знаю Яго.
«Жанчына, я не ведаю Яго!» А праз кароткі час, убачыўшы яго, нехта іншы сказаў: «І ты з іх». Пётра ж гаворыць: «О чалавеча, гэта не я».
Неўзабаве іншы, убачыўшы яго, сказаў: — і ты з іх; Петра-ж сказаў: — чалавеча! ды не!
А калі прайшло каля гадзіны часу, нехта іншы настойваў, кажучы: «Сапраўды, і гэты быў з Ім, бо і ён галілеец».
А праз гадзіну часу яшчэ хтось упэўнена сказаў: — запраўды і гэты быу з Ім, бо ён-жа і галілянін.
І гаворыць Пётра: «Чалавеча, не ведаю, што ты кажаш». І зараз, калі ён яшчэ гаварыў, запяяў певень.
Але Пётра сказаў: — чалавеча! ня ведаю, што ты гаворыш; і яшчэ ня скончыў гаварыць, як прапяяў певень.
І Госпад, павярнуўшыся, глянуў на Пётру; і Пётра ўспомніў слова Госпада, як яму прадказаў: «Перш, чым запяе певень, тройчы зрачэшся Мяне».
І, абярнуўшыся, Госпад узглянуў на Пятра; тады ўспомніў Пётра слова Гасподняе, сказанае яму: — перш чым прапяе певень, тройчы адрачэшся ад Мяне.
І, выйшаўшы вон, Пётра горка заплакаў.
І выйшаў вон і горка заплакаў.
А мужы, якія трымалі Ісуса, здзекаваліся з Яго і білі,
Людзі-ж, якія дзяржалі Ісуса, зьдзекаваліся з Яго і білі Яго.
і закрылі Яму твар, і пыталіся ў Яго, кажучы: «Праракуй, хто ўдарыў Цябе?»
І закрыўшы Яго, білі Яго па твары і пыталіся ў Яго, кажучы: — спраракуй, хто Цябе ўдарыў.
Ды многа іншых блюзненняў гаварылі на Яго.
І шмат іншых зьнявагаў і крыўдаў кідалі на Яго.
А калі настаў дзень, сабраліся старэйшыны народа, і першасвятары, і кніжнікі і прывялі Яго ў свой сінедрыён,
А калі настаў дзень, зыйшліся старшыні народныя, і архісьвятары і кніжнікі, і прывялі Яго ў свой сынедрыён.
кажучы: «Калі Ты — Хрыстос, дык скажы нам». А Ён гаворыць ім: «Калі скажу вам, не паверыце Мне,
І сказалі: — калі Ты Хрыстос, скажы нам. Ён-жа сказаў ім: — калі вам скажу, не паверыце;
а калі спытаюся, не адкажаце Мне і не вызваліце.
А калі папытаю і вас, не адкажаце Мне і не адпусьціце Мяне.
Але адгэтуль будзе Сын Чалавечы сядзець праваруч Магутнасці Бога».
Але ад гэтага часу Сын Чалавечы сядзе праваруч Сілы Божае.
Дык сказалі яны ўсе: «Дык Ты — Сын Божы?» Ён гаворыць ім: «Вы самі кажаце, што гэта Я».
І сказалі ўсе: — дык Ты Сын Божы? — Ён адказаў ім: — вы самі кажаце, што Я.
Дык яны сказалі: «Якая нам яшчэ патрэба ў сведчанні? Бо мы самі чулі з вуснаў Яго».
Яны-ж сказалі: — якое яшчэ сьвядоцтва патрэбна нам? бо мы самі чулі з вуснаў Ягоных.