Да Рымлянаў 2 разьдзел
Пасланьне да Рымлянаў
Пераклад П. Татарыновіча → Біблія Скарыны (Бразгуноў)
Дзеля таго неапраўдальны ты, чалавеча, які асуджаеш, чым бо судзіш другога, тым ганьбіш сябе самога, бо робіш тоеж самае, што асуджаеш.
Мы-ж ведаем, што іставетна ёсьць суд Божы на тых, каторыя гэтак робяць.
Думаеш мо, што ты ўцячэш ад суду Божага, чалавеча асуджаючы гэтак паступаючых, дый сам тоеж робячы?
Ці мо празьмерную дабрату, лагоднасьць і доўгацярплівасьць Ягону за нішто маеш, таго не цямячы, што Божая ласкавасьць накіроўвае цябе пакаяцца?
Ты-ж праз сваё упорства й непакайнае сэрца прыспараеш сабе гнеў на дзень гневу і зьявы суду Бога,
Які «аддасьць кажнаму водля учынкаў ягоных» (Пс. 61:13):
тым, каторыя праз вытрыванне ў добрым дзеле шукаюць славы, чэсьці й беззаганнасьці — вечнае жыцьцё;
а тым, што ўпіраюцца й не ўдавольваюцца праўдай, але вераць непраўдзе — гнеў і лютасьць.
Сум і прыгноба на кажную душу чалавека, што робіць благое, перш Юдэя дый Грэка!
А слава, чэсьць і спакой кажнаму робячаму дабро, Юдэю першаму, пасьля і Грэку!
Няма бо ў Бога ўвагі на асобу.
Тые, што без Закону зграшылі, без Закону й пагінуць, а тые, што ў Законе зграшылі, Законам і асуджаны будуць;
бо не такія перад Богам справядлівыя, што Закону толькі слухаюць, але такіе, што спаўняюць Закон, усправядлівецца;
калі бо пагане, якія ня маюць Закону, з прыраджэння законнае робяць, дык яны нямаючыя Закону — самы сабе закон;
яны выяўляюць зьмест Закону, выпісанага ў іхніх сэрцах, аб гэтым сьветчыць іх сумленне ды думкі, то абвінавачваючыя, то баронячыя адна другую;
ў дню, калі Бог судзіць будзе людзкія тайніцы празь Езуса Хрыстуса, водле мае Эванэліі.
А калі ты завеш сябе Юдэем, спасылаешся на Закон, Богам ганарышся
і знаеш волю Яго ды распазнаеш усё лепшае, навучаны Законам,
і ўпэўнены, што ты павадыр сьляпых, сьвятло для занураных у цьме,
адукатар невукаў, вучыцель недалеткаў, маючы ў Законе форму веды і праўды —
дык якжа ты, вучачы другога, ня вучыш сябе самога;
навучаючы ня красьці, крадзеш; кажучы не распуставаць, распустуеш; гідзішся балванамі, а дапушчаешся сьвятазьнявагі;
ганарышся Законам, а нарушэннем яго зьняважаеш Бога?
Бо-ж напісана: «Праз вас імя Божае зьняважаецца ў паганаў» (Із. 52:5).
Абразанне то карыснае, калі спаўняеш Закон; але калі ты нарушаеш Закон, дык абразанне тваё сталася неабрэзаннем.
Калі восьжа неабразанец спаўняе пастановы Закону, то ціж неабразанне ягонае не палічыцца яму за абразанне?
І той, што хоць з натуры неабразаны, але спаўняе Закон, ці не асудзіць цябе, маючага абразанне й літару Закону ды нарушаючага Закон?
Ня той бо Юдэй, хто гэткім ёсьць на выгляд, і ня тое абразаннем ёсьць, што маніфэстуецца на целе;
але — хто ўсабешне Юдэй, і тое абразаннем ёсьць, што ў духу і сэрцы, ня ў літары; яму й хвала не ад людзей, але ад Бога.
