Мацьвея 23 разьдзел

 

 

Тады Ісус прамовіў да натоўпаў і вучняў Сваіх,

 

Тады Ісус прамовіў да народу й да вучняў Сваіх, кажучы:

кажучы: «На Майсеевай лаве паселі кніжнікі і фарысэі.

 

«На Майсеевым пасадзе заселі кніжнікі й фарысеі.

Дык усё, што скажуць вам захоўваць, захоўвайце і рабіце, але не рабіце паводле ўчынкаў іхніх, бо яны кажуць і ня робяць.

 

Вось-жа, уважайце на ўсё, што яны кажуць вам, і выконвайце, але не тварэце паводле ўчынкаў іхных, бо яны гавораць, а не выконваюць.

Бо яны вяжуць цяжары цяжкія і невыносныя і ўскладаюць на плечы людзям, а самі пальцам сваім ня хочуць зрушыць іх.

 

бо яны навязваюць ношы цяжкія й прыгнятальныя, і ўскладаюць на плечы людзкія, а самі й пальцам крануць іх ня хочуць.

Усе ж учынкі свае яны робяць, каб бачылі іх людзі; пашыраюць філяктэрыі свае і павялічваюць крысо шатаў сваіх,

 

Усе-ж учынкі свае яны твораць для вока людзкога; павялічваюць сховішчы свае й пашыраюць полы вопраткі свае.

і любяць першыя месцы на вячэрах і першыя месцы ў сынагогах,

 

І любяць першыя месцы на банкетах, і першыя лавы ў сынагогах.

і вітаньні на рынку, і каб людзі называлі іх: “Раббі, раббі!”

 

І вітаньні на рынкавых пляцох і вялічаньні ад людзей — настаўнік, настаўнік!

А вы не называйцеся “раббі”, бо адзін у вас Настаўнік — Хрыстос, а ўсе вы — браты.

 

А вы не называйцеся настаўнікамі, бо адзін у вас Настаўнік — Хрыстос, а вы ўсе — браты.

І айцом сабе не называйце [нікога] на зямлі, бо адзін у вас Айцец, Які ў небе.

 

І айцом сабе нікога не называйце на зямлі, бо адзін у вас Айцец, Хто ў небе.

І не называйцеся настаўнікамі, бо адзін у вас Настаўнік — Хрыстос.

 

І не называйцеся настаўнікамі, бо адзін у вас Настаўнік — Хрыстос.

А большы з вас няхай будзе вам за слугу.

 

Большы з вас няхай будзе вам слугою.

Усякі ж, хто ўзвысіць сябе, паніжаны будзе, а хто паніжае сябе, будзе ўзвышаны.

 

Бо хто ўзвышае сябе, паніжаны будзе, а хто паніжае сябе, узвышаны будзе.

Гора вам, кніжнікі і фарысэі, крывадушнікі, што зачыняеце Валадарства Нябеснае перад людзьмі; бо самі не ўваходзіце, і тым, што ўваходзяць, не дазваляеце ўвайсьці.

 

Гора вам, кніжнікі й фарысеі-крывадушнікі, што зачыняеце Ўладарства Нябеснае прад людзьмі; бо самі не ўваходзіце, і тых, якія хочуць увайсьці, не дапускаеце.

Гора вам, кніжнікі і фарысэі, крывадушнікі, што аб’ядаеце дамы ўдоваў і дзеля віду доўга моліцеся; за гэта атрымаеце цяжэйшы прысуд.

 

Гора вам, кніжнікі й фарысеі-крывадушнікі, што аб'ядаеце дамы ўдавіцаў і няшчыра доўга моліцеся; за гэта-ж цяжэйшы прысуд атрымаеце.

Гора вам, кніжнікі і фарысэі, крывадушнікі, што абыходзіце мора і сухмень, каб зрабіць хоць аднаго празэлітам, і, калі станецца, робіце яго сынам геенны, удвая [горшым] за вас.

 

Гора вам, кніжнікі й фарысеі-крывадушнікі, што праходзіце мора й сушу, каб навярнуць хоць аднаго, і калі здабудзеце, робіце яго сынам пекла, удвая горшым за вас.

Гора вам, павадыры сьляпыя, якія кажаце: “Калі хто прысягне бажніцаю, гэта нічога, а калі хто прысягне золатам бажніцы, дык вінен”.

 

Гора вам, правадыры сьляпыя, калі кажаце: Хто паклянецца храмам, гэта нічога, а хто паклянецца золатам, што ў храме, той павінны.

Дурныя і сьляпыя! Бо што большае: золата або бажніца, якая асьвячае золата?

 

Збуялыя й сьляпыя! Што-ж большае, золата ці храм, які асьвячае яго?

І: “Калі хто прысягне ахвярнікам, гэта нічога, а калі хто прысягне дарам, які на ім, дык вінен”.

 

Гэтак-жа, калі хто паклянецца ахвярнікам, то нічога, але калі паклянецца ахвяраю, якая на ім, то павінны.

Дурныя і сьляпыя! Бо што большае: дар або ахвярнік, які асьвячае дар?

 

Збуялыя й сьляпыя! Што-ж большае, ахвяра ці ахвярнік, які асьвячае ахвяру?

Дык той, хто прысягае ахвярнікам, прысягае і ім, і ўсім, што на ім;

 

Дык-жа той, хто клянецца ахвярнікам, клянецца й ім і ўсім тым, што на ім.

і хто прысягае бажніцаю, прысягае ёю і Тым, Хто жыве ў ёй;

 

І калі хто клянецца храмам, клянецца й тым, хто прабывае ў ім.

і хто прысягае небам, прысягае пасадам Божым і Тым, Хто сядзіць на ім.

 

А хто клянецца небам, клянецца Прастолам Божым і Тым, Хто сядзіць на ім.

Гора вам, кніжнікі і фарысэі, крывадушнікі, што даяцё дзесяціну з мяты, аніжу і кмену, і пакінулі найважнейшае ў Законе: суд, і міласэрнасьць, і веру; гэтае трэба было рабіць, і таго не пакідаць.

 

Гора вам, кніжнікі й фарысеі-крывадушнікі, што здаеце дзесяціну зь мяты, анісу й кмену, а зьневажаеце найважнейшае ў законе: суд, міласьць і веру; гэтае належала выконваць, і таго не пакідаць.

Павадыры сьляпыя, якія адцэджваеце камара, а глытаеце вярблюда!

 

Правадыры сьляпыя! Камара цэдзіце, а вярблюда глытаеце.

Гора вам, кніжнікі і фарысэі, крывадушнікі, што ачышчаеце звонку келіх і місу, а ўнутры яны напоўненыя рабункам і непаўстрыманасьцю.

 

Гора вам, кніжнікі й фарысеі-крывадушнікі, што ачышчаеце кубкі й міскі звонку, а ўсярэдзіне поўныя зьдзерства й бруду.

Фарысэй сьляпы, ачысьці перш знутры келіх і місу, каб і звонку сталіся чыстымі.

 

Фарысей сьляпы! Ачысьць перш нутро кубка й місы, каб чыстымі сталіся й звонку.

Гора вам, кніжнікі і фарысэі, крывадушнікі, што падобныя да магілаў павапленых, якія звонку выглядаюць прыгожымі, а ўнутры напоўненыя косткамі мёртвых і ўсялякай нячыстасьцю.

 

Гора вам, кніжнікі й фарысеі-крывадушнікі, што прыпадабняецеся да трунаў пабеленых, якія звонку выдаюцца харошымі, а ўсяродку поўныя касьцей трупаў і рознае нечысьці.

Гэтак і вы звонку выглядаеце людзям праведнымі, а ўнутры поўныя крывадушнасьці і беззаконьня.

 

Гэтак і вы: звонку паказваецеся людзям справядлівымі, а ўсяродку поўныя крывадушнасьці й беззаконьня.

Гора вам, кніжнікі і фарысэі, крывадушнікі, што будуеце магілы прарокам, і аздабляеце надмагільлі праведнікаў,

 

Гора вам, кніжнікі й фарысеі-крывадушнікі! Вы будуеце грабніцы прарокам і ўпрыгожваеце памятнікі праведнікам.

і кажаце: “Калі б мы былі ў дні бацькоў нашых, не былі б супольнікамі іхнімі ў крыві прарокаў”.

 

І гаворыце: Калі-б мы былі ў дні бацькоў нашых, то ня былі-б іхнымі супольнікамі ў праліцьці крыві прарокаў.

Так што вы самі сьведчыце, што вы — сыны тых, якія забівалі прарокаў.

 

Гэтым вы самі супраць сябе сьведчыце, што вы сыны тых, якія пабівалі прарокаў.

Дапаўняйце ж меру бацькоў вашых.

 

І вы дапоўніце меру бацькоў вашых.

Зьмеі, спараджэньні яхідны, як уцячэце вы ад асуджэньня ў геенну?

 

Зьмеі, пароджаньне гадаў! Як унікнеце вы асуджэньня на пекла?

Вось, дзеля гэтага Я пасылаю да вас прарокаў, і мудрых, і кніжнікаў; і вы адных заб’яцё і ўкрыжуеце, і іншых будзеце біць у сынагогах вашых і гнаць з горада ў горад.

 

Таму вось Я пасылаю да вас прарокаў, і мудрых, і кніжнікаў; вы-ж адных зьнішчыце й укрыжуеце, іншых будзеце біць у сынагогах вашых і гнаць будзеце зь места да места.

Няхай жа прыйдзе на вас уся кроў праведная, пралітая на зямлі, ад крыві Абэля праведнага да крыві Захарыі, сына Барахіі, якога вы забілі між бажніцаю і ахвярнікам.

 

Каб пала на вас уся кроў праведная, пралітая на зямлі, ад крыві Авеля праведнага да крыві Захара, сына Варахііна, якога вы забілі між царквою й алтаром.

Сапраўды кажу вам, што ўсё гэтае прыйдзе на пакаленьне гэтае.

 

Папраўдзе кажу вам, што ўсё гэта прыйдзе на гэты род.

Ерусалім, Ерусалім, які забіваеш прарокаў і камянуеш пасланых да цябе! Колькі разоў хацеў Я сабраць дзяцей тваіх, як птушка зьбірае птушанят сваіх пад крылы, і вы не захацелі.

 

Ерусалім, Ерусалім, пабіўшы прарокаў і каменяваўшы пасланых да цябе! Колькі разоў хацеў Я сабраць дзяцей тваіх, як птушка зьбірае птушанят сваіх пад крыльлі, і вы не захацелі.

Вось, пакідаецца вам дом ваш пусты.

 

І вось пакідаецца дом ваш парожны. Бо кажу Я вам: Ня будзеце бачыць Мяне ад сёньня, дакуль ня ўсклікнеце: Дабраславёны, Хто йдзе ў імя Гасподняе».

Бо кажу вам: ня будзеце бачыць Мяне ад сёньня, пакуль ня скажаце: “Дабраслаўлёны Той, Хто ідзе ў імя Госпада”».